Vrijdag 06/12/2019
Beeld rv

Column Marnix Peeters

Voor een boek heb je alleen je hoofd nodig, daar hoeft de samenleving niet per se voor mee te betalen

Op zijn berg in de Oostkantons schrijft Marnix Peeters over vrijheid, vogels en zijn vrouw.

Zolang er ook maar één Sara is, zou ik het geld aan Sara geven, zei mijn vrouw. Zij had op Facebook een post van Saskia Van Nieuwenhove gelezen, die zich nu ontfermt over Sara, een meisje van 10 zonder ouders dat nergens fatsoenlijk in de opvang terechtkan en dat zwaar psychisch lijdt.

Je mag geen appelen met citroenen vergelijken, zei mijn vrouw, en het één sluit het ander niet uit, maar ík zou me dood­schamen als ik, gezond en wel en bovenop al wat ik al heb, geld zou krijgen van een overheid om een boek te schrijven dat ik anders net zo goed zou kunnen schrijven. Terwijl Sara psychisch lijdt, de wachtlijsten in de zorg groeien, wij met onze pet naar het klimaat gooien en 680.000 Vlamingen in armoede leven.

Ik had op mijn Facebook een foto gepost van het artikel uit De Morgen over die armoede­cijfers, en die foto voor goed de helft geel geverfd, met als bijschrift ‘Niet-gesubsidieerd zelfgemaakt geel zestig­procent­vlak’. Ik had de indruk dat een deel van de likers de ironie niet capteerden.

Beeld Marnix Peeters

Het gemak waarmee er door sommige schrijvers naar subsidies wordt gegrepen, is stuitend, zei mijn vrouw. Als je een theaterzaal moet bekostigen, een film­crew of een museum­ruimte moet betalen, kun je haast niet zonder. Voor een boek heb je alleen je hoofd nodig, daar hoeft de samenleving niet per se voor mee te betalen. Bijna elke debutant die wij ontmoeten, begint binnen de twee zinnen over zijn nakende werkbeurs. Mensen met een prima baan en een inkomen gaan toch nog bedelen bij het Fonds. Je wordt gek verklaard als je zegt: ik doe het zo wel.

Gek, zei ik. Toen ik twintig was, was het de normaalste zaak van de wereld dat je wat ging free­wheelen als je niet meteen een vak wilde kiezen. Je ging bij RifRaf schrijven in ruil voor een gratis elpee. Als je hard genoeg oefende, werd je misschien goed genoeg voor Humo, en later voor meer. Geen mens die toen zuchtte: kreeg ik maar steun van de overheid bij m’n gezoek en getast. Je zou je inderdaad gegeneerd hebben. Als je handen aan je lijf hebt, ga je geen hulp vragen. Doe een beetje je best.

Alles is gemonetariseerd, zei mijn vrouw. Wij zijn allemaal in die val getrapt. Niets is nog iets waard als er geen bedrag tegenover staat. Vroeger haalden de mensen met Allerheiligen een pot chrysanten, nu hangen de winkels vol met Halloween-koopwaar. Happend naar de wortel voor onze neus hebben wij niet in de gaten dat wij dansen voor de God van het geld. Wij vinden onszelf zó goed dat we vinden dat het iets mag kosten. En intussen slaapt Sara, 10, in de logeer­kamer van Saskia Van Nieuwenhove. Sara mag niks kosten.

Ik vroeg mijn vrouw wat zij zou vinden van een stukje zalm, met aardappelpuree met een gestoofd uitje erin, en geloof mij als ik zeg dat zij daar niet lang over na hoefde te denken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234