Dinsdag 18/01/2022

OpinieDavy Buntinx

Telkens als ik lees over het gebrek aan leerkrachten wiskunde breekt mijn hart

Wiskundeles in het zesde middelbaar, in Ronse. Beeld Wannes Nimmegeers
Wiskundeles in het zesde middelbaar, in Ronse.Beeld Wannes Nimmegeers

Davy Buntinx is leerkracht wiskunde-wetenschappen van opleiding. Hij is medewerker van de Vlaamse Scholierenkoepel.

Davy Buntinx

Er is een gebrek aan leerkrachten. Opnieuw, of nog steeds, het is maar hoe je het bekijkt. Over dat tekort werd in 2005 ook gesproken, het jaar waarin ik moest kiezen wat ik verder zou studeren. Ik heb er nooit aan getwijfeld dat ik leerkracht wiskunde zou worden, een besef dat bij mij groeide door in het laatste jaar mijn klasgenoten tijdens vrije uren extra uitleg te geven over de afgelopen wiskundelessen.

Juni 2010 studeerde ik af aan het regentaat en ging ik op zoek naar werk. Een eitje, dacht ik, want ze zoeken véél leerkrachten voor mijn vakken. Dat bleek tegen te vallen in mijn thuisstreek rond Sint-Truiden. Zonder loon was een auto aanschaffen geen evidentie en dus zocht ik opdrachten die met het openbaar vervoer goed te doen waren. In november vond ik een halftijdse opdracht in Kapelle-op-den-Bos, waarvoor ik enkele dagen per week vijf uur op de trein zat.

Groot was mijn verbazing bij het kluwen waarmee je als starter in het onderwijs in aanraking komt. Hoewel wiskundeleerkracht toen al een knelpuntberoep bleek, moet je toch op zoek naar opdrachten op verschillende scholen in de hoop op een TADD (tijdelijke aanstelling van doorlopende duur), de spaarkaart die je stilaan meer rechten geeft. Zo gaf ik in dat schooljaar 2010-2011 in dezelfde week les in zowel Kapelle-op-den-Bos, Leuven als Hasselt. In juni waren er niet genoeg uren ter beschikking in de school waar ik mezelf de rest van mijn leven voor het bord zag staan en daarmee liep dat verhaal af.

Zo leef je als starter in het onderwijs continu met een onmogelijke keuze: verder zoeken en uren sparen in de hoop op een benoeming in een school die je ligt, of je blik ruimer richten en elders je heil zoeken. Ik kreeg het aanbod voor een andere job, met bijbehorend contract van onbepaalde duur, met een opleidingsaanbod en met groeimogelijkheden. Voor mij was de keuze snel gemaakt, ondanks de blijvende passie voor het lesgeven.

Drempels

Ondertussen zit ik in mijn vierde fantastische job buiten de klas en leerde ik de wereld beter kennen. Iets wat me waardevolle bagage geeft wanneer ik ooit terug de klas binnenstap. Want dat ik dat nog steeds wil doen, dat weet ik zeker.

Telkens als ik lees over het gebrek aan leerkrachten wiskunde breekt mijn hart. Want ik weet dat ik een deel van de oplossing kan zijn en dat ik op die manier leerlingen meer uit zichzelf kan laten halen dan wat ze zelf mogelijk achten. Ik zou dat heel graag doen, alleen heb ik het gevoel dat de onderwijswereld mij dat niet makkelijk maakt.

Een van die drempels is de gouden kooi van een contract van onbepaalde duur. Een job verlaten voor een aaneenschakeling van vervangingen spreekt niet bepaald tot de verbeelding. Opnieuw puzzelen en hopen op een vaste benoeming in een van de scholen waar je haast bij toeval terechtkomt, daar worden weinigen warm van. Ondertussen bouwde je een spaarboekje op waardoor je een financiële buffer hebt, al voelt het voor een knelpuntberoep met zo’n groot maatschappelijk belang toch extra wrang dat je zelf in staat moet zijn de onzekerheid te overbruggen.

Daarnaast leer ik graag bij en wil ik telkens beter doen. In al mijn jobs buiten het onderwijs kreeg ik regelmatig feedback op mijn functioneren. In mijn tijd voor de klas heb ik op geen enkel moment een directeur of collega weten langskomen in de les. Het ontbreken van enig personeelsbeleid, in het bijzonder als starter, doet me vermoeden dat ik snel uitgekeken kan raken op een eerder vlakke loopbaan.

Ik ben ondertussen gewoon geworden dat je dagelijks en intensief samenwerkt met collega’s vanuit een gemeenschappelijk doel en daar haal ik veel energie uit, iets wat in veel scholen helaas nog geen gemeengoed is. De klas als eigen koninkrijk, waar niet te veel anderen zich mee moeten moeien, is nog al te vaak iets wat ik hoor terugkomen.

Zij-instromers zijn meer dan welkom in het onderwijs, ze brengen ook een andere blik op werken en organiseren mee. Laten we niet enkel hen proberen aan te trekken, maar ook werk maken van een onderwijs dat gemiste roepingen terug kan laten keren. Iedereen die ooit een lerarenopleiding binnenstapte had ergens een heilig vuur voor het vak, laten we dat opnieuw laten opflakkeren. Het zal niet enkel het tekort een beetje opvullen, het zal ook de huidige en toekomstige leerkrachten én leerlingen veel opleveren.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234