Dinsdag 28/01/2020
Beeld UNKNOWN

Tv Jules

Tv Jules schrijft Sergio: "Blijf alsjeblieft weg van het scherm"

Jules Hanot steekt elke week een schermgezicht een hart onder de riem (of een dolk in het hart).

Geachte heer Quisquater, Beste Sergio,

Het overkomt me niet vaak, maar heel af en toe word ik bevangen door diep medeleven voor een schermgezicht dat zich krampachtig aan lang vergane glorie probeert vast te klampen. Dan breekt nood wet, en moeten actualiteit en gekroonde mediahoofden even wijken voor een opbeurend woord aan een oude tv-vriend die een bij voorbaat verloren strijd levert om een publiek terug te winnen dat intussen andere helden vereert. Zelf niet realistisch en/of slim genoeg om te beseffen dat niets vluchtiger is dan een op gebakken lucht gebaseerde vedettestatus. Vandaar deze (afscheids)brief.

In nood kent men zijn vrienden, Sergio, en het doet me pijn te moeten toekijken hoe je een overbodige epiloog tracht te breien aan een tv-carrière die al jaren afgelopen is. Het brak mijn hart toen ik je als een flauw afkooksel van jezelf zag zitten in het onnozele De waarzeggers. Geen energiebom of luid knallende brok dynamiet meer, maar een gevallen ster die zelfs geen poging meer deed om te stralen. Met heimwee dacht ik terug aan de tornado die ooit met windkracht 12 door het medialandschap raasde en nu is afgezwakt tot een hinderlijk briesje dat nog even mag blazen in spelletjes die niet bepaald op de meerwaardezoeker mikken.

Begrijp me niet verkeerd: ik heb lang een warme sympathie voor jou gekoesterd. Gefascineerd als ik was door de brulboei die zich van straatschoffie via twaalf stielen en dertien ongelukken wist op te werken tot een onverklaarbaar mediafenomeen dat aan een voornaam voldoende had. Ik had respect voor de no-nonsense selfmade man die van Touch of Joy een hitfabriekje maakte en stormenderhand harten veroverde als de baldadige clown die - in tegenstelling tot de Lesley Ann Poppes, Astrid Bryans en Showbizz Barten van deze wereld - geen opsmuk nodig had. Een geboren entertainer met lak aan BV-codex, goede manieren en voorgekauwd imago.

Jij bleef te allen tijde je eigen simpele zelf en wellicht daardoor raakte ik gehecht aan die ruwe bolster met blanke pit die door cultureel correct Vlaanderen als platvloerse schreeuwlelijk werd verketterd en daar nog trots op was ook.

Ik herinner me de plastische uiteenzettingen die me deelgenoot maakten van fysieke ongemakken als maagzweren, slokdarmontstekingen en aambeien "als een tros druiven zo groot", waarmee je de tol van een weinig voorbeeldige levensstijl betaalde. Voor mij was je de vleesgeworden guilty pleasure. Een gespierd en kort afgezaagd 'groot laweit' dat als vloekende en bulderende knuppel in het showbizzhoenderhok werd gegooid en daar zo populair mee werd dat hij door veel jaloerse collega's met de nek werd aangekeken.

Maar ik zag je wel graag bezig als overenthousiaste spelleider in Fata morgana, nepjournalist in Het rapport Quisquater of nieuwsgierige verkenner van de jetset in het vaak hilarische Kaviaar met pruimen. Een wonderlijk parcours dat je naast brede volksgunst ook een exclusiviteitscontract bij VTM en een goed gevulde bankrekening opleverde. Ironisch genoeg ook het begin van je zwanenzang. Na ondermaatse vehikels als Ranking the Stars en de Foute quiz langzaam maar zeker afgegleden tot belegen flauwe plezante en voortijdig bedankt voor bewezen diensten. Het begin van het einde van de rit voor een onetrickpony die tegen beter weten in bleef geloven dat hij een koerspaard was en zichzelf zo voorbij draafde dat niemand hem nog in zijn stal wilde. Daar had je het moeten bij laten, Sergio. Het was toen al helemaal op, en er hadden zich leukere clowns in de piste gemeld.

Als ik eerlijk ben, moet ik toegeven dat ik je tijdens de Sergioloze jaren niet heb gemist en je me nadien slechts twee keer aangenaam hebt verrast. Dat was toen je voor Ergens onderweg de Côte d'Azur mocht verkennen om aan de moeilijke vader-dochterrelatie met Steffi te werken en, natuurlijk, tijdens die memorabele jaargang van Expeditie Robinson.

Hilarisch hoe je als luie kampleider de hele show kaapte door wat op zee te dobberen in plaats van je met jacht en visvangst bezig te houden. Je deed er volstrekt niets, behalve een grote mond opzetten en 'die Hollanders' het bloed van onder de nagels te pesten. Fijne brokjes televisie die in schril contrast staan met de beschamende vertoningen waarmee je jezelf probeert te overleven.

Ik voel nog de plaatsvervangende schaamte toen je tijdens De grote sprong in die veel te kleine zwembroek bijna verdronk in eigen platvloerse humor. Als een van de weinigen zag ik hoe je samen met fietsende diabetici als een rochelend lijk de machtige Stelvio probeerde te bedwingen, en in Geubels en de Belgen vernam ik hoe je "een beetje pipi" deed in je lief omdat je eerste keer niet wilde lukken. Toch ben ik je for old times' sake altijd trouw blijven verdedigen. Maar nu is het genoeg geweest, Sergio. Laat de mensen gerust en koester net als ik de herinneringen aan de tijd toen je wel nog geestig was.

Jij kent mij niet. Ik jou wel. Twee jaar geleden zag ik je een niet onaardige André Hazesimitatie weggeven en ik weet nog hoe je na een uitgeregende editie van Fata morgana in mijn dorpsfrituur alles bestelde wat in het vet kon worden gegooid. Het Friethoeveke is intussen enkele keren overgenomen en pas de laatste uitbater verwijderde de foto waarop jij onder het opschrift 'Sergio was here' als gloriërende volksheld tussen glunderende dorpelingen poseert.

Vorige week nog las ik dat je in het uitgaansleven nog maar eens iemand in elkaar had getimmerd. Dit keer geen krachtig "Als ik echt geslagen had, dan was hij niet eens in staat geweest om een klacht in te dienen", maar een even atypisch als veelzeggend stilzwijgen. Kolerieke knokker met kort lontje en lange tenen.

Probeer je toch een beetje in te houden, Sergio. Laat voortaan je schuurpapieren stem spreken in plaats van je gefrustreerde vuisten. Geniet van het succes van je tophit 'Alleen bij jou'. Probeer misschien de draad van je met veel tamtam aangekondigde biografie weer op te pikken waarin je Vlaanderen een eerlijke en onverbloemde kijk op de showbizzwereld beloofde. Maar ik hoop toch vooral dat je blij bent met deze brief, Sergio. Hij is met oprechte sympathie geschreven, omdat ik niet wil dat het 'Jerommeke uit Lubbeek' een verbitterde oude man wordt die enkel nog op de zenuwen werkt. Een echte Sergio moet lachen en doen lachen. Ook met zichzelf.

Blijf dus alsjeblieft weg van het scherm. Verkoop villa en café, en laat eindelijk je lang gekoesterde Spaanse droom in vervulling gaan. Vlaanderen mag dan op je uitgekeken zijn, ik ben er zeker van dat straks heel Benidorm aan je voeten ligt. Stuur zeker een kaartje als je goed aangekomen bent.

Met hartelijke groeten,

Je vriend Jules

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234