Donderdag 29/10/2020
Ivo Victoria.Beeld DM

ColumnIvo Victoria

Toen ik de kleine lettertjes las in het interview met de viroloog, dacht ik: ‘we’re fucked’

Ivo Victoria is schrijver van Alles is oké. Hij woont en werkt in Amsterdam. Zijn column verschijnt tweewekelijks.

Sinds woensdagavond is Nederland terug in wat verdacht veel lijkt op een lockdown light: horeca dicht, mondkapjesplicht, een ‘alcoholslot’ na acht uur ’s avonds, en meer. België zal ongetwijfeld volgen. Maar de mensen zijn moe. Ik merk het bij mezelf ook. Hoewel mijn leven rustiger is sinds Corona – minder reizen, minder afspraken, meer tijd voor mijn gezin – kan ik overvallen worden door buien van intense vermoeidheid, op de rand van de uitputting, in combinatie met een duistere somberte wanneer op een onverdacht moment plots ten volle tot mij doordringt in welk een surrealistische situatie we beland zijn. Hoe lang gaat dit allemaal nog duren?

‘We hopen op volgend jaar,’ antwoordde viroloog Johan Neyts gisteren in deze krant. Zo’n uitspraak wordt dan al snel de kop boven het artikel – dat geeft de burger moed. Maar toen ik de kleine lettertjes las, dacht ik: we’re fucked. De testfases voor de vaccins van Johnson & Johnson en AstraZeneca liggen stil, net als die voor het medicijn van Eli Lilly. De komst van een medische oplossing voor Covid-19 is hoogst onzeker. Geen politicus die dát luidop durft te zeggen. Het beleid staat of valt bij de horizon die telkens opnieuw wordt geschetst en waaraan vroeg of laat een verlossende zwarte stip moet verschijnen: het vaccin! Hoop is verslavend. Maar stilaan bekruipt mij het idee dat alles wat over dat vaccin wordt beweerd een vorm van wensdenken is. Dit roept de vraag op: hoe lang is iets een fase?

Ik las De woestijn van de Tartaren van Dino Buzzati, een roman uit 1940. In een afgelegen vesting wachten soldaten tot de vijand komt, de oorlog die verlossing zal brengen, die hen eindelijk nuttig zal maken en bestaansrecht zal geven. Dag na dag, jarenlang, speuren ze de horizon af zonder dat er iets gebeurt maar allemaal zijn ze ervan overtuigd dat dit slechts een fase is, dat het wachten vroeg of laat beloond zal worden, en niemand die luidop durft vragen wat iedereen denkt, namelijk: wat als de vijand NOOIT verschijnt en we ons leven verdoen met wachten en hopen? Ja, de sfeer ten huize Victoria zit er lekker in.

Al zeven maanden speuren wij met zijn allen de horizon af. Alle maatregelen, alle veranderingen in ons leven beschouwen we als tijdelijk, ervan uitgaand dat die verlossende stip vroeg of laat zal verschijnen. Maar we zien niks, er komt niks, behalve beloften die ook vage geruchten kunnen zijn, al naargelang welke bron je raadpleegt – net zoals sommige soldaten in De woestijn van de Tartaren schimmen en lichtjes en zwarte vlekjes aan de horizon denken te ontwaren terwijl anderen hen voor gek verklaren; dat komt natuurlijk omdat iedereen met andere ogen kijkt, en de ene verrekijker al verder draagt dan de andere.

Hoe lang is iets een fase? Een jaar? Twee? Vijf? Op welk punt zeggen we: dit is het? Dit is ons leven. Lees De woestijn van de Tartaren. Het is, gek genoeg, een prachtig boek én je beseft: alles is altijd in het hier en nu en dáár moeten we het mee doen. Wachten op de toekomst heeft net zo veel zin als verlangen naar wat voorbij is. Leef nu.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234