Vrijdag 23/04/2021

ColumnLize Spit

Tik tik, de borstel tegen het glas, raam open, korte babbel, het brood binnenhengelen

null Beeld Damon De Backer
Beeld Damon De Backer

Schrijfster Lize Spit bracht haar tweede roman, ‘Ik ben er niet’, uit. Ze woont in Brussel.

A l twee jaar wonen V. en ik in aaneengrenzende identieke appartementen, op drie hoog in de Rue de l’Autonomie, maar nooit hadden we contact. Via via wist ik dat V. een Duitse choreografe was. Maar omdat onze huizen gescheiden zijn door steun­muren, was haar bestaan, zelfs auditief, verborgen gebleven: nooit hoorde ik haar leven, lachen, hoesten, laat staan dansen.

Tot we tijdens de eerste lockdown elke avond om acht uur uit een in dankbaarheid verhulde onmacht begonnen te applaudisseren voor het zorgpersoneel, en we elkaar telkens aantroffen in de erkertjes die onze voorgevels ­sieren en waarvan de zijramen op elkaar uitgeven. We raakten aan de praat.

Het eerste wat we uitwisselden was stokbrood. V. ging op zaterdag naar een bakker in Sint-Gillis, en stelde op Facebook de vraag of ze voor ons iets kon meenemen, aangezien R. en ik tijdens de eerste lockdown elke winkel meden. V. overhandigde het brood met een borstelsteel waaraan ze de tas vastknoopte. Zo ging het enkele keren – tik tik, de borstel tegen het glas, raam open, korte babbel, het brood binnenhengelen.

Op de dag dat ik V. een houten plank met daarop ­zelfgebakken pizza aanbood, ontdekten we dat de afstand ook te overbruggen viel zónder borstelsteel; als we ver genoeg vooroverbogen konden we elkaar, van erkerraam naar erkerraam, iets aanreiken. En zo ging er de ­afgelopen tien maanden van alles heen en weer. Bakjes soep, stukken taart, een boek, een krant, stekjes van planten, oordopjes, knutselwerkjes – wanneer ik me vooroverboog uit het raam, hield R. me bij mijn middel vast om te voorkomen dat ik naar buiten zou vallen (uit schaamte om zijn overbezorgdheid vermomde hij het als ­knuffels).

De babbeltjes werden steeds langer, samen observeerden we de buurt, we brachten verslag bij elkaar uit van ­fiets­tochten.

V. leeft sinds maart gescheiden van haar partner, die zich in Londen bevindt, ze behoort tot een van de ­beroepsgroepen die het meest geraakt zijn door deze ­crisis: de cultuur­makers. Het Kaaitheater, waar ze artist in residence is, houdt al maanden de deuren gesloten – dansvoorstellingen kun je moeilijk aanbieden in een ­meeneembekertje. V. doet haar best om deze werkloosheid niet als stilstand, maar als afstand te zien, ze is over het dansen gaan schrijven.

Om toch een minimum aan feestelijke rituelen te ­kunnen voltrekken, was V. aanwezig bij alle belangrijke momenten afgelopen jaar. Verjaardagsfeestjes met ­kaarsjes op de vensterbank, een mini-boekpresentatie in het raam, een toost op nieuwjaarsnacht.

Als ik aan 2020 terugdenk, is dat een van de beelden die ik voor me zie: V. met brede lach, ingekaderd in haar kozijn. In de zomer, tijdens de hittegolf, toen het binnen in huis lekker koel was, was het alsof we door onze geopende ramen vooroverbogen in warme stroop. Nu, in de winter, staan we bibberend te kletsen met dampwolkjes uit onze monden, en trekken we ons nadien weer terug in de stroperigheid van onze door kloeke, gietijzeren radiatoren verwarmde ­appartementen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234