Donderdag 08/12/2022
null Beeld DM
Beeld DM

ColumnHilde

Voor ik het besefte kwam ik in een hysterisch wespennest terecht

Hilde Van Mieghem neemt de tijd voor een gloedvolle kijk achter de schermen van haar leven.

Hilde Van Mieghem

Sociaal wenselijk gedrag vereist hypocrisie. Als we ons daar niet aan houden, zorgt het in het beste geval voor heel wat energieverlies – urenlange ergernis en tijd die we steken in zaken waarbij het sop de kool niet waard is –, in het slechtste geval loop je het gevaar dat men zich tegen je keert en je de kop inslaat, figuurlijk dan.

Je wordt in de ban geslagen, uitgestoten en zwart­gemaakt. Je bent het dier dat niet meer mee mag met de roedel. Het is iets wat me vaak overkwam. Als klein meisje al begreep ik de ­onuitgesproken codes die er in een groep heersten niet helemaal.

Om redenen die er nu niet toe doen, veranderde ik ­dikwijls pas na het eerste ­trimester van school. Daar stond ik dan voor een mij totaal onbekende klas, werd door vierentwintig paar meisjesogen aangestaard en getaxeerd en moest maar zien uit te zoeken tegen wier schenen je beter niet ­stampte.

Dat was op voorhand al een verloren strijd. Steevast schoffeerde ik met een of ­andere naïeve opmerking de pestkop van de klas, waardoor ik me onheil op de nek haalde en persona non grata werd voor de rest van het schooljaar. Als één man schaarden de vriendinnen en de lafaards zich om het dominante prinsesje heen en werd mij de oorlog ­verklaard.

Nog een reden waarom me dat vaak overkwam, is omdat ik een bloedhekel heb aan onrecht en hypocrisie. Ik had als kind zo vaak met manipulatie, leugens en bedrog te maken, doorzag dat in tegenstelling tot andere kinderen ook, en haatte het uit de grond van mijn hart.

In al mijn rebelsheid maakte ik het onderscheid niet tussen sociale hypocrisie, noodzakelijk om de omgang met anderen leefbaar te houden, en echte, nefaste huichelarij. Uit dat laatste worden bewegingen als #MeToo geboren. Uit het eerste een hoop gedonder waarbij je zogenaamde ‘vrienden’ verliest.

Op sociale media kom ik wel vaker in dat soort dynamieken terecht. Daar heerst dezelfde attitude als in de schoolklassen waarin ik laattijdig belandde en de sociale codes niet meteen begreep. Onlangs was het weer zover en was ik weer eens de olifant in de porseleinwinkel.

Iemand beoordeelde een artikel, niet door kritiek op de inhoud maar door degene die het schreef te beschimpen. Meteen gierde mijn impulsieve rebelsheid door mijn lijf en kroop in mijn vingers. Voor ik het goed en wel besefte, ging ik ertegenin en kwam in een hysterisch wespennest ­terecht. Ik werd flink ­gestoken.

Meteen moest ik aan Stijn De Paepe denken, hij wist me als geen ander te behoeden voor dat soort energieverslindende onzin. Wat mis ik hem op die momenten.

Je zult het nooit leren, zei hij dan, en vol humor ontzenuwde hij de boel en ging tekeer tegen de toxische tweep in kwestie. In het geheim en heerlijk hypocriet.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234