Zaterdag 27/02/2021

Column

Toen ik opstond om terug naar huis te wandelen, hoorde ik de doden fluisteren

null Beeld DM
Beeld DM

Hilde Van Mieghem neemt de tijd voor een gloedvolle blik achter de schermen van haar leven.

Als u dit leest heb ik welgeteld meer dan vijftig dagen alleen doorgebracht. En met alleen bedoel ik alleen, geen levende mensenziel te bespeuren in de wijde omtrek. Er is wel altijd mijn hondje Mr. Wilson. Heerlijk beest, maar als gesprekspartner niet geschikt.

Geblaf, meer komt er niet uit. Zelf spreek ik ook maar één keer per week met anderen.

No, non ho la carta’, ‘un cappuccino per favore’ en ‘grazie’. Dat is het. Het eerste zeg ik nog voor ze me in de supermarkt vragen of ik een klantenkaart heb, de rest als ik me neervlij op een van de stoeltjes bij Café Vassareli, een cappuccino bestel en die iets later ook krijg.

Heel af en toe beantwoord ik nog wel eens een vanuit de verte geroepen vraag als ik met Wilson langs de oevers van de Tiber wandel: ‘È cattivo? Is hij kwaadaardig?’ Mr. Wilson cattivo? Ik ken geen grotere sissy, maar vermits ik niet goed weet hoe ik dat zo catchy kan zeggen in het Italiaans, roep ik terug: ‘No, è gentile.’ Hij is lief.

Meer dan vijftig dagen. Dat overtreft de veertig dagen dat Jezus de woestijn in trok. Drie keer weerstond hij aan de verleidingen van de duivel. Het overtreft ook de 49 dagen dat Gautama Boeddha onder aan de voet van de bodhiboom zat voor hij de verlichting bereikte. Hij werd op zijn beurt bestookt door Mara, de vijand van de goede wet en heer van de wereld van begeerte. Ook Boeddha weerstond aan zijn ­verleiding.

Verlichting heb ik ondanks het alleen zijn niet bereikt! Ik streef er ook niet naar. Mediteren doe ik wel elke dag. Al jaren. Maar sinds de eerste lockdown­dag in maart doe ik het in groep, online. Het is troostend en helend om het samen met anderen te doen. Het maakt de corona-ellende draaglijk. Er is niets klefs aan, de mensen die je daar virtueel ontmoet zijn bijzonder aardig.

Ik verdraag mensen die in mijn computerscherm gevangenzitten zoveel beter dan wanneer ze in levenden lijve voor mijn neus staan. Ook met de doden voel ik me meer op mijn gemak.

Vanmorgen wandelde ik, zoals altijd, naar het uitgestorven dorpje Gello om goeiendag te zeggen aan de families ­Senesi, Bigi en Bartolino die daar op het zakdoekgrote kerkhofje rusten. Met hen maak ik soms een praatje, maar net als Wilson zwijgen ze. Meestal toch.

Op weg ernaartoe hoorde ik mezelf zeggen: ‘Ti vedo, Mara!’. ‘Ik zie je, Mara!’ Wat ik niet goed begreep, want ik zag niets anders dan een prachtig heuvellandschap, zwiepende cypressen en olijfgaarden, wel onder een somber wolkendek.

Ik ging even zitten op het koude marmeren grafdeksel van Nello Senesi. ‘Met jullie alles goed?’, vroeg ik. Er volgde een instemmend gemompel! ‘Sì, e tu? Come stai?’ Ze waren spraakzaam deze keer.

‘De eenzaamheid weegt zwaar vandaag,’ zei ik, ‘die stak ineens de kop op, vanuit het niets.’ We bleven daar samen in stilte wat over mijmeren.

Toen ik opstond om terug naar huis te wandelen, hoorde ik de doden fluisteren: ‘Non dimenticare, la vita è breve.’ Vergeet niet, het leven is kort. ‘Lo so!’, zei ik nog en vertrok. Als bij wonder brak de zon door; ze verjoeg de wolken, de duivel én Mara.

De warmte op mijn wangen voelde als de zacht strelende hand van een ­geliefde.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234