Zondag 26/01/2020
Beeld Geert Joostens

Column

Terwijl de chirurgen op de borden me verleidelijk aanstaarden, betrapte ik mezelf op de gedachte: ­zouden ze ook westerse neuzen kunnen corrigeren?

Terwijl er met de nodige haast lange lokken aan mijn hoofd worden genaaid, nu ik 24 uur in Amsterdam ben, denk ik terug aan mijn dagen in Seoel. Overal in de wijk Gangnam, waar we verbleven, liepen meisjes in schattige jurkjes met grote verbanden rondom hun hoofdjes, en vreemde witte kappen over hun neuzen, soms lekkend van het bloed en gelig van het vocht. Verdwaasd keken ze voor zich uit en met wankele, dronken stapjes vervolgden ze hun weg tussen de wolkenkrabbers en de Starbucks-vestigingen, alsof ze meteen na de operatie op straat waren geduwd door de dokters­assistenten en niemand ze wilde komen ophalen. 

In Zuid-Korea is plastische chirurgie niet alleen populair, het lijkt een eerste levensbehoefte. Volgens de mensen die ik sprak, is het onderdeel van een drang om het westerse schoonheidsideaal na te streven, en ook een poging om zich vooral niet te onderscheiden, maar te conformeren aan een bepaalde esthetische standaard. De obsessie voor plastische chirurgie ontstond na de Koreaanse Oorlog, toen de Amerikaanse bezetters gratis gezichts­correcties aan oorlogsslachtoffers boden.

Overal waar ik liep, flikkerden reusachtige reclameborden met vriendelijk ogende artsen in witte jassen, en portretten van Aziatische poppen die waarschijnlijk voor de operatie meer menselijke trekken vertoonden. Ik moest op mijn tong bijten om de verbonden meisjes niet aan te spreken, of hen te vragen of ik ze mocht filmen voor mijn vlog. Van hun gezichten kon je niets aflezen, maar hun kleren en tengere lijfjes verraadden een zeer jonge leeftijd.

Het schoonheidsideaal in Zuid-Korea mag dan in wezen westers zijn, ’s avonds in mijn hotelkamer vond ik op Google honderden voor-en-na­foto’s van vrouwen die niet per se westerser oogden dan daarvoor. De kaaklijn van de meeste patiënten was tot een soort puntje geschaafd en botstructuren die in onze cultuur juist als prachtig worden ervaren, waren aangepast.

In Seoel is zelfdoding doodsoorzaak nummer één van mensen onder de veertig. De snel veranderende maatschappij en de nietsontziende drang naar ­succes worden als mogelijke oorzaken gezien.

De Mapo-brug over de Han-rivier is de meest geliefde plek om te springen. “Soms zijn het er wel zes per dag”, hoorde ik ­tijdens een rondleiding. Of er een verband is tussen de populariteit van plastische chirurgie en zelfmoord valt niet te zeggen, maar de druk die er is om in alle facetten van het leven te scoren, is blijkbaar ontstellend groot.

Terwijl de chirurgen op de borden me verleidelijk aanstaarden, betrapte ik mezelf op de gedachte: ­zouden ze ook westerse neuzen kunnen corrigeren?

Terug in Amsterdam is de kapper bijna klaar met het inzetten van het valse haar en kijk ik blij naar mijn benen, die onlangs met de nieuwste technieken zijn gelaserd. Maakbaar leven als duistere religie. No filter, No makeup. I woke up like this

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234