Donderdag 22/08/2019

Column

Van alle gasten die hier verbleven, was Gerrit Komrij een van de fijnste

Beeld BELGAIMAGE

Hilde Van Mieghem, acteur, regisseur en auteur, neemt u mee in haar leefwereld.

Toen ik de overstap maakte van actrice naar scenariste om dan later te gaan regisseren, moest ik een manier bedenken om geld te verdienen. Acteren viel niet te combineren met schrijven.

Het huis was bijna leeg, geen inslapend kindermeisje meer. Ik heb me als alleenstaande moeder blauw betaald aan kinderopvang. Nu was er geen jongere broer, zus of vrienden van mijn kinderen meer, het was hier vaak een toevluchtsoord voor hen die het thuis moeilijk hadden, alleen mijn jongste woonde nog hier.

Twee verdiepingen waren nu vrij. Twee keer 110 vierkante meter. Ik leende geld bij de bank en toverde het halve huis om tot een small luxury hotel. Airbnb bestond nog niet. En het draaide als zot.

's Ochtends bracht ik ontbijt, maakte bedden op, vulde ijskasten aan en poetste de badkamers. Vanaf 12 uur kon ik ongestoord schrijven.

 Gerrit Komrij

Van alle gasten die hier verbleven, was Gerrit Komrij een van de fijnste. Met zijn guitige kop, kabouterwangen met daarboven de ogen van een reus, lachte hij me elke ochtend toe als ik de geurende broodjes en croissants op tafel zette. Hij vertelde honderduit, over hoe de tournee van Behoud de Begeerte verliep, over dolle feestjes, over een boek dat ik beslist moest lezen of een tentoonstelling die ik zeker niet mocht missen. Zijn taal even spits en scherp als zijn vroegere columns, waarin hij beschreef wat er op de treurbuis te zien viel. En dat zes weken lang. Ik dronk elke zin gulzig op.

Af en toe kwam zijn vriend Charles uit Portugal een weekend over en het ontroerde me als ik hem 's ochtends aantrof terwijl hij de hemden van zijn man stond te strijken of er de afgevallen knoopjes weer aannaaide.

Komrij was dol op Hoegaarden Grand Cru en geregeld vulde ik de ijskast met een bak van dat bier, terwijl hij tegen het aanrecht leunde, in kamerjas, op blote voeten en gezellig kwetterde. Daar zat ik dan op mijn knieën, keek naar hem op en kon maar niet geloven dat het echt was. Hij sprak met me alsof we vrienden waren.

Hij verbleef hier van half oktober tot 1 december. Net de tijd waarin de boom tegenover mijn huis langzaam een gouden kleur aanneemt. Het gebeurde vaak dat hij voor het raam naar buiten stond te kijken als ik 's ochtends binnenkwam. Moet je kijken, zei hij dan, hoe de zon de gouden bladeren oplicht, welk een gloed er uitgaat van die eenzame wachter voor je deur. Over de bomen in de tuin sprak hij niet. Wat ik wel begreep, er was iets bijzonders aan die boom voor het huis. Fier en sterk stond hij daar, hoog verheven boven alle menselijke kleingeestigheid.

Twee dagen voor zijn vertrek vroeg hij me naar een gastenboek. Dat heb ik niet, antwoordde ik. Waarom niet? Ach, ik heb het veel te druk, het is er nog niet van gekomen.

De ochtend dat hij wegging, sleurde ik koffers naar beneden en hielp hem de taxi in na drie klinkende zoenen op mijn wangen en de belofte dat hij zeker zou terugkomen. Dag boom, zei hij nog, net voor het instappen. Ik zwaaide hem uit. Hij bleef zwaaien tot de taxi de hoek om reed.

De boom heeft een naam

Toen ik boven het appartement, dat nog helemaal naar zijn aftershave rook, ging opruimen, vond ik op tafel een groot in leder gebonden schrift. Ik sloeg het open, op de eerste bladzijde stond in een sierlijk handschrift 'gastenboek' geschreven. Een bladzijde verder een opdracht: 'Voor Hilde Van Mieghem, met innige dank voor de heerlijke weken in de 'Blauwe kamer' bij de gouden boom. 1 december 2001, met nu al iets van heimwee.'

Dank je, fluisterde ik. Toen Komrij stierf, schreef ik onder zijn opdracht in het boek: 'Die heimwee is wederzijds. Al helemaal nu na je dood en je wel zeker nooit meer zal terugkomen. Elke herfst als de bladeren goud worden, denk ik aan je.'

En o ja, de boom heeft nu al zestien jaar lang een naam. Hij heet Gerrit.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden