Vrijdag 13/12/2019
Kobe Desramaults. Beeld Geert Joostens

Weg van De Wulf

Typisch Belgisch: met kind, hond en auto naar het zuiden van Frankrijk

In de Wulf-chef Kobe Desramaults trekt binnenkort de deur achter zich dicht, op zoek naar nieuw avontuur. Elke week een update.

Ik zit momenteel aan een blauwgrijze, lichtjes afgeleefde houten terrastafel. Afgeschermd van de zon door twee rijen kastanjebomen. Links van me prijkt onze witgekalkte gîte: de enkele kleine raampjes zijn afgesloten met lichtgroene houten luikjes, de klimop groeit weelderig omhoog langs de witte façade. Rechts van me staan twee rijen platanen met daartussen een rechthoekig grindterrein voor petanque. De vijfjarige hond des huizes ligt tussen mijn voeten alsof ze me al heel haar leven kent. Ze is een bastaardmix van jack russell, bordercollie en waarschijnlijk nog een hele resem andere voorouders. Ze luistert naar de naam crevette (garnaal), wat waarschijnlijk wel een goede reden zal hebben. Buiten wat gekrekel en insectengezoem is het stil.

U raadt het al, ik bevind me in de Provence. In de Wulf is twee weken gesloten. Ik moest er eens uit, ik dacht eerst aan de Amalfi-kust, met enkele dagen Napels, maar na overleg met mijn vriendin besloten we dan toch - typisch Belgisch - met kind, hond en auto naar het zuiden van Frankrijk te trekken. Route du soleil!

Ongeveer halverwege, in het hart van de Jura, was het tijd voor een tussenstop. Ah, de Jura, vin jaune en oude Comté-kaas: het summum van wijn en spijs. Een bevriende wijnleverancier verwees me voor een leuk eetetablissement naar het dorp Château-Chalon. Het dorpje is trots op zijn eeuwenoude diep-Franse wortels. Al bij het binnenrijden verscheen een bord waarop geschreven stond: "Een van de mooiste dorpen van Frankrijk". Het was niet gelogen. Gelegen op een klif en een prachtige vallei overziend.

Op een idyllisch dorpspleintje installeerden we ons. Ik koos het kaasbord, het charcuteriebord en het bord met groenten met daarbij een fles Pierre Overnoy Arbois-Pupillin van 2013. Mijn favoriete wijnmaker. Het wordt alsmaar moeilijker om Pierre zijn wijnen te pakken te krijgen maar hier, op een tiental kilometer van zijn wijngaarden, kon ik een fles bestellen aan een spotprijs. Ik moest ze natuurlijk eigenhandig leegmaken aangezien mijn vriendin ons veilig moest thuisbrengen doorheen de kronkelende bergroutes. Er zijn ergere dingen in het leven.

Als kind opgroeiend in Dranouter, was ik iets meer verwijderd van de technologische beschaving dan mijn leeftijdsgenoten. Tot mijn elfde was er geen kabeltelevisie, we hadden een klein zwart-wittelevisietoestelletje waarmee we behendig moesten zijn om met de antenne het Franse TF1 te ontvangen. Club Dorothée, Les chevaliers du zodiaque, Les filles d'à côté, Dragon Ball Z: hiermee hebben we het gesproken Frans vroeg onder de knie gekregen.

De bezoekers van het restaurant in de jaren 80 waren veelal Franse grenstoeristen die de estaminet Flamande kwamen opzoeken. Mijn broer en ik ontfermden ons over hun kinderen op het speelplein, zodat de ouders rustig konden genieten van hun streekbier en paling in het groen. Ons eerste zinnetje was ongetwijfeld: "Bonjour, je suis le fils du patron."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234