Zondag 08/12/2019
Beeld Imagedesk/Frank Bahnmuller

TV Jules

TV Jules schrijft Leah Thys: "Ik hoop dat je tot lang na je zeventigste iedereen het bloed van onder de nagels mag pesten"

Jules Hanot steekt elke week een schermgezicht een hart onder de riem (of een dolk in het hart).

"Nu is ze echt te ver gegaan. Dat mens is door en door slecht en als ik haar ooit tegenkom, zal ik haar eens goed 'mijn gedacht' zeggen". Flora wond er geen doekjes om en ze vroeg met aandrang je per direct te schrijven om erger te voorkomen. Ze leeft al jaren op het ritme van Thuis en voor haar is het universum van Frank en Simonneke bittere realiteit die niet door archetypische personages, maar door echte mensen wordt bevolkt.

Elke middag kijkt ze trouw naar de heruitzendingen "om te zien of er toevallig niets veranderd is", en aan de talloze Thuis-dagen heeft ze een massa gesigneerde foto's met haar helden en heldinnen overgehouden. Sinds ik me op een onbewaakt moment als soapie outte, beschouwt ze mij als haar klankbord en telkens we elkaar tijdens de wandeling met onze trouwe viervoeters kruisen, vertelt ze me tot in de kleinste details wat ik daags voordien heb gezien.

Hartverwarmende gesprekjes zijn het, waarin werkelijkheid aan fictie wordt getoetst en volop gespeculeerd wordt over nakend liefdesgeluk en verschrikkelijke rampspoed. Zo is tussen ons een bizarre medeplichtigheid gegroeid die me dierbaarder is dan ik zelf wil toegeven.

Wellicht omdat het consumeren van soaps binnen mijn vriendenkring als - "heb je nu echt niets anders te doen dan naar die zever te kijken" - kijkvoer voor debielen wordt omschreven en het bon ton is om de acteurs als prutsers van het zevende knoopsgat te verketteren. Ik maak er me al lang niet meer druk over omdat ik weet dat ook zij die 'het van horen zeggen' hebben, stiekem en gulzig van de verboden vrucht snoepen. Zelf blijf ik mijn guilty pleasures liefdevol, zonder schaamte en zelfs met enige trots koesteren.

Het zal je dan ook niet verbazen dat jij de laatste tijd behoorlijk over de tong bent gegaan. Vol verachting uitgespuwd door Flora, maar voor mij meer dan ooit de drijvende kracht achter een fenomeen dat elke dag zonder bellen binnen mag in ruim een miljoen Vlaamse huiskamers. Al twee decennia de onbetwiste soapkoningin die met ijzeren hand de scepter zwaait over een even wonderlijke als herkenbare schijnwereld.

Deze brief is dan ook vooral bedoeld als eerbetoon aan een Limburgse onderwijzeres die van haar ouders pas de planken op mocht als ze een 'serieuze' stiel had geleerd. De ambitieuze perfectioniste die ooit schitterde in 'zware' stukken van Shakespeare, Pinter en Claus om na een onduidelijk conflict bij het NTG - een van je, ongetwijfeld afgunstige, (ex-)medewerkers noemde je toen, ik citeer: 'een arrogant en pretentieus mens met streken dat hij liever kwijt was dan rijk' - naar Engeland en de prestigieuze Guildford School of Acting te verkassen. Pas elf jaar later naar de heimat teruggekeerd om klinkend revanche te nemen op het establishment, door voor het populaire volksvermaak te kiezen en ook daar de lakens uit te delen.

Een carrièreswitch die door veel van je collega's smalend als een stap naar de middelmatigheid werd omschreven. Ze dwalen en zouden beter wat meer respect opbrengen voor een schromelijk onderschatte beroepsgroep, bereid om zich als een vorm van sociaal dienstbetoon door één rol te laten gijzelen. Op den duur zo vergroeid met een personage dat de eigen identiteit vervaagt en vluchten niet meer kan omdat het alter ego autoritair de carrière bepaalt. Loodgieter, louche zakenman, labiele cafébazin, bleitsmoel of bitch voor het leven. Al kan er natuurlijk maar eentje de beste zijn.

En dat ben jij, Leah. Onsterfelijk als Marianne Bastiaens. De tirannieke feeks die vanuit haar protserige herenhuis hautain neerkijkt op het gepeupel. Een manipulatief wijf dat je als kijker bijna automatisch de kant van de gepeste underdog doet kiezen. Daar doe ik dus niet aan mee. Ik blijf pal achter jou staan. Zelf nu je met een pervers staaltje zelfverminking je geheel en al uit rechtschapenheid opgetrokken ex achter de tralies probeert te krijgen.

Hij had maar beter moeten weten. Als de dag van gisteren herinner ik me nog hoe je je opwachting maakte als de losbandige doktersvrouw die na het overlijden van haar overspelige Walter de teugels strak in handen nam. Ik supporterde voor jou tijdens het lijf-aan-lijfgevecht met liefdesrivale - 'dat simpel coiffeuseke' - Rosa en volgde geboeid je rampzalige amoureuze parcours. Via 'Jean-Pierre de antiquair' en een serieverkrachter eindelijk weer, even, een getrouwde vrouw tot je dokter Geert een stel horens aanmat met de vader van je schoondochter en hem van pedofilie verdacht. Nu een oude, verbitterde en eenzame vrouw in een rolstoel die rijp lijkt voor het gesticht. Al meer dan 3.700 afleveringen geliefd en gehaat. Precies daarom, tot spijt van wie het benijdt, een actrice van topklasse. De tsarina van Thuis. Al een eeuwigheid een geklasseerd monument dat jammer genoeg zo vanzelfsprekend is geworden dat iedereen er achteloos voorbijloopt.

Jij kent mij niet. Ik jou wel. Lang voor er van Marianne sprake was, kwam ik je als Leah wel eens tegen in mijn stamcafé. Mooi, koel, afstandelijk en ongenaakbaar aan de arm van 'de Jos' die in de prille beginjaren van dit fijne periodiek mijn collega was.

Een vrouw van stand die nauwelijks haar afkeuring kon verbergen voor luid lallend mansvolk en steeds met een hoofse knik vroeg afscheid nam. Toen al tekenden zich de contouren af van het personage dat je later, meer dan welke theaterrol ook, wereldberoemd in Vlaanderen zou maken.

Ooit zag ik samen met mijn oude moeder hoe je Marlene Dietrich incarneerde tijdens een door de Gentse seniorendienst georganiseerd optreden. Een rol op je lijf geschreven. Diva speelt diva. Zwoel, hees en sexy. Een idool in het diepst van haar gedachten. Op de wereld gezet om geadoreerd en gefêteerd te worden. Zoals toen de als plastisch chirurg Lambert vermomde Stany Crets in het hilarische Fans -'Beatrijs wordt Leah Thys' - zijn echtgenote naar jouw beeld en gelijkenis boetseerde. Tot mijn verbazing stelde ik vast dat je zelfs als koningin Fabiola zaliger - "Hé, dat is Marianne uit Thuis"- in de waanzinnige snorren-en pruikenparade Albert II veel te herkenbaar was voor gastrolletjes. Veroordeeld om voor eeuwig en drie dagen jezelf te spelen. Het maakt niet uit of dat nu Leah of Marianne is, dan wel een pittige mix van allebei. Ik hoop van harte dat je tot lang na je zeventigste iedereen het bloed van onder de nagels mag blijven pesten. 'Nergens beter dan Thuis'. Doe veel groeten aan 'de Jos' en weet dat Flora en ik je nog steeds niet kunnen missen.

Met hartelijke groeten,

Je vriend Jules

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234