Dinsdag 24/11/2020

ColumnJulie Cafmeyer

Vanaf morgen zit ik hier waarschijnlijk voor onbeperkte tijd opgesloten

Beeld DM

Julie Cafmeyer is columnist. 

In het begin van de zomer lagen zijn boeken nog op mijn nachtkastje. Het bed werd omringd door condooms, boxershorts en zakdoekjes. Nu is mijn slaapkamer een steriele ruimte. Alles wat me aan hem deed denken, heb ik eruit gesloopt. Wat overbleef is het hoogst noodzakelijke: een bed, een wekkerradio en een thermometer.

De thermometer gebruik ik tijdens mijn hypochondrische aanvallen. Angstaanvallen waarbij ik om de twee minuten dwangmatig mijn koorts meet. Dan sms ik mijn vrienden met berichten als: “37,2;  reden tot paniek? 36,8; wat denk je? 37,4; ga ik dood?”

De wekkerradio gaat elke dag af om 10 uur in de ochtend. Hoewel ik meestal om 7.30 uur wakker ben, zet ik de wekker preventief. Voor de zekerheid. Zonder wekker zou ik in het slechtste geval een hele dag slapen, misschien zelfs nooit meer ontwaken.

Vanaf morgen zit ik hier waarschijnlijk voor onbeperkte tijd opgesloten. Mijn uitzicht zal zich beperken tot beton. Ik kijk uit op terrassen van de overburen. Af en toe steekt iemand een sigaret op. Enkele dagen geleden zwaaide een vrouw naar me vanuit haar balkon. Ik zwaaide te laat terug. Wat ik ook probeer, sindsdien maakt ze geen oogcontact meer. Ook zij heeft het uitgemaakt. Gelukkig is er af en toe een Perzische kat die aan mijn raam tikt. Als ik ze een beetje melk geef, streelt ze me.

Deze ochtend zat ik aan mijn werktafel. Ik maakte een plan voor de komende lockdown. Ik zou voor de harde aanpak gaan. Nultolerantie. No regret-maatregelen, ook bij mij thuis. Geen seks. Geen rood vlees. Geen alcohol. Een strak regime. Niet te veel twijfelen. Meningen formuleren. Koorts meten. Opruimen. Niet naar mijn ex bellen. Cijfers volgen. Statistieken leren begrijpen. Niet naar De afspraak of De zevende dag kijken, wegens te veel risico op hypochondrische aanvallen. Op tijd en stond gaan joggen. Af en toe mijn vrienden sms’en. Schermtijd controleren. Mentaal gezond blijven. Niet te veel eten.

Plots hoorde ik een hoopgevend geluid. Een liedje klonk in de verte. Het waren strijkers met een saxofoon. De stem klonk als een kinky operazangeres aan de coke die een experimentele ode aan het leven bracht. Ik dacht aan een YouTube-filmpje uit Italië, van mensen die voor elkaar zingen op hun balkon. Misschien was er toch een uitweg, een verlossing. Straks zouden al mijn overburen zich buiten verzamelen dankzij het lied. Ik zou weer oogcontact maken met de overbuurvrouw. De kat zou me strelen. We zouden samen zingen en in de handen klappen. De kinky operazangeres zou me een handkus geven. Ik boog me uit mijn raam, op zoek naar de stem. Wat ik ook deed, ik begreep niet waar het geluid vandaan kwam. Even later had ik door dat de muziek uit mijn wekkerradio klonk, het was 10 uur. Ik was al lang wakker, maar het was alweer tijd om op te staan.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234