Donderdag 22/10/2020
Alain Gerlache.Beeld DM

OpinieAlain Gerlache

Vandenbroucke deed zelfs de meest nonchalante kijkers inzien dat niet de lente in aantocht is, maar een harde winter

Journalist Alain Gerlache overschouwt de politieke actualiteit. Hij doet dat afwisselend met oud-journalist Walter Zinzen en oud-journalist en -politicus Siegfried Bracke.

Het is logisch dat de ‘Vier seizoenen’ van Antonio Vivaldi met de Lente beginnen. Het is het jaargetijde waar we het ongeduldigst op wachten, dat van de vernieuwing. Maar wie hoopte dat de Vivaldi-coalitie de partituur van de ‘rode priester’ – de componist had rood haar – zou volgen, zag die hoop vervliegen met de onverwachte persconferentie van afgelopen woensdag. Het contrast met de geruststellende boodschap van Sophie Wilmès – gevolgd door tegenstrijdige interpretaties – van enkele dagen eerder had niet groter kunnen zijn. Voor zijn eerste publieke optreden vanuit de Wetstraat 16 koos Alexander de Croo een sombere toon. En Frank ‘no-nonsense’ Vandenbroucke, ook al perfect tweetalig (de Franstaligen ontdekken dat zoiets telt), deed zelfs de meest nonchalante kijkers inzien dat niet de lente in aantocht is maar, als we niet voorzichtig zijn, een harde winter.

Ook politiek was deze persconferentie een keerpunt. En een groot verschil met de trieste realityshow bij twee toch heel verschillende coalitiepartijen: Groen en de MR. De ontgoocheling van Kristof Calvo omdat hij geen minister werd was legitiem. Zijn openbare bekentenis in De zevende dag zal niet alleen zijn aanhangers hebben aangegrepen maar ook iedereen die gevoelig is voor een nieuwe transparantie die de mensen in hun kwetsbaarheid toont. Hun voorgangers deden dat niet, die beten op de tanden en vormden zwijgend front.

Teleurstelling ook bij de MR, na de mislukte landing van Denis Ducarme in de Waalse regering. Ducarme was minder zichtbaar aangeslagen, maar verklaarde toch: “Ik ben vernederd. Op persoonlijk vlak is dit verschrikkelijk.” Goed. Maar we mogen er toch ook aan herinneren dat de grootste vernedering in deze zaak die van minister Valérie De Bue was. Zij moest haar plaats in de Waalse regering afstaan terwijl ze niets fout had gedaan, en dankte haar redding alleen aan het decreet dat voorschrijft dat de Waalse regering minstens één derde vrouwen of mannen moet tellen. De quota hebben hun nut weer eens bewezen.

Lelijkste casting ooit

Los van de empathie die ze misschien uitlokken, versterken deze episodes het beeld van politici die in de eerste plaats met zichzelf bezig zijn. Dat is erg pijnlijk, op een moment dat het land in een economische crisis duikt en de werkloosheidscijfers stijgen. Want vergeet niet dat deze politici misschien niet hebben gekregen wat ze hoopten, maar dat niemand zijn baan of zijn salaris kwijt is.

Nog meer dan bij Groen, gaat bij de MR het probleem verder dan een botsing van ambities, wat in elke partij kan voorkomen, en verder dan de betwiste persoonlijkheid van Georges-Louis Bouchez. Het feit dat je vader of moeder in de politiek zit, mag op zich geen bezwaar zijn om zelf een politieke loopbaan te ambiëren. Maar door te trachten ‘een zoon van’ (Ducarme) te verkassen en door een andere ‘zoon en broer van’ (Michel) tot staatssecretaris te bombarderen, terwijl die laatste onbekend is buiten zijn provincie, niet federaal verkozen is en twijfelachtige competenties voor zijn functie bezit, heeft Bouchez heel wat schade aangericht en zowel zijn partij als zijn voorzitterschap verzwakt. Zijn optreden was bovendien compleet in strijd met de liberale filosofie, die gelijke kansen en persoonlijke verdienste hoog in het vaandel draagt.  In een dubbelinterview in deze krant noemde de politicoloog Carl Devos de onderhandelingen over Vivaldi “de lelijkste regeringsvorming die ik al meemaakte.” Ik zou iets dergelijks kunnen zeggen over wat zich bij de MR heeft afgespeeld: “De lelijkste casting die ik ooit zag.”

Voor de regering, net als voor die twee partijen en de rest van de coalitie, is de gezondheidscrisis de prioriteit. Ze zal misschien beslissend zijn voor haar toekomst en die van de coalitiepartners. We zien al hoe het coronavirus in de Verenigde Staten de verkiezingspronostieken op de helling zet, door alle thema’s in de schaduw te stellen waarop Donald Trump rekende om herkozen te worden: de economie, recht en orde. Wij kunnen ons dan weer afvragen of de pandemie en de economische en sociale crisis de communautaire debatten niet naar de achtergrond zullen verdringen. Toch is dat lang niet zeker. De voorbije dagen deed in de media en op de sociale netwerken een kaartje de ronde dat veel commentaar uitlokt: het toont dat Wallonië momenteel veel zwaarder door het virus wordt getroffen dan Vlaanderen. Wat de objectieve redenen voor die situatie ook mogen zijn, ze toont dat deze regering, die ‘voor alle Belgen’ wil zijn, nog altijd in een mijnenveld opereert. En dat de verschillende overheden van het zuiden van het land meer dan ooit hun verantwoordelijkheid moeten opnemen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234