Maandag 18/10/2021
Joachim Pohlmann. Beeld Wouter Van Vooren
Joachim Pohlmann.Beeld Wouter Van Vooren

Column

Unia is voor mij – als rechtse conservatief – een vijandige entiteit geworden

Joachim Pohlmann is woordvoerder van Bart De Wever (N-VA) en schrijver van Een unie van het eigen. Zijn column verschijnt wekelijks.

Ik heb in mijn leven slechts twee keer gesolliciteerd. De eerste keer was bij Amnesty International. Ik studeerde toen nog en mocht na de schriftelijke proef op gesprek komen. Mijn nationalistisch engagement kwam ter sprake, maar uiteindelijk deed het gebrek aan ervaring me de das om.

Het was een collegeleraar filosofie die me ooit overtuigde dat mensenrechten links noch rechts zijn, maar universele maximes. Ze gelden voor ieder van ons, te allen tijde en eender waar. Sindsdien koester ik oprechte sympathie voor Amnesty, ook nadat ik het geloof in universalisme verloor.

Maar deze week kreeg die genegenheid een flinke knauw. Niet de waarschuwing voor populisme of ontmenselijking stoort mij. Dat is een terechte bekommernis. Het is de retoriek waarmee dat gebeurt: de verwijzing naar de jaren 30, het wij-zijpraatje, de vervloeking van identiteit …

Dat is het politieke jargon dat doorgaans aangewend wordt om mij moraliserend weg te zetten als een slecht mens. Als De Morgen-lezer denkt u wellicht: wie de schoen past, trekke hem aan. Maar Amnesty verliest er zijn geloofwaardigheid ter rechterzijde van het politieke spectrum mee.

Voor een vereniging die waakt over de rechten van ieder mens, is dat problematisch. Dan dreigt het een Unia International te worden: een politieke organisatie die onder het mom van een mensenrechtendiscours een ideologische agenda wil doordrukken.

Solidariteitswake van Amnesty International voor VUB-wetenschapper Ahmadreza Djalali aan de Iraanse ambassade in Brussel. Beeld Photo News
Solidariteitswake van Amnesty International voor VUB-wetenschapper Ahmadreza Djalali aan de Iraanse ambassade in Brussel.Beeld Photo News

Ik besef dat het, in een week waarin wij een vacature uitschreven die enkel gericht was op vrouwen, nogal hypocriet is om kritiek te leveren op een instelling die met krek hetzelfde voorstel kwam. Maar de selectieve verontwaardiging van dat clubje kan enkel op mijn walging rekenen.

Toen een feministische betoging ‘cisgender-mannen’ – ik moest dat opzoeken – uitsloot van deelname, hoorde ik Unia niet. Ook bleef de gebruikelijke hoera-communicatie na de veroordeling van een pro-Palestijnse manifestant wegens antisemitisme, eerder deze week, ditmaal achterwege.

Maar een lachend kakske volstaat om een dossier te openen, en dat na een trial by media weer geruisloos te sluiten. Unia is een door de overheid gefinancierd actiecomité dat met staatsmacht werd bekleed en deze positie misbruikt om een maatschappijvisie op te leggen.

Een betoging voor professor Ahmadreza Djalali in Brussel. Beeld Photo News
Een betoging voor professor Ahmadreza Djalali in Brussel.Beeld Photo News

Al is ze de mijne niet, die visie op zich is respectabel. Het probleem is dat ze de allure van een gedecreteerde ideologie heeft gekregen. En daardoor is Unia voor mij – als rechtse conservatief – een vijandige entiteit geworden die ik ervaar als een bedreiging voor mijn overtuiging en levenswijze.

Ik weiger dan ook het gezag van Unia over mij te erkennen. Wat mij eigenlijk inciviek maakt, al heb ik geen laakbare daad gesteld of mening geuit. Maar het vermanend vingertje kan zeer snel een vuistslag worden als je je niet conformeert en Unia je voor de rechtbank sleept.

Nu bestaat de verleiding om mij in te delen in het groepje van lieden die racisme willen vergoelijken, vrouwenhaat legitimeren en homofobie oogluikend goedkeuren. Nochtans ben ik ervan overtuigd dat haat, geweld en discriminatie streng bestraft moeten worden. Maar dat is net het punt: elke kritiek op moraalridders is een zelfbeschuldiging, zeker als de overheid er haar zegen aan geeft.

Als hetzelfde met Amnesty gebeurt, is dat een drama. Voor mij persoonlijk, maar ook voor het gezag van de mensenrechten. Naast het verheffen van allerlei banale en afgeleide 'rechtjes' tot mensenrechten, is de politieke instrumentalisering ervan de grootste bedreiging.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234