Zondag 18/08/2019

column

Trillend en wit van schrik zakte ik op het bankstel met haar in mijn armen

Hilde Van Mieghem. Beeld Bob Van Mol

Hilde Van Mieghem, acteur, regisseur en auteur, neemt u mee in haar leefwereld.

Een jaar of zeven was ik, op vakantie, in Spanje met familie en vrienden van mijn ouders. Vakanties waren meestal best leuke tijden. De stress die mijn ouders domineerde tijdens het schooljaar viel weg, ze werden milder en vrolijker. Ze hielden niet van strandvakanties waar je de hele dag niets anders deed dan luieren en zonnebaden. Er moest wel van alles gezien en gedaan worden.

Ik weet niet meer in welke drukke stad we waren, maar ik had in een winkel ­houten kinderschoentjes, een soort houten sleffers maar dan met hoge hakjes en een kleurige lederen band over de wreef, gezien. Die wilde ik zo graag hebben. Je kon er heerlijk mee door de straten ­kletteren, je kon je verbeelden een Spaanse flamencodanseres te zijn en al helemaal als je er ook nog een paar castagnetten bij kreeg. Ik kreeg beide en was de koningin te rijk.

Fier verliet ik de winkel en kreeg niet genoeg van het klikken en het klakken van de hoge hieltjes. Ik ging zo op in het dansen door de straten dat ik mijn ouders uit het oog verloor en zij mij. Toen ik besefte dat ik ze kwijt was, overviel me zo’n gruwelijke angst, het leek alsof ik vacuüm gezogen werd, mijn oren suisden, ik kon geen adem meer halen en het was alsof iemand me zo hard in mijn maag sloeg dat ik die vuist dwars door me heen voelde gaan, tot aan mijn ruggenwervel... Ik dacht dat ik ging flauwvallen. Blinde paniek.

Twintig jaar later, ik woonde met mijn jongste dochter van drieënhalf jaar in Wenen, waar ik werkte. Mijn oudste van 13 moest naar school en bleef die maanden thuis bij haar vader. Het waren eenzame maanden, Weners waren toen niet meteen het sociaalste volk als het op vreemdelingen aankwam. Nog steeds niet. Maar veel kon me dat niet schelen, ik maakte er het beste van. Op een dag zaten mijn dochtertje en ik op de metro, het was warm, ik had haar jasje uitgedaan. Toen we bij de voorlaatste halte voor onze ­eindbestemming kwamen, zei ik: kom schat, jasje aandoen, we zijn er bijna.

Ik zocht mijn spullen bij elkaar en zag niet dat mijn dochter achter mijn rug alvast het metrostel uitdribbelde, het ­perron op. Ik hoorde het signaal dat de deuren weer zouden sluiten en draaide me om. Ik zag haar nergens, ik riep haar naam. Verwilderd keek ik om me heen en zag haar daar staan, op dat perron, ver van me af. Ik gilde het uit.

Mijn dochter keek me angstig aan. Razendsnel flitsten beelden door mijn hoofd van wat er kon gebeuren als de metro zou vertrekken zonder haar. Dat kleine hummeltje dat daar moederziel alleen zou achterblijven op het perron, niet wetende wat haar overkwam. Vlak voor de deuren sloten slaagde een man er in, een vreemdeling trouwens, om haar nog net door de halfopen deuren naar me toe te gooien.

Trillend en wit van schrik zakte ik op het bankstel met haar in mijn armen. Ik dacht dat ik ging flauwvallen. Blinde paniek.

Heeft niet iedereen zoiets al eens ­meegemaakt in zijn kindertijd of later met zijn kinderen? Ja, toch?

Ik zou u willen vragen om deze angst eens boven te halen in uw herinnering. Om ze dan met oneindig te vermenigvuldigen en zo een glimp op te vangen van wat ouders en kinderen in Amerika, die aan de grenzen van elkaar gescheiden worden, doormaken.

Veel inlevingsvermogen vraagt het niet om dan te beseffen welk effect dat heeft, hoe u in de kern gebroken wordt, hoe elk houvast verdwijnt. Hoe u bijna zou flauwvallen, indien al niet daadwerkelijk, en hoe die blinde paniek uw innerlijk onherstelbaar zou verwoesten.

Die ouders en kinderen, van elkaar gescheiden, het laat me niet los. Verbijsterd ben ik door de wreedaardige, hardvochtige commentaren van sommige politici en mensen op sociale media. Zo genadeloos. Het is misdadig.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden