Dinsdag 02/06/2020
Beeld DM

Column

Verbeelding kan gevaarlijk zijn in deze gevangenschap. Ze genereert gemis en verdriet

Hilde Van Mieghem heeft het druk, maar neemt de tijd voor een gloedvolle blik achter de schermen van haar leven.

De nacht bepaalt blijkbaar hoe ik ’s ochtends wakker word. Ik heb geen idee van de vreselijke nachtelijke gesprekken in mijn hoofd die tegen de ochtend leiden tot een vonnis dat onverbiddelijk met de hamer afgeklopt wordt! Adjugé! Dépri!

Dat was de harde uitspraak deze ochtend.

Ik vermoed dat mijn laatste gedachten voor ik inslaap mee bepalen welk oordeel geveld en welke ‘stemming-van-de-dag’ opgelegd wordt door dat tribunaal in mijn hoofd.

Er is ook niemand die me ’s ochtends lief – of desnoods knorrig – aankijkt waardoor ik afgeleid zou worden van mijn eigen hersenspinsels. Jezelf in balans houden is het allermoeilijkst aan alleen zijn. Dat is het al in gezonde tijden, maar nu met deze akelige pestverspreiding helemaal.

Gisterenavond heb ik het fout aangepakt, geloof ik. Ik zat samen met mijn hondje Mr. Wilson op de trappen die van mijn slaapkamer naar de tuin leiden. Ik had de lampjes aangestoken en droomde van zwoele zomeravonden met kinderen en kleindochter, zus en petekind of de enkele vrienden die ik heb.

Ik hoorde het gelach, het kabbelen van de stemmen, het rinkelen van volle glazen of borden waar lekkere hapjes op lagen. Ik zag mijn geliefden: hoe ze zich bewegen, hoe mijn jongste haar dochter op de heup draagt, hoe mijn oudste met haar winterhanden haar sigaret rolt, hoe de kinderen elkaar achternazitten in de tuin en in de mooie treur-esdoorn kruipen om hoog boven de tuinmuren op de dikke takken te zitten en zich koning van de wereld te wanen.

Ik maakte een paar fotootjes en stuurde het door naar wie me lief is. Niemand antwoordde, iedereen sliep blijkbaar al. De afwezigheid van reacties plantte een scheutje paniek en een overvloed aan eenzaamheid in mijn hart. Tegen de tijd dat ik naar bed ging, mondde dit uit in een lichte hyperventilatie en een slaappil.

Verbeelding kan gevaarlijk zijn in deze gevangenschap. Ze genereert gemis en verdriet. Ze maakt de leegte in huis luchtledig. Ze verpulvert het hart.

Enkele dagen geleden sms’te een vriend me: zin in restjes? Met een fotootje van een heerlijk gevuld bord. En of ik daar zin in had! Koken lukt wel maar zodra ik het eten op tafel zet, is mijn eetlust over. Met lange tanden prop ik moederziel alleen hap na hap naar binnen.

Gisteren kreeg ik weer een sms’je, nu van mijn allerliefste buren. ‘Hey Hilde, we koken elke dag en hebben altijd over. Geef ons de code van de deur, dan zetten we het vanavond om 18:45 uur op de trap, nog warm en wel!’ Wat een zaligheid en ik ben hen zo dankbaar hiervoor.

Maar tijdens het eten zag ik hen plots in gedachten met zijn tweeën aan tafel zitten, en voor ik het goed en wel besefte zag ik ál mijn niet-single geliefden samen aan tafel zitten. Weemoedig keek ik naar die cinema in mijn hoofd.

Ik hoop op een ander verdict morgenvroeg. Heimwee is zo mogelijk nog pijnlijker dan eenzaamheid. Het is zaak te ontdekken wat je ongestraft bij elkaar fantaseert.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234