Maandag 08/08/2022

ColumnBregje Hofstede

Telkens wanneer ze er meisjesachtig gaat uitzien, knip ik haar haar weer kort

null Beeld Damon De Backer
Beeld Damon De Backer

Auteur Bregje Hofstede schrijft over haar leven.

Bregje Hofstede

De meeste mensen denken dat het kortharige kindje in mijn draagzak, gekleed in de kleertjes van grotere neefjes, een jongen is. Wat is hij vrolijk, zeggen ze, of: Wat een flinke jongen al. Zodra ze snappen dat het om een meisje gaat, maken ze een ander compliment, altijd hetzelfde. Wat een popje. Comme elle est belle.

Klopt: ze heeft bovenbenen met drie plooitjes, glanzend haar, kuiltjes in plaats van knokkels. Ze is mooi zoals een regenboog dat is, of zoals perfect opgeschuimde melk. En ik hoop dat het nog jaren duurt voor ze mooi moet zijn op andere manieren.

Telkens wanneer ze er meisjesachtig gaat uitzien, knip ik haar haar weer kort. Misschien hoop ik wel dat ze op die manier nog eens iets anders te horen krijgt dan hoe mooi ze is. Dat het, in elk geval voorlopig, niet al het andere overstemt.

Een tijdje terug was ik op tv om iets te zeggen over objectivering. Nog voor de uitzending voorbij was, begonnen de berichtjes binnen te komen. Onbekende mannen wilden vrienden met me zijn. Een van hen wilde me portretteren. Een ander schreef dat ik mooi was “maar ik lees eigenlijk nooit vrouwen”. Een derde typte: Ik zag je in de sportschool, het geluid stond uit dus geen idee wat je zei, maar lekker ben je wel.

Vroeger dacht ik nog dat ik het zelf uitlokte wanneer ik als decoratief object werd behandeld. Als ik iets publieks moet doen, zorg ik éérst dat ik er goed uitzie: met zorg gekozen kleren, verf op de wimpers. Zo hoort het. Elk tv-optreden wordt voorafgegaan door maquillage, waarbij je als vrouw drie kwartier in de nepwimpers en verf wordt gezet (en als man in vijf minuten klaar bent). Ik ben de visagisten dankbaar, want hun werk koopt een bepaalde kwetsbaarheid af, zo van: op mijn uiterlijk kunnen ze me dan in elk geval al niet meer pakken. Tegelijk heb ik vervolgens zin om die nepwimpers live van mijn ogen te trekken, omdat ze verstaanbaarder spreken dan ik en omdat ik haat wat ze zeggen: dat het juiste uiterlijk een voorwaarde is om überhaupt te mogen spreken. Een voorwaarde, en tegelijk een mute-knop die wat je vervolgens zegt, onverstaanbaar maakt.

Ik las laatst in een psychologiemagazine dat mensen minder empathie voelen met een vrouw in een kort rokje dan met een vrouw die lange kleding draagt. Die eerste wordt meer als object gezien, en minder als mens, en dus voel je minder met haar mee als ze bijvoorbeeld bij trefbal steeds expres als eerste wordt geraakt.

Literatuur gáát om meevoelen: om meedenken met iemand die zich in woorden heeft gekleed. Literatuur gaat óók, in de praktijk waar we liever niet over praten, om een leuk gezicht hebben voor op de foto, over publiek trekken en doen wat het wil. Ik vind die twee kanten van literatuur moeilijk verenigbaar.

Toen ik deze week in Brussel was, boekte ik een afspraak bij een resoluut hippe, roze geverfde kapster. “Wat wil je?”, vroeg ze terwijl ze met haar handen door mijn krullen ging. Ik zei: “Maak me maar iets minder klassiek.” Ik had ook kunnen zeggen: minder mooi. Ze pakte haar scheerapparaat. “Durf je?”, zei ze. En daar zag ik mezelf langzaam verschijnen, de jongenskop van vroeger, mijn krullen als een bontkraag om mijn nek. Voorlopig zou niemand me een popje noemen.

Ik liep door de regen naar huis, bevrijd van iets maar ook onbeschut. De novemberwind blies koud langs mijn slapen en nek.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234