Vrijdag 14/08/2020
Delphine LecompteBeeld DM/Bart Hebben

ColumnDelphine Lecompte

Tot vandaag maak ik de mensen wijs dat ik de biografie van Lead Belly aan het schrijven ben

Delphine Lecompte (1978) is dichter, punker, kluizenaar en misfit. Haar jongste bundel heet Vrolijke verwoesting. Deze week verzorgt zij de zomercolumn.

In 2015 heb ik een jaar lang getwijfeld aan mijn dichterschap. In mijn paranoïde verbeelding twijfelden mijn vrienden en familieleden lustig met mij mee.

Ik had weinig voordrachten toen en –nog veel erger – ik ervaarde weinig tot geen vreugde tijdens het schrijven van mijn gedichten. Ze oogden dan ook stroef en vermoeid, en ik dacht: ik moet het over een andere boeg gooien.

Dus ging ik in mijn zetel zitten en begon ik te fantaseren over een nieuwe toekomst: een chihuahuafokkerij in Lapland, duikbootrondleidingen in Wit-Rusland, seksuele pedicures in Marseille, een cursus tapijtweverij in een incestueus dorp vol medeklinkers ten noordoosten van Bath, organisator van hanengevechten in Montevideo, een winkel van fopartikelen in New Orleans, aquarellist in Pervijze, goochelaar op een cruiseschip, professionele verstoorder van slangenprocessies in Toscane…

Maar dat klonk allemaal veel te lastig; te veel publiek en te veel verplaatsingen. Bovendien hield ik nog van de taal. Ik walgde alleen maar van mijn gedrochtelijke gedichten waarin ik die taal had mismeesterd en waarin ik had gekoketteerd met smakeloze ontreddering, alcoholmisbruik, geweld, en zelfverminking.

Ondertussen heb ik de liefde voor het mismeesteren van de taal gelukkig opnieuw gevonden, en als iemand mijn gedichten wansmakelijk vindt, dan beschouw ik dat als een pluim.

Maar toen had ik het zelfvertrouwen nog niet dat ik nu heb en ik wilde gerespecteerd worden als schrijver en aangezien dat nooit zou lukken met de poëzie, besloot ik een andere schrijftak te exploreren: de biografie.

Ik wist meteen wiens biografie ik wilde schrijven: die van Lead Belly.

Een grote kenner was ik niet, maar ik hield van zijn rauwe robuuste opstandigheid en van zijn woeste schuimbekkende bezweringskracht. Hij zweefde ergens tussen sjamaan en verkoper van schriele hoenderen op een drukke markt nabij Wichita. Zouden die schriele hoenderen dienen voor fantastische voodoopraktijken? Ongetwijfeld.

Ik heb uiteraard geen letter over Lead Belly op papier gezet, maar tot vandaag maak ik de mensen wijs dat ik de biografie van Lead Belly aan het schrijven ben. Niet omdat ik mijn omgeving iets op de mouw wil spelden, maar omdat ik de droom blijf koesteren.

Een domme, luie, romantische droom die ik me zo voorstel: ik reis naar Louisiana om de nazaten van Lead Belly te interviewen. Aanvankelijk zijn ze kritisch en vijandig. Ik ben uiteraard de eerste vriendelijke witte vrouw die ze ontmoeten.

They warm up to me. Ze koken voor mij. Ik krijg een bed en een koosnaam (‘Devilish Delcompte’).

Mijn bedeesdheid en bleekheid zijn een constant mikpunt van spot, maar ik hou van de plaagstoten en mijn nieuwe familie houdt van mijn scatologische humor en van mijn vreemde veerkracht.

Ik verlies de megalomane droom om de biografie van Lead Belly te schrijven.

In mijn fantasie kan het daarna twee kanten opgaan: ofwel is het zoals in Hans en Grietje, ik word vetgemest, de oven in.

Ofwel mag ik als bleke zonderling honderd jaar worden en elke dag een gedicht schrijven in een gehucht in Louisiana, en elke dag zonder misbaar deelnemen aan het avondgebed.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234