Vrijdag 14/05/2021

OpinieSander Cornelis

Tijd dringt voor daadkrachtig beleid tegen gaybashing

Regenboogvlaggen, bloemenkransen en kaarsen bij het park in Beveren waar David Polfliet werd vermoord. Beeld BELGA
Regenboogvlaggen, bloemenkransen en kaarsen bij het park in Beveren waar David Polfliet werd vermoord.Beeld BELGA

Sander Cornelis is algemeen coördinator van Wel Jong Niet Hetero, de jongerenorganisatie die bouwt aan een gelijkwaardige samenleving.

Vandaag zijn we met zijn allen verontwaardigd. Een man wordt dood aangetroffen in een buurtpark in Beveren. Een afspraak via een datingapp leidt tot gaybashing met overlijden tot gevolg. Vandaag delen we kwade reacties, tweeten politici hun ongeloof, stellen organisaties zich burgerlijke partij en worden de vingers naar elkaar gewezen, de daders en het slachtoffer. Maar wat morgen?

Ik ben kwaad, verdrietig, bang en strijdvaardig. Dit is géén individuele case, dit is géén uitzonderlijke krantenkop of eenmalig feit. Op regelmatige basis wordt er in de media bericht over agressie ten aanzien van lgbt+-personen in ons land, dagelijks horen en ervaren we microagressies omwille van onze seksualiteit, genderidentiteit of genderexpressie. En te vaak wordt dit weg gerelativeerd of doodgezwegen. “Maar bij ons heb je het toch goed? Je mag toch trouwen, kindjes krijgen en er komen zelfs holebi’s op de tv.”

Anti-lgbt+-geweld is allang geen ver-van-ons-bedshow meer. In 2012 werd Ishane Jarfi dood teruggevonden in Luik ten gevolge van homohaat. Vorig jaar nog werd een chatgroep met zeshonderd leden ontdekt waarin opgeroepen werd tot het afslachten van holebi’s. In februari dit jaar kwamen twee homomannen in aanraking met zinloos geweld op de trein, zonder dat politie een menswaardig gevolg gaf aan de slachtoffers. Het woord ‘homo’ of ‘gay’ blijft ook in 2021 een van de meest populaire scheldwoorden. Loop ik hand in hand met een partner van hetzelfde geslacht of uit ik mijn liefde in het openbaar, dan neem ik het risico nagestaard, uitgescholden of belaagd te worden.

Je verbergen achter een falende regelgeving en een beleid dat tekortschiet kan niet langer. Die tijd is voorbij. Zolang gelijkheid op papier niet omgezet wordt in een daadkrachtig beleid en sociale gelijkwaardigheid blijven we samenleven in een structuur waarin je voor het uiten van je liefde vermoord kunt worden.

De antidiscriminatiewet van 2007 ligt er. “Iemands seksualiteit of genderidentiteit kan een verzwarende omstandigheid zijn bij criminele daden.” Je kunt ook melding doen bij zowel Unia, het IGMV (Instituut voor de Gelijkheid van Vrouwen en Mannen) als de politie. En toch is er veertien jaar na datum geen evolutie te zien in de schrijnende suïcidecijfers, het onwelzijn bij en de (micro)agressies tegen lgbt+-personen.

De wet is er, maar wanneer gaan we beseffen dat wetten alleen niet voldoende zijn? Homofoob en queerfoob geweld zijn structurele problemen die we ook zo moeten aanpakken. Gecentraliseerde opvolging, een focus op de emotionele impact bij slachtoffers en structurele samenwerkingen met lgbt+-organisaties zijn daarbij essentieel.

Uit een intern onderzoek van Wel Jong Niet Hetero bij lgbt+-jongeren blijkt dat de kennis over de bestaande meldpunten beperkt is, en dat de meldpunten te gedecentraliseerd werken. Individuele casussen van homo- en queerfobie worden genoteerd en geklasseerd maar leiden amper tot bredere en harde actie tegen de geweldplegers. Aan de angst en kwetsbaarheid die een slachtoffer ervaart wordt bijna niet tegemoetgekomen. In plaats daarvan worden slachtoffers ter verantwoording geroepen: waarom spreken ze dan af met onbekenden? Waarom kiezen ze ervoor om hun seksualiteit of genderidentiteit uit te drukken? Het is je reinste victim blaming. Zo riep de burgemeester van Beveren via het radionieuws op om “nooit af te spreken met onbekenden op onbekende plaatsen”. Mijn hart bloedt.

David werd niet vermoord door af te spreken via een datingapp. David werd zelfs niet enkel vermoord door drie daders. Hij werd mede vermoord door een falend beleid. Een beleid waar politici als Bart Somers en Annelies Vanderlinden mee verantwoordelijk voor zijn. Zij moeten instaan voor de veiligheid en gelijkwaardigheid van ieder persoon in hun lichaam, seksualiteit en genderbeleving.

De petitie van Wel Jong Niet Hetero om druk uit te oefenen op beleidsmakers en een plaats te claimen aan tafel werd ondertussen meer dan 6.000 keer ondertekend, en de teller loopt. Het signaal is duidelijk: de tijd dringt om te werken aan een wereld waarin daten en op straat komen niet langer gelijk kunnen staan aan een doodvonnis tekenen. Genoeg is genoeg.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234