Vrijdag 22/10/2021

Column

Twee nul nul

null Beeld Damon De Backer
Beeld Damon De Backer

Als er na weken van regen eindelijk zon is voorspeld, ­reizen mijn vriend en ik af naar een wandelgebied. Het is nog fris, maar eindelijk zonnig, en het klinkt al als lente.

De jeugdherberg waar we een kamer g­ereserveerd hebben, is na de winterstop net weer open. Een vrouw in overall is bezig de ramen te wassen; een ander belaagt met een grove borstel het mos dat deze winter de stoep heeft veroverd. Het lijkt alsof ze nog niet gerekend ­hadden op de gasten, die dit weekend desondanks ­toestromen. Ook de jongen die ons helpt met inchecken, is onwennig. Hij mompelt en bloost, en zijn hand schiet steeds omhoog naar zijn gezicht, dat bedekt is met rood-witte knoppen die op uitkomen staan.

Uiteindelijk vindt hij het juiste fiche voor onze ­reservering. Op het papier is een oranje sticker geplakt. Volwassenen / Kinderen / Honden: 2 / 0 / 0, staat erop. Zo summier heb ik mijn situatie zelden samengevat gezien. Mijn vriend heeft het ook opgemerkt. “Ik kan me zo goed voorstellen dat dat pijnlijk is, die nullen”, ­mompelt hij.

Twee-nul-nul wordt al snel een code. “Je ziet echt overal families hier”, zegt mijn vriend, als we tijdens het wandelen het zoveelste jonge gezin zijn gepasseerd. “Nergens andere twee-nul-nuls.” Het is waar: als er geen kind is, dribbelt er wel een hond achter de mensen aan. Er is steevast iets of iemand om de nullen op te vullen.

Normaal gesproken voelt het feit dat ik kind noch hond heb, niet als een gemis. Een nul is niks tot je hem opschrijft, of uitspreekt. Veel culturen kennen het ­concept niet eens, of deden eeuwenlang zonder: de beroemde Griekse wiskundige Archimedes rekende zonder ‘nul’, de Romeinen hadden er geen cijfer voor. ‘Nul’ wordt pas iets als je het een naam geeft.

Zoals mijn vader laatst deed, toen hij, in reactie op de zwangerschap van mijn ­jongere zusje, tegen mij zei: “Zo, die heeft je links ingehaald!” O, dacht ik, ziet hij dat zo? Is het een wedstrijd, en sta ik achter? Ineens was hij daar, de nul die ik gescoord had.

En als dit een wedstrijd tussen zussen is, sta ik op flinke achterstand. Mijn zusje bleek niet alleen zwanger van een tweeling, ze hééft ook al een kind. Een heel lief jongetje dat de kunst van het charmeren kent en af en toe, zoals alle peuters, de grenzen opzoekt.

Wanneer ik, kort na mijn wandelweekend, bij de jonge familie aan tafel zit, heeft hij net ‘een ongelukje gehad’. Hij zit zolang op zijn blote billen in de kinderstoel.

Lang gaat dat niet goed. Als de pan met soep net op tafel staat, piest hij in een klaterend boogje van zijn stoel af, onder de eettafel door. Ik merk het omdat er spetters op mijn been landen.

Meteen schieten de twee ouders in actie. Er moet een dweil komen, een bad, een schone broek, een standje.

Twee / een, denk ik, nu nog wel. Hoe moet dat als het straks niet zomaar twee / twee, maar meteen twee / drie staat?

Ik denk terug aan de oranje sticker. Twee / nul / nul. Misschien heb ik de score verkeerd gelezen, en staan wij nog voor.

Maar het liefst vergeet ik dat score-idee. Als Archimedes zonder kon, kan ik ook nog wel een tijdje vooruit zonder nullen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234