Maandag 02/08/2021

Column

Vier uur lang drink ik Shakespeares taal die de wreedheid van zijn tijd bezingt

null Beeld DM
Beeld DM

Hilde Van Mieghem neemt de tijd voor een gloedvolle blik achter de schermen van haar leven.

De mist is opgetrokken, of beter: het lijkt alsof dat witte, ondoordringbare mistgordijn uiteenspatte in duizenden sneeuwvlokjes die naar beneden dwarrelen en alle kanten opvliegen door de felle wind. Ze dansen, buitelen en cirkelen door de lucht en als je goed luistert, hoor je hun kristallen lach.

Mijn hondje Mr. Wilson verandert in een aerodynamisch wezen, een soort dolfijn met vacht. De poten ingetrokken tegen zijn borst duikt hij de sneeuw in en daalt, op en neer golvend, door het koele wit de heuvel af! Vrolijk rent hij weer naar boven als een kwispelend bolletje sneeuwkristal. Hij lijkt naar me te glimlachen en duikt opnieuw naar beneden.

Als de avond valt en wij terugkomen van de late wandeling, zie ik al vanuit de verte het huis als een lichtgevend hart op de heuvel staan. De gouden gloed van de lampjes binnen lonken en ik loop als door een kerstkaart naar de voordeur, stamp de sneeuw van mijn laarzen en in de spiegel zie ik in mijn haar sneeuwdiamantjes flonkeren. Mijn wangen blozen als rode appeltjes.

Ik steek de haard aan, iets vroeger dan anders. Buiten wordt het donker en in de gloed van de buitenlampjes zie ik het wild gedwarrel van steeds dikker wordende vlokken. Het vuur knettert, de hond snurkt zachtjes en ik installeer me onder een dekentje op de zetel.

Ik ga vier uur lang kijken naar de streaming van Kings of War, onder regie van Ivo van Hove. Ik kijk vanuit Italië, de acteurs staan op de bühne in Amsterdam. Wat bijzonder om hier 1.500 kilometer van hen verwijderd toch samen te zijn. Ik weet hoe Ivo op dit moment zijn spelers moed toespreekt in de coulissen. Hij haalt het beste in acteurs naar boven. Ik spreek uit ervaring.

Enkelen van hen zijn vrienden van me en ik stuurde vooraf al een appje: straks kijk ik, spreken we een teken af? Eens krabben aan je neus of zo? Er kwamen smileys terug.

Niets is zo bijzonder als die paar ­minuten voor het doek opgaat, een niemands­land tussen werkelijkheid en verbeelding. Hoe anders moet dat nu zijn zo zonder gekuch, gehoest, geroezemoes en gelach van het wachtende publiek dat je zo meteen gaat temmen. Wetende dat je ze met een welgekozen pauze de adem laat inhouden en met een perfecte timing kan laten huilen of lachen.

Even, de duur van een toneelstuk lang, ben je net als God almachtig.

Even onbestaand als Hij is die almacht zodra het doek weer valt.

Maar wat altijd blijft, zijn de woorden. Vier uur lang drink ik Shakespeares taal die de wreedheid van zijn tijd bezingt. Weergaloos.

Hij weegt zijn tijd tot op de laatste korrel, hoor ik Henry V zeggen.

Stomdronken van zoveel schoonheid ga ik na afloop met Mr. Wilson nog eens de heuvel op. Het sneeuwt niet meer. Mijn stem galmt de nacht in. Romeo and Juliet, dat ken ik uit mijn hoofd: ‘My bounty is as boundless as the sea, my love as deep, the more I give to thee, the more I have, for both are ­infinite!’

‘Sir William Shakespeare, I can no other answer make but thanks, and thanks, and ever thanks’, roep ik nog! Gestolen uit Twelfth Night.

Ik kijk naar de sterrenhemel en zie een vallende ster. En dan nog één. Heel even geloof ik dat hij me hoorde.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234