Dinsdag 24/11/2020

Column

Thuis zit ik te piekeren over die ene knuffel­persoon die je mag hebben

Beeld DM

Hilde Van Mieghem heeft het druk, maar neemt de tijd voor een gloedvolle blik achter de schermen van haar leven.

Eigenlijk leefde ik ook in niet-coronatijden al volgens de maatregelen die nu gelden. Ik blijf bijna altijd in mijn kot. Voor werk of als ik een zeldzame afspraak heb met een vriend of vriendin, kom ik de deur nog wel eens uit. En ook op de dagen dat ik van dienst ben als oppas voor mijn kleindochter Gloria. Dan fiets ik blij naar haar schooltje, waar er gelukkig tot nu toe geen enkele besmetting opdook. Wandelen met mijn hondje Mr. Wilson doe ik waar veel groen is en nauwelijks een mens te bespeuren valt.

Dat is het zowat qua de deur uitgaan.

De nieuwe regels waren me de voorbije week volledig ontgaan. Ik zat thuis te werken, tegen de tijd. Ik volgde het nieuws niet echt, las geen krant en zag geen kat die het me had kunnen vertellen. Tot een vriend me een foto stuurde van de Beurs in Brussel waarop in graffiti gespoten stond: ‘En dehors du travail, tout sera interdit.’ “De stad is zo verlaten nu alle cafés en restaurants dicht zijn.”

Ik ben niet zo’n mensen­mens. Ik hou van stilte in de stad, ik hou van lege pleinen en straten.

En toch, deze keer valt het me zwaarder. Het is de tijd van het jaar. De herfst draagt al de winter in zich. De natuur sterft onder je ogen.

De dood is nabij.

Die zwoele zomerse avonden midden in de lente waarop ik de verlaten stad doorkruiste met Mr. Wilson hadden iets magisch. Het bleef langer licht, ik droeg zomer­jurkjes die door de wind om mijn lichaam heen fladderden, de vogels floten nog, hier en daar zwaaide een eenzame passant je solidair toe en nu en dan maakte je zelfs een praatje met een volstrekt onbekende.

De belofte van leven!

Beeld Jenna Arts

Het is koud en mistig nu. Dikke jas, stevige laarzen. Het geluid van mijn voet­stappen klinkt onheilspellend in vergelijking met het speelse gerikketik van zomerse hakjes. En de eenzame wandelaar aan de overkant van de straat ziet er ook niet echt vriendelijk uit.

Mijn avond­wandelingen worden steeds korter.

Thuis zit ik te piekeren over die ene knuffel­persoon die je mag hebben. De enige die daarvoor in aanmerking zou kunnen komen, woont in een andere stad. Ik hou het dan maar op een knuffel­dier! Niets nieuws onder de zon.

Mijn kinderen houden al veel langer dan vandaag afstand. Bezorgd als ze zijn. Hartverscheurend is het als we zover van elkaar af­staan. Maar we glimlachen elkaar moedig toe. Zoenen met onze ogen. De enige die lachend overal doorheen dwarrelt, is Glorissima. Haar kusjes en knuffels doen me tintelen.

Maar zelfs zij is niet vrij van gepieker. Vrijdag haalde ik haar op van school. Voor het eerst met de fiets, ik had net een kinder­stoeltje laten installeren op de bagage­drager. Vrolijk zingend zat ze achterop. Tot het opeens stil werd, heel lang en dan plots: “Moemie, wij gaan nog lang niet dood, hè?”

“Nee, schat, hoe kom je erbij.”

“Gewoon, ik denk daar soms aan.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234