Zaterdag 06/06/2020

Standpunt

Voortaan sponsort 'wie wel mag blijven' de opsluiting en uitwijzing van 'wie niet mag blijven'

Beeld PHOTO_NEWS

 Barbara Debusschere is journalist bij De Morgen.

Maximaal 215 euro. Zoveel betaal je sinds maart wanneer je je in ons land als 'vreemdeling' vestigt. Per jaar levert dat 10 miljoen euro op, en die zal Theo Francken (N-VA), staatssecretaris voor Asiel en Migratie, gebruiken om meer mensen die niet mogen blijven het land uit te zetten. Hij mikt op duizend extra uitwijzingen per jaar. Ook komen er honderd extra plaatsen in gesloten centra. Daar kom je terecht wanneer je het bevel om het land te verlaten niet volgt en tegen de lamp loopt.

Voortaan sponsort 'wie wel mag blijven' dus de opsluiting en uitwijzing van 'wie niet mag blijven'. Voor wie weinig heeft, is 215 euro een smak geld, maar op papier oogt de demarche flink en efficiënt.

En voor één groep zou het ook menselijker moeten worden, want er zijn extra centen om de tergende achterstand bij de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen (RVV) aan te pakken. Daar vecht wie niet mag blijven de afwijzing aan. Nu is het gemiddeld anderhalf jaar wachten op de beslissing die de rest van je leven bepaalt.

Maar terwijl de staatssecretaris zo de puntjes op de i zet, kan en mag hij ook de ogen niet sluiten voor de groep 'die niet mag blijven', maar die uit schrik voor het eigen leven, uit schaamte, bittere noodzaak of een combinatie van dat alles het bevel het land te verlaten naast zich neerlegt.

Ondanks eerdere regularisatierondes zitten vandaag tussen de 80.000 en 120.000 mensen - een hele stad dus - in ons land in een catch 22. Terugkeren kunnen of durven ze niet, ook al beveelt dit land hen dat te doen. Blijven betekent meer hoop op iets dat op een leven lijkt. Maar ook permanente angst en nooit toegang tot alles wat erkende burgers als vanzelfsprekend beschouwen: naar school gaan, werken of medische verzorging krijgen.

Wanneer je leven dan is gereduceerd tot oprotten of wegrotten, kan de wanhoop zo groot worden dat je uit het leven stapt. Op 2 april gingen twee mensen zonder papieren over tot zelfdoding: een Marokkaanse man die hier al jaren woonde maar nu zou worden uitgewezen, hing zich op, een afgewezen man uit Guinee stak zichzelf in brand.

Het zijn de gitzwarte uitlopers van intense angst en pijn. En het is pas wanneer het zozeer uit de hand loopt dat de uiterst stresserende 'levens' van die duizenden mensen zonder papieren onder de aandacht komen. Herhaalde regularisaties maken de groep blijkbaar niet kleiner, en er is geen pasklaar antwoord. Maar dat ontslaat de politiek niet van de plicht om ook efficiënt en flink te zoeken naar manieren om dit extreme leed drastisch in te perken. En dat kan alleen als je wil beseffen dat asiel- en migratiebeleid nooit alleen kan gaan om miljoenen vinden, cijfers in tabellen gieten en het vakje 'afgewezen' invullen. Want mensen zonder papieren zijn net mensen.

Barbara Debusschere.Beeld Wouter Van Vooren
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234