Vrijdag 04/12/2020

ColumnJulie Cafmeyer

‘Vandaag hoorde ik dat er corona is omdat God vindt dat er te veel mensen bestaan, wat denk jij?’ vroeg ze

kopje voor online en editie Julie CafmeyerBeeld DM

Julie Cafmeyer is columnist bij De Morgen.

Ik bezocht een vriendin die in een relatiecrisis zit. Met haar twee dochters huurt ze een gemeubelde hut in een bos waar ze kan nadenken over haar toekomst. Ze schonk me wodka in en zei: “Ik denk dat ik een alleenstaande moeder ben geworden.”

Haar oudste dochter, Jeanne, daagde me uit voor een gezelschapsspel. Het was een ingewikkeld bordspel met monsters, tovenaressen en torens. Ik had de indruk dat ze de regels ter plaatse verzon.

Jeanne vroeg me: “Vandaag hoorde ik dat er corona is omdat God vindt dat er te veel mensen bestaan, wat denk jij?” “God bestaat niet”, antwoordde ik.

“Toch zegt mijn juf dat er te veel mensen zijn. Ga jij een kindje maken?”

Ik vertelde haar over een droom waarin ik zwanger was, ik zei: “Ik wilde het kindje niet, ik wilde het echt niet, dus ging ik naar het ziekenhuis om het weg te laten nemen.”

Jeanne keek me geshockeerd aan. Ik moest leren om wat kindvriendelijker in de omgang te zijn. Gelukkig was de alleenstaande moeder geconcentreerd aardappels aan het schillen en luisterde ze ons gesprek niet af.

“Ik denk dat je mij niet begrijpt”, zei Jeanne ontgoocheld. Ze schoof het gezelschapsspel opzij en keek me zakelijk aan. “Ik heb nagedacht. Mijn punt is: we zitten met een overbevolking. Het goede nieuws is: jij hoeft geen man te zoeken en een kindje te maken. Kom hier wonen nu mijn mama alleen is. Er is nog een slaapkamer vrij. Je kan hier zolang blijven als je wil. We kunnen voor elkaar zorgen. Begrijp je? Als je op een dag toch een kindje wil, zal ik op je baby passen. Beloofd.”

De alleenstaande moeder gaf haar jongste dochter – een baby’tje van enkele weken – aan me. “Wat ben jij mooi, porseleinen popje!”, riep ik iets te luid in haar oor terwijl ik haar melk gaf.

Ik keek naar de baby en was Jeanne dankbaar dat ze een levensplan voor me had uitgestippeld. Hier in deze hut kon ik wel een kind baren. Ik zou liggen op de houten vloer naast de open haard en Jeanne zou me aanmoedigen als ik krijste van de pijn.

Toen de kinderen in bed lagen, zuchtte de alleenstaande moeder doodvermoeid: “Nu heb ik weer niet gedaan wat ik wilde doen. Er is nog zoveel werk. Ik ben op.”

Geen zorgen”, zei ik haar. “Ik trek hier in. We zullen samen de meisjes grootbrengen. Laat ons overdag in de moestuin werken en groenten kweken. Er zal altijd soep op het vuur staan. ’s Nachts zullen we geesten oproepen van verbrandde heksen uit de zestiende eeuw. We zullen de helende werking van kruiden bestuderen. Bloemen planten. Oplossingen verzinnen tegen apocalyptische bosbranden en de opwarming van de aarde. We zullen elkaar troosten. Hier zullen wij een nieuwe samenleving creëren.’ De alleenstaande moeder nam een shot wodka en zei dat het goed was.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234