Maandag 25/05/2020

Opinie

Vorige week bedreigde IS mijn familie, sindsdien hebben we niets meer van hen gehoord

Beeld Senne Christiaens

Zelfa Madhloum (25) studeerde journalistiek en is tijdelijke medewerker bij demorgen.be. Ze is van Iraakse afkomst maar werd in België geboren.

Vorig jaar reisde ik voor het eerst naar Irak. Jarenlang had ik gewacht tot de situatie een beetje beter werd om eindelijk mijn land van origine te bezoeken. Het was een avontuurlijke emotionele reis. Ik leerde er mijn familie voor het eerst kennen.

Nu slaap ik niet meer. Het nieuws in Irak kwelt me keer op keer. Bij elke Irak-update krijg ik een steek in mijn hart. Mijn lieve arme Irak, nu aan flarden gescheurd.

Sinds het IS (Islamitisch Kalifaat) in juni in het noorden van Irak werd uitgeroepen, is het moorden niet meer gestopt. Eerst werden de sjiieten afgeslacht. Er circuleerde een filmpje op sociale media waarin te zien is hoe jonge Iraakse mannen gezamenlijk geëxecuteerd werden. Ze moesten allemaal op een rij op de grond gaan liggen met de armen op de rug. De volgende groep moest in een rij gaan staan voor de rivier. Ze kregen een schot in het hoofd en werden in de rivier gegooid.

Hoe beangstigend moet het zijn om met een hele groep op de grond te liggen, met de armen op de rug? Hoe afgrijselijk moet het zijn om te wachten op dat fatale schot? Hoe gruwelijk moet het zijn wanneer je gevangen genomen wordt, en je beseft dat dit het einde is? Dat je je geliefde nooit meer zal zien?

Ik volg het nieuws via Twitter en het doet mijn bloed koken. En ik kan helemaal niets doen. Elke dag lees ik hoe Irak alsmaar meer uit elkaar valt. Met lede ogen kijk ik naar de foto's die IS-radicalen op sociale media posten van de misdaden die zij plegen. Ik lees met wrok in mijn hart hoe zij online opscheppen over hun wandaden. Video's van onthoofdingen, massa-executies, verkrachtingen. Het passeert allemaal langs mijn feed. Irak heeft nooit rust gekend. De ene oorlog na de andere. Mijn familie woont er nog. Wat als ik daar nog zou wonen? Als Iraakse Belgische voel ik me zo machteloos.

In het begin kreeg IS steun van de soennitische volksstammen in het noorden. Zo konden zij de tweede grootste stad van Irak, Mosoel, innemen. Maar IS moordde verder. Er werden verschillende soennitische imams vermoord, heiligdommen verwoest. De oorlog was er niet enkel tegen de sjiieten, de oorlog ging door tegen iedereen die zich niet wil aansluiten bij het IS.

Vorige maand begon de vervolging van de christenen. Hun huizen werden gemarkeerd als voortaan eigendom van het Islamitisch Kalifaat. De christenen kregen de keuze: convert, pay or die. Ondertussen zijn er meer dan 100.000 christenen op de vlucht geslagen.

Vorig weekend was het de beurt aan de noodlottige yezidi's, een Iraakse ethnische minderheid. Meer dan vijfhonderd yezidi's werden uitgemoord. De Iraakse minister van Mensenrechten bevestigde dat er zelfs vrouwen en kinderen levend begraven werden. Een hele gemeenschap werd bijna uitgeroeid.

En vandaag is het de beurt aan mijn familie. IS bedreigde hen met de dood. "Jullie mannen moeten met ons meevechten of jullie gaan eraan", luidde het. Ze hadden tot vorige week donderdag de tijd om te reageren. Sindsdien hebben we niets meer van hen gehoord.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234