Woensdag 08/12/2021
null Beeld DM
Beeld DM

ColumnMark Coenen

Telkens als er iemand gaat zitten, leeft Desirée weer een heel klein beetje

Mark Coenen gaat op wandel met de week.

Vanuit het raam van mijn zwaluwennest aan de Via dei Marsi in Rome heb ik een uitgebreid zicht op de Piazza dei Campani: het pleintje waar alles en iedereen van de buurt samenkomt als de zon zakt en de avond valt.

Dat moment zorgt telkens voor een aangename drukte van bewoners die hondjes uitlaten, daarbij luidkeels iedereen die ze kennen aansprekend.

Iedereen kent iedereen, de stemmen stuiteren tot laat in de avond van de muren.

Aan het debiet te horen zou je denken dat ze ruzie hebben, maar zo spreken Italianen nu eenmaal: met handen en voeten en tegen windkracht 10.

Centraal op het plein staat een vuurrood bankje waar ik al de hele week vruchteloos een plaats heb gezocht.

Het wordt altijd bezet door dezelfde vier grijze, wat wankele ouderlingen die het lokale bestuur van de Piazza uitmaken.

Alles wat passeert hebben ze gezien, iedereen krijgt commentaar.

Het bankje blijkt een aandenken te zijn aan Desirée Mariottini, een meisje dat in 2018 verkracht en vermoord werd in San Lorenzo. Op vijftig meter van mijn appartement, zo blijkt.

Het is een desolate, wat achterbuurterige straat waar tussen de bierflesjes opgeroepen wordt tot revolutie, merk ik, als ik ga kijken. Op de plek waar Desirée vermoord werd, staan verlepte bloemen en vertellen de graffiti voor een keer wél een verhaal: van woede en verdriet over de dood van een tiener op zoek naar zichzelf, vermoord door krapuul zonder scrupules.

‘Giustizia per Desirée, San Lorenzo non ti dimentica’, staat er. Gerechtigheid. We vergeten je niet. En hartjes. Veel hartjes.

Die rode bankjes blijken een traditie te zijn in Italië, maar het idee komt uit Mexico, waar een artieste als aandenken aan haar zus, vermoord door haar ex- man, een bankje ontwierp. In het rood, want haar zus droeg graag rode schoenen.

Ik word warm van het idee: telkens als er iemand gaat zitten, leeft Desirée weer een heel klein beetje. En blijft dankzij dat bankje ook de misdadige manier waarop ze stierf onder de aandacht. Waardoor men misschien ooit iets doet aan femicide.

Het bankje is een herinnering aan iemand die er niet meer is. Om even bij te gaan zitten.

Ook Jos ‘Jokke’ Kerkhofs, de vroeg gestorven muzikant en organisator van Markt­rock, kreeg een bankje met zijn naam op, naast het stadhuis van Leuven.

In vele Angelsaksische landen staan de steden vol met dat soort bankjes, met de namen van zij die er niet meer zijn maar nog steeds gemist worden. Soms is het een mop.

In een Londens park hangt op een bank zo’n bordje, voor ene Roger Bucklesby. ‘He hated the park and everyone in it’, staat erop.

Lachen mag.

“Ik zou willen”, zei de mama van Desirée afgelopen zomer toen het bankje werd ingewijd, “dat zij naast mij kwam zitten en mij een teken gaf: een glimlach.”

Un sorriso.

Overal rode bankjes: is dat geen idee?

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234