Donderdag 27/06/2019

Column

Van alle spelende mensen hou ik nog het meest van de toneel­spelende mens

Marc Didden is columnist en filmmaker. Onder de noemer R-E-S-P-E-C-T schrijft hij wekelijks over wie en wat hem heeft ontroerd.

Peter Van den Begin als Risjaar Drei. Beeld Kurt Van Der Elst

“Waarom speelt ge niet mee?” Die vraag kreeg ik een flinke halve eeuw geleden weleens meer naar mijn toen nog frêle hoofd geslingerd wanneer ik mij op de speelplaats bevond van het jongens­college waar ik toen voor helemaal niets studeerde. Ik geef grif toe dat ik me nogal afzijdig hield tijdens de eeuwigdurende voetbalmatchen die daar iedere dag van vroeg in de ochtend tot laat in de namiddag plaats­vonden.

Marc Didden. Beeld Johan Jacobs

Ik geef ook toe dat ik me nogal aanstelde toen, en in enigszins dramatisch getinte terminologie graag vertelde dat ik later liever dichter dan doelman wilde worden. Ik ergerde er me ook aan wanneer ik vast­stelde dat wat zij ‘spelen’ noemden, in mijn ogen eerder op ‘vechten’ neerkwam.

“Waarom speelt ge niet mee?” Tja, waarom deed deze chimpansee eigenlijk niet mee? Omdat sport gezond was zeker, en ik misschien vond dat een toekomstige dichter er beter wat ongezond kon uitzien? Omdat ik het geroep en getier, het gestamp en geduw dat bij voetbal scheen te horen, met de beste wil van de wereld niet als een spel kon zien, maar eerder als een strijd tussen mannetjes­putters in te korte broeken. Not always a pretty sight!

De uitleg voor mijn afkeer ligt wellicht in het feit dat ik nooit wat gehad heb met competitie. Ik kan niet kaarten en ook niet biljarten, niet petanquen en niet vogelpikken. En ik vind dat niet erg. Het kan me geen kwart moer schelen wie bij de Oscars wat dan ook gewonnen of verloren zou hebben. Net zoals het me ijskoud laat wie dit, of vorig, of volgend jaar De mol mag blijken. Om nog te zwijgen over mijn totale desinteresse voor welke schrijver straks de felbegeerde Gulden Aap zal veroveren.

Alleen wanneer RSCA of de Rode Duivels pijnlijk in het zand bijten, kan ik weleens een halve minuut ongelukkig zijn en zelfs wanneer het Westerlo slecht gaat, zoals nu, wil ik wat kniezerig worden omdat ik om onverklaarbare redenen van Westerlo hou, zoals dat gaat met onverklaarbare redenen.

Wedstrijden, examens, competities waar mensen andere mensen met punten, sterren, koks­mutsen of gouden schoenen belonen en bestraffen, die zijn aan mij gewoon niet besteed.

Hard tegen de schenen

Maar, begrijp me wel, spelende mensen, die zie ik graag.

En van alle spelende mensen hou ik nog het meest van de toneel­spelende mens. Liefst van al nog vanuit een échte pluchen stoel in een echte schouwburg. En liever niet vanop een uit harde planken opgetrokken bankje of, nog erger, een veelkleurig plofkussen dat ergens op de vloer van een verbouwde garage achteloos werd neergelegd door een niet echt gemotiveerde vrijwilliger van de kunsten.

Ik kan al helemaal week in de knieën worden van een goede theatervoorstelling die me van in het begin bij de strot grijpt en waar je plotseling bekropen wordt door het goede gevoel dat alles klopt, die avond: dat je naar een belangrijke tekst aan het luisteren bent die tegelijk ver weg is van de waan van de dag maar toch ook hard schopt tegen de schenen van de hedendaagsheid. Dat die tekst gezegd en vooral gespeeld wordt door de beste acteurs van ons taalgebied. Dat die voorstelling in een scenografie huist die mee vertelt waar het stuk over gaat. Dat de toeschouwers in de zaal dezelfde warme vreugde mogen ervaren als het spelplezier dat de acteurs en de actrices van de planken laten stromen, soms zelfs ruim twee uur lang.

Zo’n voorstelling was Risjaar Drei van Olympique Dramatique, die ik onlangs gelukkig heb mogen meemaken. Een machtig stuk, gespeeld door machtige acteurs, zeer zeker. Maar vooral een waarschuwing voor wat een gruwel politiek kan zijn wanneer die in de verkeerde handen terecht wil komen. Wat overigens en terwijl we dit schrijven ook aan het gebeuren is in hele lappen van ons goede, oude Europa. Waarmee we vooral willen zeggen: godvermiljaardenondedju! 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden