Vrijdag 22/11/2019
Mark Coenen. Beeld Bob Van Mol

Column

Toevallig vernamen we dat we aan dezelfde kanker leden. Maar Rik had zes jaar voorsprong

Mark Coenen gaat op wandel met de week.

Echte vrienden zijn we niet. Dat is een woord waar ik zuinig op ben.

En hij ook, denk ik.

Maar we kennen elkaar al 36 jaar: toen waren we collega’s op het werk. Wat eigenlijk geen werk was. Alle dagen feest, zo leek het wel, bekeken door de leugenachtige zalmroze bril waarmee we op onze jongere en schijnbaar wolkenloze dagen terugkijken.

Hij besprak strips, ik deed wat met plaatjes: echt wérken kon je dat ook niet noemen, natuurlijk.

De hele tijd uit het oog verloren, tot we elkaar op een verjaardagsfeest van onze eerste gezamenlijke baas ­toevallig troffen.

En ook toevallig vernamen dat we aan dezelfde kanker leden, zij het dat hij zes jaar voorsprong had.

Wat bij kanker een goed teken kan zijn, maar ook een slecht.

Bij hem was het een slecht.

Daar deden we een beetje lacherig over, want zo zijn wij. Stoere bonken. Ruwe bolster, blanke pit.

De schrik zat er in, maar ons gingen ze niet kennen. Nog een pintje?

Kanker schept een band, ook op ­verjaardagsfeesten.

Wij werden bevriend op het ­wereldomvattende platform der  ongegeneerde datadieven: Facebook. Gefrequenteerd door naïeve zotten die al hun geheimen zonder te weten en geheel gratis hebben doorgegeven aan de KGB, de belastingdiensten van Malta en de volledige Delhaize-groep.

Men kan veel zeggen over dat ­dopamineverslindende digitale ­monster, maar het stelt je wel in staat om op discrete wijze op de hoogte te blijven van het leven van mensen die je daarom niet elke dag moet zien.

Stel je voor.

Rik is zijn hele leven journalist ­geweest en dat blijft hij: ook op ­Facebook. Zo houdt hij zijn virtuele vrienden ook op de hoogte van zijn ­gezondheid.

Vrolijk wordt hij er niet van en wij ook niet. Een kanker die zijn weg heeft gevonden, gaat als een waanzinnige op tocht en valt elk gezond lichaamsdeel op zijn weg aan.

Facebook is Riks eigen gazet: een ­kroniek die in niet mis te verstane woorden verslag uitbrengt van zijn tochtige pad dat steiler is dan de steilste beklimming van de hoogste berg. Nuchter en dikwijls grappig.

Humor is als men ondanks alles lacht. Trotzdem.

Het is weinigen gegeven.

Rik kan het.

Hij is een geweldige muziekliefhebber en post elke dag dankzij dat andere wereldomvattende platform der ­ongegeneerde datadieven – YouTube – de liedjes die hem rechthouden.

Deze week togen wij met velen naar Z., waar Rik op dit moment verblijft.

Een zorgverblijf, door Rik soms al ­lachend een ‘zorgbedrijf’ genoemd.

Voor de start van zijn laatste chemokuur, een strohalm waaraan hij en iedereen die hem graag ziet zich ­vastklampen, kreeg hij, grote muziekliefhebber, een verrassingsconcertje.

Stem en piano. Hautekiet en Riguelle. Oud-collega. Ons kent ons.

Het laatste lied was er een van de Beach Boys. ‘God Only Knows (What I’ll Do Without You’): van een pijnlijke en onvergetelijke schoonheid.

Tranen alom.

Toen ik buiten kwam, sneeuwde het.

Zolang er sneeuw ligt is er hoop, schreef Herman de Coninck, lang geleden.

Dag Rik.

Tot op Facebook.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234