Donderdag 17/10/2019
Zimbabwe op het journaal: het moet een beetje misprijzend zijn, anders haalt het de uitzending niet. Beeld AFP

Marnix Peeters

Veel mensen lijken gewoon niet te beseffen wat voor toon ze aanslaan, zei mijn vrouw

Op zijn berg in de Oostkantons schrijft Marnix Peeters (°1965) over vrijheid, vogels en zijn vrouw. Zijn nieuwe boek 'In elke vrouw schuilt haar moeder' is nu uit.

Mijn vrouw is, onder impuls van onze buurvrouw, aan het haken geslagen. Ze heeft net haar eerste kussensloop klaar. In één kleur, mooi rechthoekig, niet te moeilijk. Je zit er toch anders tegenaan, tegen zo’n kussen dat je zelf hebt gehaakt, zei ze tevreden.

Laatst had zij op het internet haakinformatie opgezocht, en had zij een Facebook-groep ontdekt die ‘Breien en haken met wol uit de Zeeman en de Wibra’ heet. Wij moesten daar allebei om gniffelen.

Marnix Peeters Beeld Bob Van Mol

38.000 leden wel, zei mijn vrouw. Daar kunnen veel Facebook-groepen een puntje aan zuigen.

Een kwartier later zei ze: moet je dit horen. Trek het je niet aan, schrijft een vrouwtje hier naar een haakvriendin die een werkje helemaal naar de knoppen had gehaakt. Gooi het in de klerencontainer, dan hebben ze er in Afrika nog iets aan. Of geef het aan een zwerver – die malen er niet om als er een gat in zit.

Veel mensen lijken gewoon niet te beséffen wat voor toon ze aanslaan, zei mijn vrouw. Gaan er gewoon van uit dat ze meerderwaardig zijn en dat ze hun oude rommel met gaten erin naar de zwervers mogen gooien, hier jongens, dat broddelwerk is voor jullie zeker goed genoeg. En anders zal er in Oeganda wel een mopje heel schattig mee staan. Die malen ook niet om gaten.

Het zit in onze opvoeding, vrees ik, zei ik. Wij worden nu eenmaal grootgebracht onder het teken van superioriteit. Het is normáál dat anderen het minder goed hebben – die hebben vroeger vast hun best niet gedaan op school.

Je kunt zo’n mislukt haakwerkje ook gewoon uittrekken, en opnieuw beginnen met dezelfde wol, zei mijn vrouw.

Daar heeft zij behoorlijk wat ervaring mee.

Maar zelfs dát komt niet in dat hoofd op, zei ze. Waarschijnlijk vindt ze van zichzelf dat ze heel goed bezig is. Altruïstisch en al. En het kost tóch twee keer niks in de Zeeman en de Wibra.

Dat zijn kwalijke denkwijzen, beaamde ik.

Wij zijn een verschrikkelijke diersoort, zei mijn vrouw. Dan kún je denken, en dan denk je alleen aan jezelf.

Zij had vorige week iets gelijkaardigs geopperd terwijl wij naar het televisienieuws aan het kijken waren. Het ging over Mugabe.

Dat is nu de vierde dag op rij dat er zo uitgebreid over Zimbabwe bericht wordt, had ze gezegd. Enkel en alleen omdat er iets sappigs van te maken is. Een stokoude president die niet meer uit zijn woorden raakt, een vrouw die 40 jaar jonger is, al die kwaad kijkende amateurgeneraals met hun veel te grote en allemaal verschillende petten, en op straat dansende negers: het moet een beetje grappig zijn, een beetje misprijzend, met een lekker society-randje eraan – anders zou het de nieuwsuitzending zelfs niet halen. Wedden dat Stef na het item weer zijn monkellachje zal doen?

Zie, dáár! had zij al wijzend gezegd. Ze geven geen moer om wat er daar gebeurt. Het is mild entertainment. En zo meteen mag Ben Weyts nog iets ontwijkends komen zeggen.

Zij had nog gelijk ook.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234