Dinsdag 21/01/2020

Opinie

Terrorisme is nog heel wat anders dan het schoppen en slaan van een tienermeisje

Ludo Abicht. Beeld Wi

Ludo Abicht is filosoof en onder andere coauteur van Israël-Palestina. De kaarten op tafel.

Ahed Tamimi, de Palestijnse tiener die bijna acht maanden in de gevangenis doorbracht omdat ze twee Israëlische soldaten had geslagen, is dus vrijgelaten. Iedere vrijdag protesteerde het meisje uit Nabi Saleh op de Westelijke Jordaanoever met haar familieleden en dorpsgenoten tegen de Israëlische bezetting van haar land. Ze deed dat al jaren, eerst met het enthousiasme van een kind en later met de vastberaden woede van een tiener. Gewoonlijk verliepen die wekelijkse betogingen luid maar vreedzaam, al was een paar jaar geleden een jongen uit het dorp aan de gevolgen van een traangasaanval door het leger gestorven.

Ahed deed van harte mee aan het protest. Ze wist ook dat hun betoging af en toe door buitenlandse journalisten werd gefilmd, en ze geloofde samen met haar vader dat dat een goede zaak voor de Palestijnen was. Ze was ook al jaren bekend bij de Israëlische staatsveiligheid, die haar afwisselend van provocatie en/of terrorisme beschuldigde.

Tot ze vernam dat een van haar neefjes door de soldaten in het hoofd geschoten was en haar verbale woede omsloeg in schoppen en slaan, geweld dus. Toegegeven dat dat provocatief gedrag was, maar hoe noem je dan de bouw van een Israëlische nederzetting op het grondgebied van het dorp, de confiscatie van de belangrijkste bron en het indrukwekkende martiale optreden van de soldaten tegen een protestbetoging?

Terrorisme is volgens alle beschaafde woordenboeken nog heel wat anders dan het schoppen en slaan van een tienermeisje. Toch werd ze veroordeeld als een volwassene, die overigens terecht deelnam aan de betogingen en heel begrijpelijk reageerde op het nieuws van de moord op haar neef. Onder andere omstandigheden zou zij een heldin van het verzet tegen onderdrukking en onrecht genoemd worden.

De veroordeling en de gevangenisstraf van Ahed Tamimi zijn geen goede zaak voor de regering van Netanyahu, want hoe leg je aan de wereld uit dat je alleen met repressie op dergelijke acties kunt reageren? Er is voor een repressief regime niets zo vervelend als vreedzaam protest, of het nu aan de grens van Gaza is of in de straten van Nabi Saleh.

Tegen gewapend geweld, of het nu echt om terrorisme gaat of niet, kun je keihard optreden zonder je gezicht te verliezen, maar wat de laatste maanden in Gaza gebeurd is en wat tieners als Ahed doen, valt onder geen beding onder 'terrorisme'.

Het is ook zowat de enige optie die de Palestijnen overblijft, nu ze allang begrepen hebben dat ze niet of heel weinig op het ingrijpen van internationale organisaties zoals de VN of de Europese Unie kunnen rekenen, dat bijna alle plechtige resoluties over hun rechten genegeerd worden en dat de gewapende strijd alleen maar een aanleiding voor Israël is om ongenadig terug te slaan, zoals ze de laatste decennia hebben ervaren.

Ahed Tamimi. Beeld AFP

Moreel imago

De manier waarop Ahed Tamimi behandeld werd, is bovendien slecht nieuws voor Israël, want nu het al lang comfortabel de strijd op economisch, politiek en diplomatiek vlak gewonnen heeft, blijft zijn enige zwakke plek het morele imago, dat aan het begin van de staatsvorming waarschijnlijk zijn belangrijkste troef was.

Het beroep dat de jonge staat deed op de solidariteit van de Europese landen en ten slotte de hele niet-Arabische wereld was inderdaad gerechtvaardigd. Maar solidariteit en rechtvaardigheid kunnen per definitie niet partieel of partijdig in de praktijk worden toegepast, en daar wringt volgens mij en de talrijke Israëlische en Joodse vredesorganisaties overal ter wereld het schoentje.

In deze zin past een figuur als de jonge Ahed Tamimi in het rijtje van mensen die de moed hebben opgebracht om zich tegen onrecht te verzetten en daardoor als uitermate geschikte geprekspartner kunnen optreden om een einde te maken aan een conflict over land, water en mensenrechten dat al sinds het begin van de twintigste eeuw de relatie tussen Joden en Arabieren vergiftigt.

Anders gezegd: Ahed Tamimi is geen vijand van het Joodse volk, maar een van de dragers van hoop in bijzonder duistere tijden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234