Zondag 28/02/2021
Walter Zinzen. Beeld rv
Walter Zinzen.Beeld rv

ColumnWalter Zinzen

Uit de gierput van de sociale media stijgt een indringend parfum op van seksisme en racisme

Oud-journalist Walter Zinzen overschouwt de politieke actualiteit. Hij doet dat afwisselend met Alain Gerlache en Siegfried Bracke.

Het was me het weekje wel: ‘oorlog’ tussen de verkeersminister en de spoorwegmaatschappij, het vertrek van Kristof Calvo (Groen) als fractieleider, de herrie rond Sihame El Kaouakibi, en last but not least een beschamend interview met Vooruit-voorzitter Conner Rousseau. En door al die incidenten loopt de rode draad van de particratie.

Dat minister Gilkinet (Ecolo) eerst wél en dan weer niet akkoord ging met de sluiting van de loketten in 44 stations is het gevolg van een oekaze van zijn partijvoorzitter Jean-Marc Nollet. Die had op de radiozender Bel-RTL geëist dat de sluiting werd ‘aangepast’ en de minister haastte zich die eis over te nemen. Als Gilkinet dat gedaan had op vraag van het parlement, dan zou er niets aan de hand zijn geweest. Maar de interventie van Nollet bewees andermaal dat, en zeker niet alleen bij Ecolo, onze echte regeerders in de partijhoofdkwartieren zitten en niet op de ministeries. Tijdens de paars-groene regering Verhofstadt I vond een soortgelijk incident plaats tussen Ecolo-minister Isabelle Durant en toenmalig spoorbaas Etienne Schouppe. Het eindige met het ontslag van Schouppe en de verdwijning van Ecolo uit het parlement. Hopelijk herinneren zowel Sophie Dutordoir als Nollet zich dat nog.

De groene familie moet ook het vertrek van Kristof Calvo als haar fractieleider in de Kamer betreuren. In menig krantenanalyse stond te lezen dat Calvo zich niet goed in zijn vel voelt nu hij moet functioneren als lid van de meerderheid en dus niet meer dezelfde vrijheid heeft als in zijn oppositietijd. Zo ver is het dus al gekomen. Sommige journalisten vinden het normaal dat parlementariërs die tot de meerderheid behoren strikt de partijlijn volgen en zich onthouden van kritische opmerkingen over de regering. Feit is dat Calvo zelf de tirannie van de partijvoorzitters beu is. Daarover liet hij geen twijfel bestaan in De afspraak op vrijdag. En dus zal hij zich heel goed voelen tijdens zijn gedeeltelijke ballingschap in Nederland. Want daar zijn de verkozen fractieleiders de baas en niet de onverkozen partijvoorzitters. Zoals het hoort.

Zo komen we naadloos bij mevrouw Sihame El Kaouakibi terecht. Bij haar collega’s in het Vlaams Parlement, niet het minst bij haar liberale partijgenoten, staat ze bekend als ‘deloyaal’. Deloyaal! Omdat ze als enig lid van de meerderheid kritiek had bij het regeerakkoord en omdat ze al eens met de oppositie mee stemt. Hoe is het in hemelsnaam mogelijk dat andere verkozenen des volks die houding deloyaal vinden? Het is omgekeerd: mevrouw El Kaouakibi is juist zeer loyaal door te doen wat haar kiezers van haar verwachten, ook – of vooral – als dat niet samenvalt met wat de partij van haar verwacht.

Maar ze deugt natuurlijk vooral niet omdat ze verdacht wordt van financieel gesjoemel met haar jongerenproject Let’s Go Urban. Het gerechtelijk onderzoek moet nog beginnen, maar ze is nu al schuldig bevonden. ‘Een politieke carrière gefnuikt nog voor ze tot ontplooiing kwam’, titelde een kwaliteitskrant. Uit de gierput van de sociale media stijgt een indringend parfum op van seksisme en racisme. Vooral in Antwerpen zou men zich toch moeten herinneren wat onbewezen beschuldigingen kunnen aanrichten met een mens. Politiekorpschef Luc Lamine zou in 2003 misbruik hebben gemaakt van een kredietkaart. Hij werd geschorst maar drie jaar later volledig vrijgesproken. Ondertussen waren zijn carrière en zijn leven wel verwoest. Beter verging het sp.a’er Tom Meeuws. Ook hij werd in 2018 beschuldigd van gesjoemel toen hij bij De Lijn werkte, maar een jaar later buiten vervolging gesteld. Hij is nu schepen, maar voor Groen waren de verdachtmakingen zonder bewijs voldoende aanleiding om het kartel met de socialisten voor de gemeenteraadsverkiezingen op te blazen. Een historische blunder en flater. Zullen we dus in het geval van Sihame El Kaouakibi niet beter wachten met een definitief oordeel tot justitie gesproken heeft?

En dan is er nog Conner Rousseau, de sp.a-/Vooruit-voorzitter. In de reeks Nieuwjaarsinterviews met partijvoorzitters in Terzake werd hem een vraag gesteld over Brussel met het oog op de staatshervorming die in 2024 gestalte moet krijgen. Zijn antwoord was: “Daar heb ik nog niet over nagedacht.” Daar had hij nog niet over nagedacht! Over Brussel! Het voorstel van zijn collega-voorzitter Paul Magnette (PS) om het Brussels Gewest te bevrijden van de voogdij der gemeenschappen zou hij dus niet kennen en er geen mening over hebben? Ofwel liegt hij, ofwel spreekt hij de waarheid. Ik weet niet wat het ergste is.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234