Donderdag 12/12/2019
Julie Cafmeyer voor online. Beeld rv

Column

‘Toch zou ik nooit op de wereld willen terugkomen als vrouw’, zegt ze

Julie Cafmeyer is columnist.

Telkens als ik mijn oma bezoek in het zuiden van Frankrijk passeer ik langs Rosalia, een van haar hartsvriendinnen.

Rosalia is 89, ze heeft groene, indringende ogen en een slanke lijn. Een schoonheid. Ik zou ze zelfs sexy durven te noemen. Ik voel de behoefte om haar minimaal één keer per jaar te zien, omdat ze me levenslust geeft.

Ze nodigt me uit in haar huis aan het bos en ik word besprongen door vier gigantische honden. “Dit zijn de enige mannen in mijn leven. Ze beschermen me”, zegt ze.

We drinken koffie en eten kersentaart. “Er zijn veel kersen dit jaar”, zegt ze. Ik benijd haar omdat ze nog op de hoogte is van de oogsten. Haar leven is verbonden met de natuur. De geur van bomen, verveine en laurier in haar tuin.

Maar ik hou het meest van haar omdat ze een vrouw is die zichzelf haar leven lang heeft bevrijd. “Al mijn vriendinnen waren slaven van hun mannen. Oké, geen slaven die met de zweep werden geslagen, maar toch. Hun leven stond in dienst van hun man. Zelf ben ik godzijdank gedwongen om het anders te doen, omdat ik snel weduwe werd.”

“Hoe heb jij het dan gedaan?”, vraag ik.

“Er zijn momenten in het leven dat je denkt dat je alles verliest, dat alles crasht. Ik was 47 en mijn man was dood, het bedrijf werd van me afgenomen en de bank legde beslag op mijn huis. Ik was de schande van de stad. Een vrouw alleen is een hulpeloos wezen. Wacht maar, dacht ik. Ik begon een eigen zaak als interieurarchitecte. Op een dag had ik een project voor een fort in Dubai. Ik kwam aan bij de opdrachtgever, een Arabier met een zwaard aan zijn riem. Hij zei beteuterd: ‘We were expecting a man.’ Ik zei: ‘The man, it’s me.’ Alles is wonderwel verlopen.”

“Wat heeft je de kracht gegeven om door te gaan?”

“Sinds de dood van mijn man droomde ik altijd over trappen. Dat was het enige wat ik nog kon doen: opklimmen. Ik ben trappen beginnen te verzamelen. Toen hielden de dromen op.”

Ik kijk rond en zie dat haar huis vol met houten miniatuurtrappen staat.

“En toch zou ik nooit op de wereld willen terugkomen als vrouw”, zegt ze.

“Waarom niet?”

“Een vrouw is altijd second hand. De mannen hebben het voor het zeggen. Maar hier zijn we nu. Wacht, ik zal je iets laten zien.”

Ze neemt me mee naar de moestuin, we staan aan een boom.

“Deze boom staat hier sinds 1994, maar wilde nooit vruchten geven. Nu, in 2019, is er de eerste keer fruit. Perziken nog wel. Geduld, mijn liefste, geduld.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234