Dinsdag 16/08/2022
Frederik De Backer. Beeld dm
Frederik De Backer.Beeld dm

ColumnFrederik De Backer

Vier miljard scrotums hangen er glimmend van perfectie bij. Geen vent op aarde zit met iets. Welnu, ík zit met iets

Frederik De Backer is columnist.

Frederik De Backer

Niet veel seksegenoten kunnen zeggen dat hun mannelijkheid in een tijdspanne van twee uur liefst vier andere heren in de handen heeft gelegen, maar op 22 januari 2022 is het me gelukt. Met de broek om de enkels en de blik strak op het plafond gericht liet ik die dag alle geïnteresseerden rustig rondsnuffelen: eerst een stagiair, dan de spoedarts, dan een jonge en ten slotte een ervaren radioloog. En terwijl de transducent door de koele gel gleed, sloot ik de ogen en neuriede de Brabançonne.

De avond voordien was de pijn plots komen opzetten. Zonder aanleiding, ik had er niet mee tussen een deur gezeten of zo, neen, uit het niets was ze er: de zeurbeurs. Een zeker zinderen, alsof je vijf minuten geleden in het kruis bent getrapt. Ergens geruststellend, want ik herinner me gruwelverhalen van een vriend die ooit met een gedraaide bal te kampen had gehad; brakend van de pijn was hij afgevoerd, gelukkig nog net op tijd voor behandeling. Ook mijn huisarts hield vanaf de andere kant van de lijn het moreel hoog. Maar toen ik de volgende ochtend opstond met een klagende bal, heb ik niet geaarzeld.

Ibuprofen zou verlichting brengen, sprak een van de vier, en anders moest ik maar eens terugkomen. Vijf weken later zat ik er opnieuw, enigszins oncomfortabel aan het vaderland denkend. Deze keer zouden antibiotica verlichting brengen. Als u dit tenminste vandaag leest, onderging ik gisteren andermaal neuriënd het graaien. Vier maanden nadat voor het eerst gejammer opsteeg. Verlichting, mijn oor.

Waarom geef ik Vlaanderen deze rondleiding in mijn drasland? Om al die columnisten het hoofd te bieden die in het kader van hun straffemadammenschap zo graag over het reilen en zeilen in hun onderbroek berichten? Welnee. Evenmin ambieer ik een zaalshow in Het Witte Paard. Het frappeerde me dat de dag nadat ik een vriendin mijn klachten had toevertrouwd, een gemeenschappelijke kennis me ietwat lacherig naar de gesteldheid van mijn kruis vroeg. En ik kan me niet voorstellen dat hetzelfde zou zijn gebeurd als ik een vrouw was.

In een tijd waarin mijn geslacht, met alle onderscheidingen die daarin te maken vallen – wit en cis en hetero en hoe je het vandaag ook allemaal verplicht bent te noemen – wordt overladen met alle zonden van de wereld, zijn ’s mans mankementen bezuiden de broeksriem nog altijd taboe. Het witverlies vliegt je om de oren in Het Laatste Nieuws, in de Flair, mogelijk zelfs in Woef, maar vier miljard scrotums hangen er glimmend van perfectie bij.

Geen vent op aarde zit met iets. Welnu, ík zit met iets, en als vierendertigjarige man maak ik me zorgen. Wat als ik straks geen kinderen meer kan krijgen? Of geen erectie? Dan zal niemand het ooit weten. Want zo gaat het nog steeds met het gehate geslacht. Geen schouderklopjes, in ons blootje staan we alleen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234