Zaterdag 20/04/2019

Opinie Frank Heinen

‘Verkoop je ziel nooit aan een zingende miljardair. Komt koekenbak van’

Marc Coucke tijdens de match Anderlecht-Club Brugge op 4 april. Beeld BELGA

Frank Heinen schrijft columns over sport en cultuur voor de Volkskrant, HP/De Tijd en andere media. Hij schreef deze bijdrage op uitnodiging van De Morgen.

Woensdagavond houdt heel Nederland zijn adem in. Dan speelt Ajax in Amsterdam tegen Juventus. Kwartfinale Champions League. Nog hoger en je speelt op het dak van de wereld. Ruud Gullit zei zondag dat Ajax een “heel goede kans” maakt. Maar goed, Ruud Gullit zei ook ooit dat Tsjetsjenië “de veiligste plek op aarde” was, dus nou ja.

Tezelfdertijd ligt het Ajax van België in puin. “Anderlecht voetbalde op zijn eigen ruïnes”, schreef deze krant. Alsof de laatste zuil van het Romeinse Rijk was omgekieperd.

Nog maar kort geleden was Ajax wat Anderlecht is: grootste club van een klein land, meest roemruchte historie, maar al even geen kampioen meer en in Europa op zijn best een hinderlijke bromvlieg die door Engelse en Spaanse miljoenen wordt geplet. De kans is aanzienlijk dat Ajax volgend seizoen weer op bromvliegniveau rondzoemt, maar dit seizoen worden herinneringen gebakken waar de fans jaren mee vooruit kunnen. Amsterdammers die begin dit jaar een seizoenkaart kochten voor een tweewekelijks bord bloemkool met stukgekookte aardappelen, hebben nu toch al een stuk of tien copieuze vijfgangendiners achter de kiezen.

Zondagavond zag ik een kop voorbij komen die me nogal verontrustte. ‘Anderlecht-supporters bestormen stadion’.

Ik klikken.

Het viel mee, of tegen: een paar fans stonden achter een hek en schreeuwden “Shame on you!” Dit werd het langst volgehouden door een grijzende heer in een paarse trui, die melancholisch door de tralies naar het stadion keek. Verderop zetten een paar collega’s het ritmisch ijzersterke “Wij willen voetbal zien!” in, een jarenvijftigmanier om te laten weten dat je het niet eens bent met de gang van zaken. Later bundelde men de krachten voor een melodieus “Coucke eruit!”

Beeld Photo News

Ooit zal ik heel rijk worden als consultant voor noodlijdende voetbalclubs. Ik zal dan slechts één advies hebben: zwicht nooit voor scheldende supporters, in welke kleur trui dan ook, maar luister wel naar wat ze roepen.

Coucke. Marc Coucke, Belgiës favoriete man-die-zijn-geld-maar-niet-opkrijgt. Ik kom uit Utrecht, waar de lokale FC al jaren overeind gehouden wordt door een lokale ondernemer die schatrijk is geworden in het baggeren – zijn bedrijf kreeg jaren geleden de Russische onderzeeër Koersk boven water. Ieder jaar lijdt FC Utrecht verlies, en altijd springt de baggermiljardair bij met een miljoentje of wat.

Couckenbak

Elke club krijgt de crazy miljardair die ze verdient: het Arnhemse Vitesse kreeg een emotionele Georgiër die na onderzoek helemaal niet rijk bleek te zijn, Roda JC zat plots opgescheept met een Zwitserse Rus die de beste vriend was van Nicolas Anelka en die nu al ruim een jaar vast zit in Qatar en vanuit zijn cel de club aanmoedigt en Anderlecht kreeg Marc Coucke. Een man die begon in de shampoos en eerder al eigenaar was van twee andere clubs en allerlei wielerploegen. 

Marc Coucke is het soort man dat graag veel op televisie komt. Dan oogt hij als het soort man waarvan je een tweedehands wasmachine kunt kopen, of die het liefst zijn eigen single opneemt, wat Coucke een paar jaar geleden daadwerkelijk deed: “Het is weer Couckenbak”. Soms doet hij me denken aan David Brent, de naïeve ijdeltuit die in The Office al zijn spaargeld in een coveralbum steekt, en dan weer aan Willy Wonka, maar dan wel de Gene Wilder-versie, die aan het slot van de film in een angstaanjagende driftbui ontsteekt.

Coucke staat bekend als bemoeial, iemand die Patrick Lefevere sms’te als er geen Davitamon-coureur in de kopgroep zat. Iemand die de spelers die hij heeft uitgezocht op het veld wil zien. Hein Vanhaezebrouck vergeleek hem vorige week met Balthasar Boma. Treffend, al vermoed ik dat elke miljardair die een club koopt vroeg of laat op Boma gaat lijken. Het zijn mediaverschijnselen, kleine keizers, die op zoek zijn naar hun inner-Augustus en dan plots stuiten op de Nero in zichzelf .

Marc Coucke is een ijdele man. Hij baadt in het licht dat op hem afstraalt sinds hij eigenaar van Anderlecht is. Nu Anderlecht zelfs van Antwerp verliest, en thuis van Club Brugge (wat niet meer was voorgekomen sinds de periode van Gaston Taument en James Obiorah, net na de Laatste IJstijd), dooft dat licht langzaam. Fred Rutten zal ten onder gaan, samen met een handvol spelers en wie weet Arnesen ook. En als iedereen ontslagen is of vertrokken en er niemand meer over is om de schuld te geven, zal Marc Coucke met de noorderzon verdwijnen, op naar een nieuw project waarmee hij op tv kan komen.

Pas dan zullen de ruïnes van wat Anderlecht ooit was zichtbaar worden. Nog een advies van de voetbalconsultant: verkoop je ziel nooit aan een zingende miljardair. Komt koekenbak van.

Beeld Photo News
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.