Woensdag 01/02/2023
Frederik De Backer. Beeld dm
Frederik De Backer.Beeld dm

ColumnFrederik De Backer

Van wat een vrolijk ‘tot morgen’ zou moeten zijn maak ik telkens weer een ‘tot nooit meer’

Frederik De Backer is columnist.

Frederik De Backer

Ik vergeet weleens dat mijn stukjes verschijnen op de pagina met de prentjes en de mopjes. Dat ik van wat een vrolijk ‘tot morgen’ zou moeten zijn telkens weer een ‘tot nooit meer’ maak, niet zelden met een schuimbekkend ‘kust allemaal mijn kloten’ erachteraan geschreeuwd. Het witte blad sleurt het zwart in mij naar buiten. Vanavond, wanneer de columnisten van deze krant zijn uitgenodigd voor een glas fruitsap, een zakje Pirato-chips en 5 procent korting op een abonnement op De Morgen, zal ik het mogen horen. Gesteld dat er nog een trein rijdt in dit land.

Eén helft van mijn persoonlijkheid leeft in de letters, de andere op de koude keien.

Soms vraag ik me af hoe mijn naasten mij lezen. Of ze me lezen. Niet dat dat hoeft, hun padel interesseert mij ook niet. Alle begrip. Niet iedereen wil zoveel keer per week worden toegespuugd. Het gebeurt onbewust. Ik kijk uit het raam en zie al dat lelijks. Lelijks wat zo makkelijk mooi had kunnen zijn.

En over wie en wat ik graag zie schrijf ik liever niet. Want elke keer staat wel iemand op om mijn bestaansgrond onder te zeiken: de mensen die ik naar het einde van de wereld zou dragen, boven de golven uit, tot zout mijn longen schroeit; de dingen die me tot tranen brengen, van het lachen, van ontroering, van gedeeld verdriet. Dat alles zou ik u moeten toevertrouwen. Om de dooie dood niet.

Nee, ik maak me kwaad, stel me aan of prevel vragen die ik liever hoor wegsterven dan beantwoord door iemand die daarvoor heeft gestudeerd.

En hier komt de deadline weer naderbij geschuifeld, en opnieuw weet ik niet of het op iets trekt wat ik u te lezen bied. Ik mag blij zijn dat het in een krant verschijnt, de tijd dat het dat nog zal doen, anders werd het al helemaal als waardeloos beschouwd. Ik wil niet telkens weer over Bart De Wever moeten schrijven. Ik heb meer woorden aan hem gewijd dan aan de liefde.

Deze kop warmt de kamer. Soep uit een pakje, poeder in water. Het hadden echte tomaten kunnen zijn, echte groenten, maar dat zijn ze niet. En de klok tikt en weer kijk ik uit het raam, nu naar het raam aan de overkant, en mijn handen rusten op koude buizen. Maar het is zo slecht nog niet. Alleen is het alles zo leeg.

Ik moet meer buitenkomen. Onder mensen zijn. Maar als ik dan in een café zit blijk ik toch weer een boek te hebben meegebracht, omdat ik er nog nooit ben geweest en omdat ook daar de gezichten zo leeg zijn. En na een blad of drie worden de lichten gedimd en de muziek luider gezet omdat men er de wereld liever zo ervaart. Onduidelijk. Overstemd. En ik klap het dicht en reken af en werp me weer de koude in, over het drukke plein, langs de vaart. En terwijl het licht danst op het water, valt de schemer over mijn hart.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234