Vrijdag 05/06/2020

Opinie

To Paris with Love

Beeld GETTY

Marc Didden is schrijver en columnist bij De Morgen.

Wat gaan ze nu zeggen tegen de zeveraars die elf maanden geleden beweerden dat die van Charlie Hebdo het zelf gezocht hadden? Dat Parijs het zelf gezocht had? Dat mensen die een glas bier zitten te drinken op een terras, een loempia eten bij de Aziaat, naar een concert luisteren in de gezellige feestzaal Bataclan of een vriendschappelijke pot voetbal willen bijwonen op een tribune in Saint-Denis allemaal goddelozen zijn? En dat ze daarom zonder enige vorm van medelijden neergemaaid mogen worden en dat we dat maar moeten begrijpen?

Wel, pardon my French, maar ik begrijp het niet. En ik wil het ook niet begrijpen. Omdat ik diep geschokt ben om wat er vrijdagavond gebeurd is in die prachtige stad waarvan de mijne een voorstad is, waar ik met de trein sneller ben dan in pakweg Turnhout of Hamont-Achel. Mijn ogen zijn al meer dan 24 uur betraand en toch kan ik mijn blik niet van mijn televisietoestel houden, waar ik voor de elfendertigste keer die lijken van die vrijdagavondmensen zie liggen voor het terras van Le Carillon, waar ik samen met mijn vrouw ook weleens een iets te dure kir in mijn nek gegoten heb alvorens we om de hoek een choucroute poisson gingen verwerken Chez Jenny.

Marc Didden.Beeld Karoly Effenberger

Ik zie met ontzetting altijd maar weer die zwangere vrouw hangen aan de vensterbank van dat gebouw en ik sidder met haar mee en voel zo haar angst voor het verlies van haar eigen jonge leven en dat van haar nog ongeboren kind. Ik hoor ook voortdurend de bange stemmen van de mensen die het bloedbad in de Bataclan overleefd hebben en beschrijven hoe ze zich voor dood gehouden hebben tussen de lijken rondom hen om een nieuw salvo kogels uit de 'kalasj' te vermijden.

"C'est l'instinct de survie", gaf een meisje in kwestie als enige uitleg. Het zal wel zijn, denk ik dan en ik zie mijn eigen jonge ik weer staan zoals ik tijdens de jaren zestig, zeventig, tachtig, negentig en nul veel te veel in dat soort zaaltjes doorgebracht heb als vurige liefhebber van modern lawaai. Ik kende de Eagles of Death Metal niet, maar wel de Bataclan, ja, waar ik bij het prille begin van deze eeuw een toen al niet meer optimale Willy DeVille bezig zag. Van het optreden herinner ik me weinig, maar van het theater des te meer. Een parel waar nauwelijks iets veranderd is sedert Maurice Chevalier er als huisartiest zijn schalkse liedjes stond te zingen, nog voor WOI uitbrak. Toen leek het een Chinese tempel, nu een bonbondoos. Gezellig, al durf ik dat woord vandaag bijna niet te gebruiken.

Op de Franse televisie zag ik een filosoof die zei dat het volgens hem niet toevallig was dat de terroristen net de Bataclan uitgekozen hadden als doelwit: het theater staat al sedert het eind van de negentiende eeuw bekend als een plek waar de lichtheid van het bestaan hard beleden wordt. Je zou dat ook vrijheid kunnen noemen. Iets waar sommige mensen niet tegen kunnen. Iets wat soms gewoon op een terras, in een restaurant, in een stadion, in een concertzaal gevierd moet worden.

Om te eindigen wilde ik voor u een liedje over Parijs zingen. Op Wikipedia vind ik snel een lijst van niet minder dan 1.200 'songs about Paris'. Ik ken ze niet allemaal, maar ik ga domweg voor Donna Summer en haar 'To Paris with Love'.

U mag meeschudden met uw gat en u mag ook huilen als een kind. Voel u vooral vrij. Want daar gaat het allemaal om.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234