Donderdag 22/08/2019

Column

Tijdens de pauze besluit ik om N. te bellen. N. is een man die je beft tot je klaarkomt

Anaïs Van Ertvelde. Beeld Bob Van Mol

Anaïs Van Ertvelde is historica en podcaster bij Vuile Lakens. Elke twee weken schrijft ze over lichamen, seks, macht, kwetsbaarheid en verzet. Samen met Heleen Debruyne publiceerde ze Vuile lakens - een hedendaagse visie op seksualiteit

De zon was nog niet op toen ik maandag de voordeur achter me dichttrok, en alweer onder toen ik thuiskwam. Mijn binnenkomende e-mails leken eveneens door het duister aangeraakt.

‘Moet ik me nu schamen voor mijn Braziliaanse helft?’, schrijft M. me. Ik hoor het haar vragen in haar licht Portugese tongval. ‘Hebben we nu echt een sterke man met minachting voor minderheden en mensenrechten ­verkozen? Zeker in Brazilië zouden we toch beter moeten weten? Ze zijn er oprecht blij mee, mijn familie. Nu gaat er wat veranderen, aan de corruptie en het geweld. Allemaal onverwerkte daddy issues denk ik soms. Op zoek naar een Vader met hoofdletter ‘V’ die met strenge hand kan leiden.’ Niet goed wetend wat te antwoorden, klik ik de volgende mail open.

Stand with CEU!, gebiedt die. Hongaarse collega-academici smeken om online in het verweer te komen voor hun academische vrijheid en tegen Orbán. De Central European University in Boedapest wordt door de overheid geforceerd om de deuren te sluiten. Onderzoekers met wie ik niet zo heel lang geleden lunchte, gaan nu naar alle waarschijnlijkheid in ballingschap. Mijn kaak verstijft. Ik maak me zorgen om de wereld. Is dit nu nog normaal? Ik wil niet hysterisch doen. Ik wil net zo min een slaapwandelaar zijn die denkt dat de normaliteit nooit opgeheven wordt.

Tijdens de pauze besluit ik om N. te bellen. N. is een man die je beft tot je klaarkomt.

Geen poezelige likjes voor de vorm, maar de noeste arbeid van iemand oraal bevredigen. Hij is nochtans niet het type dat dolgraag met zijn hoofd tussen vrouwen­benen hangt. De mannen van wie je vreest dat ze eigenlijk hun baan willen opgeven om in je kut te kamperen. Eventueel ook – hoofd eerst – er langzaam terug in te kruipen. Voor N. is het een ambacht dat met zorg tot een goed einde gebracht wordt.

Snijden, fileren

Zijn precieze handelingen doen me denken aan die Japanse YouTube-filmpjes waarnaar ik kijk als ik nerveus ben. Wanneer de wereld je te veel wordt, kun je om twee uur ’s middags een glas wodka uitschenken of je kunt naar sushi­meesters kijken. Hoewel ik vegetarisch ben – of net daarom – vervult hun ambacht me met rust. Het eindproduct kan me gestolen worden. Laat staan dat ik zelf rijst zou leren rollen. Ik wil de meesters een verse ahi te lijf zien gaan met een set van messen. Hoeveel tonijnen hebben ze al versneden? En iedere nieuwe tonijn wordt behandeld alsof het de laatste is. Geen enkele beweging getuigt van verveling of nonchalance. Uren aan een stuk. Snijden, fileren. Een bloederig bakbeest van een gebed.

Kortom, je belt N. wanneer je met chirurgische precisie gekalmeerd wilt worden.

‘Wanneer wisten je ouders dat de situatie in Iran niet normaal meer was?’ vraag ik hem. ‘Die ayatollah een autocraat? De tijd rijp om te vluchten?’ ‘O, pas heel laat’, zegt N. ‘Na zes jaar? Die Islamitische Republiek is er gekomen door een volkstelling, hè. Wat is het, 99 procent van de bevolking stemde ervoor in 1979. Mijn ouders ook. Hoe progressief ze ook dachten. Ja of nee. Dat was de keuze op het stembiljet. Ze waren het onrecht van het regime van de sjah zo beu. Ze wilden iets helemaal anders; dat die republiek islamitisch was, leek een ongemakkelijk detail.’ 

Mijn kaak knarst. Dit is niet het antwoord waarnaar ik op zoek was, maar het is het antwoord waarmee ik het zal moeten doen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden