Zondag 25/07/2021

OpinieFrank Heinen

Vreemd, hoe je met banale, egocentrische gedachten de grip op de gebeurtenissen tracht terug te krijgen

Een bloemenzee in Amsterdam voor Peter R. de Vries. Beeld ANP
Een bloemenzee in Amsterdam voor Peter R. de Vries.Beeld ANP

Frank Heinen is een Nederlandse schrijver, columnist en journalist.

“Peter R. de Vries is dood.” De jongen van de sportwinkel keek op zijn telefoon. Even leek hij uit het veld geslagen, alsof het niet zozeer het nieuwsfeit was dat hij ons meedeelde. Het was een aardige jongen, of een goeie verkoper die het belang van aardigheid inzag. De vriendin en ik zaten op grote kubussen, onze voeten in uiteenlopende staten van naaktheid. We waren op pad gegaan om sportschoenen te kopen voor een vakantie waarvan we niet wisten of die er, qua oplopende besmettingen, ooit van komen zou.

Wat zeg je, bij afschuwelijke tijdingen die je door een vreemde worden overgebracht? Hoe kijk je erbij? En hoe snel kun je het daarna weer verder hebben over een halve maat groter of kleiner? Over ellende valt vaak niet veel meer te zeggen dan dat het ellendig is, en dat het je overal, tot op de derde verdieping van een sportschoenengigant, achterhaalt. En gek genoeg trek je het nieuws automatisch je eigen wereld binnen, je denkt aan wat Peter R. de Vries voor jou betekende, welke rol hij in specifiek jouw leven vertolkte. Ik dacht aan die paar keer dat onze levens elkaar kortstondig en nauwelijks voelbaar hadden geschampt: die keer dat ik tegenover zijn zoon stond op het sportveld, en die dag dat we aan hetzelfde squashtoernooi deelnamen, waarbij de R. niet op de deelnemerslijst vermeld stond, wat hem in elk geval op papier zijn allure ontnam. Allemaal gelegenheden die ik al lang vergeten zou zijn als ik er niet, telkens als De Vries sindsdien op televisie was, heel even aan was herinnerd. Vorige week, toen De Vries midden in Amsterdam werd neergeschoten, kwam een geëmotioneerde dame in beeld die zei: “Ik loop elke dag door die straat”.

Ja, dacht ik, ik loop daar ook regelmatig. Vreemd, hoe je met dat soort banale, egocentrische gedachten de grip op de gebeurtenissen tracht terug te krijgen. Je emotionele keuken ligt overhoop en je trekt voortdurend het verkeerde kastje open.

Een dag eerder al had ik gekeken naar de beelden van de overstromingen. Kelders die onderliepen, ontredderde huiseigenaren, vee dat zich paniekerig uit de voeten maakte. Het zijn beelden die je vaker ziet, elk jaar overstroomt er wel een dorp. Je gemoed is er als het ware op ingesteld. Pas toen de liveblog melding maakte van calamiteiten in dorpen die ik ken, op plekken waar ik vaak geweest ben, werd het persoonlijk. Ardense dorpen waar ik hebt overnacht, Zuid-Limburgse beken waarlangs ik honderden kilometers gewandeld heb, waren veranderd in vernietigende modderstromen. Niet plotseling maar traag en progressief was de omvang van de ramp tot me doorgedrongen, alsmede de gedachte dat het uitgesloten was dat het hierbij zou blijven.

Als we lang genoeg in de winkel zouden rondhangen, zou de verkoper ons vast nog de nieuwste besmettingscijfers doorgeven. Toch pasten we door, tot we het perfecte paar hadden gevonden, om zo comfortabel en verend mogelijk van deze dag weg te rennen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234