Dinsdag 22/10/2019

Opinie

Van mij krijg je het voordeel van de twijfel, Zuhal

Meryame Kitir. Beeld BELGA

Meryame Kitir is sp.a-fractievoorzitter.

Beste Zuhal,

Je straalde toen je bij de koning de eed aflegde als nieuwe staatssecretaris. Een Limburgse mijnwerkersdochter die het tot staatssecretaris schopt, dat is een mijlpaal waar ik ook als oppositielid alleen maar oprecht blij mee kan zijn. Ik kon me wel een klein beetje voorstellen hoe trots jij en je familie zijn op het traject dat je hebt afgelegd. Een integratieverhaal dat hopelijk inspirerend kan werken.

Ik ben ervan overtuigd dat je je veel meer zal zijn dan een mascotte voor mensen met een migratie-achtergrond. We hebben veel gemeen, maar we zijn het ook over heel veel dingen oneens en we hebben meer dan eens met elkaar in de clinch gelegen in het parlement. Ik heb je koppigheid wel eens vervloekt, maar ook al bewonderd. Je bent niet het type om binnen de regering voor bloempot te spelen en in de onzichtbaarheid te verdwijnen.

Toen er in het parlement harde, racistische woorden vielen, was jij een van de parlementsleden die van meet af aan weigerde om mee te doen aan het minimaliseren of vergoelijken. Je eigen overtuiging woog zwaarder door dan de marsorders van de meerderheid waar je deel van uitmaakt. Dat is helaas eerder zeldzaam, en het is me dan ook bijgebleven.

Je eigen partijvoorzitter maakt zich wat zorgen over je temperament. Je durft al eens een dissidente stem te laten horen binnen je strak geregisseerde partij, ik mag hopen dat je je ook van deze uitspraak van je voorzitter geen bal zal aantrekken. Als er één departement is dat eindelijk wel eens wat temperament kan gebruiken, dan wel Armoedebestrijding en Gelijke Kansen.

Nu heb je in het verleden wel eens uitspraken gedaan die veel mensen pessimistisch stemmen over je engagement om armoede echt aan te pakken en om gelijke kansen echt te bevorderen. “Als mensen merken dat ze hun rekeningen niet kunnen betalen, zullen ze harder hun best doen”, is een uitspraak van jou die na je aanstelling tot staatssecretaris meteen vanonder het stof werd gehaald en volop gedeeld werd op sociale media. Dat klinkt wel erg hardvochtig en weinig empathisch. En vooral bijzonder veralgemenend. Niet iedereen is even sterk, niet iedereen krijgt de warme en liefdevolle ondersteuning waar wij wel op konden rekenen, niet iedereen vindt werkgevers die voorbij afkomst en huidskleur kijken. Dat is geen ‘slachtoffercultuur’, dat is bittere realiteit. Daar maak jij nogal gemakkelijk abstractie van. Dat is ook het belangrijkste verschil tussen onze partijen en onze ideologieën.

We hebben onze achtergrond als mijnwerkersdochters gemeen, maar we lezen onze eigen persoonlijke geschiedenis op een totaal verschillende manier. Jij zegt: als ik het tot in het parlement – en zelfs tot in de regering – kan schoppen, dan kan iedereen het. Uiteraard is het belangrijk om de kansen die we krijgen ook te grijpen, en hebben we allemaal een persoonlijke verantwoordelijkheid om zoveel mogelijk van ons leven te maken. Maar ik denk dat daar ook een stevige portie geluk bij komt kijken. Een omgeving die je stimuleert, de juiste mensen tegenkomen op het juiste moment, dat zijn ook factoren die meespelen en die helpen verklaren waarom de ene mens kansen maximaal grijpt en de andere mens ze voor zijn neus voorbij ziet gaan.

Die uitspraken maken me waakzaam. Maar ik pleit er, ook bij mijn eigen partijgenoten, voor om je het voordeel van de twijfel te geven. La fonction fait la femme. Als je ergens je zinnen op zet, dan bijt je en los je niet meer. Nu moet je van armoede en ongelijkheid je prooi maken, en je niet laten verleiden tot goedkope symboolgevechten. Het is een beproefde tactiek van je partij om de aandacht van het manke beleid af te leiden door een externe, symbolische vijand te kiezen: rechters, journalisten, en sinds dit weekend Unia. Of het Minderhedenforum, daar waren jullie zelf niet helemaal uit. Dat je partijgenoten bliksemafleiders zoeken, kan ik begrijpen. Jij hebt er geen nodig.

Zuhal, je legde de eed bij de koning af met je geluksbrenger rond je pols, de oude mijnwerkerssjaal van je vader. Een prachtige ode aan een hele generatie die zich diep onder de grond, in het pikdonker en in het stof, te pletter heeft gewerkt om de generaties na hen een beter leven te geven. Zou het niet een nog mooiere ode zijn om die verdomde armoede en discriminatie nu samen terug te dringen?

Succes.

Meryame

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234