Zondag 23/02/2020

OpinieHendrik Moeys

Van Palestijnen wordt nu verwacht dat ze ‘unieke kans’ grijpen. Wat een cynisme

Israëlisch premier Benjamin Netanyahu en VS-president Donald Trump in het Witte Huis.Beeld Photo News

Hendrik Moeys is doctor in de Geschiedenis (KU Leuven) en leerkracht geschiedenis (Sint-Albertuscollege Haasrode).

Iedereen die een beetje weet wat er zich de voorbije zeventig jaren heeft afgespeeld in Israël en Palestina kan niet anders dan met stijgende verbazing kijken naar het vredesplan van Trump. Dat de Amerikaanse president zijn plan als een redelijke oplossing probeert te verkopen terwijl de Palestijnen nooit zijn gehoord in de voorbereiding ervan, is weliswaar absurd maar natuurlijk begrijpelijk. Nog meer dan zijn voorgangers heeft Trump er nooit twijfel over laten bestaan dat de VS in dit verhaal van conflict en bezetting een duidelijke kant kiest, getuige de erkenning van Jeruzalem als ‘één en ondeelbare’ hoofdstad van Israël. Het is een zet die natuurlijk volledig tegen de internationale consensus indruist, een consensus die nochtans niet op partijdigheid maar op internationaal recht is gebaseerd. Maar een verrassing is het zeker niet.

Veel verbazender is hoe over het vredesplan bericht wordt in zowel radionieuws als geschreven pers. Er wordt benadrukt dat ‘Israël bereid is tot onderhandelen’, en dat er veel geld in het verschiet ligt voor de Palestijnen. Dat de Palestijnen nu een historische kans krijgen op hun eigen staat! Dat Trump de tweestatenoplossing nu eindelijk omarmt! Voor wie met wat historische achtergrond naar deze Israëlische PR-campagne kijkt is het verhaal toch net iets anders. Van een tweede staat, naast de Israëlische, is in dit plan eigenlijk geen sprake: Israël raakt niet aan haar koloniale nederzettingen in bezet gebied, weigert de militaire controle over het bezette grensgebied met Jordanië op te geven, en geeft ook bezet Oost-Jeruzalem niet op. Dat wil concreet zeggen dat er helemaal niet één Palestijnse staat zal komen: het zal een versnipperd geheel zijn van stadsregiootjes aan elkaar geplakt met tunnels en bruggen, waar niet de Palestijnse overheid maar het Israëlisch leger (zoals nu trouwens) zal bepalen wie toegang krijgt en wie niet. Als er al niet veel land zal overblijven voor de Palestijnen om als staat te erkennen, dan is het wel heel duidelijk dat ze ook weinig bevoegdheden voor dat kleine lappendeken van een staatje mogen verwachten.

Iedereen die er zelf geweest is, met diplomaten heeft gesproken en het historische verhaal kent, zag dit soort “tweestatenoplossing” al van ver aankomen. Het is voor Israël de status-quo in geschenkverpakking. Haar jarenlange politiek en praktijk van voldongen feiten (bouw van koloniale nederzettingen, de afsluiting van Oost-Jeruzalem van de Westelijke Jordaanoever, confiscatie van Palestijns land, inname van belangrijke waterbronnen, afbraak van Palestijnse huizen én buitenlandse ontwikkelingshulp, ...) zonder ook maar de minste effectieve weerstand, heeft dus geloond. Na al die jaren van actieve bezetting, militaire onderdrukking, kolonisatie van bezet gebied, verrottingsstrategie en asymmetrische verhoudingen tussen een bezettende militaire macht en een machteloos, door corrupte politici vertegenwoordigd volk, wordt nu van de Palestijnen verwacht dat ze dankbaar zijn en de ‘unieke kans’ grijpen. Of willen ze geen vrede misschien?! Wat een cynisme.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234