Zaterdag 14/12/2019

Opinie

Strijd tegen gaybashing behoeft geen politieke recuperatie

Yasmien Naciri is marketeer, student aan de UAntwerpen en voorzitter van de onafhankelijke hulporganisatie Amana.

De voorbije jaren trekken verschillende getuigenissen uit het lgbtq-kamp (lesbian, gay, bisexual, trans­gen­der en queer/questioning) de aandacht. Van discriminatie op de arbeidsmarkt tot pestgedrag bij voetballers en geweld op straat. Zo doen er op sociale media regelmatig getuigenissen van slachtoffers de ronde over het geweld en de haat waarmee ze werden geconfronteerd. Zelf herinner ik me nog heel goed hoe een homoseksuele jongeman uit Nederland zijn hart luchtte over de manier waarop zijn huisgenoten hem hadden weggepest. Ook de moord op drie transgendervrouwen in de Verenigde Staten staat nog steeds in mijn geheugen gegrift.

We hoeven echter niet zo ver te reizen om van hallucinante verhalen getuige te zijn. Want ook hier in België is er sprake van discriminatie én geweld tegen holebi’s. Daarbij valt op dat hoe harder de geaardheid opvalt, hoe groter de gevolgen vaak zijn. Ik zal nooit begrijpen waar iemand ook maar het lef vandaan haalt om anderen de les te spellen, laat staan wanneer die lafhartige mensen met hun verwerpelijke paternalisme effectief overgaan tot geweld en onderdrukking. Dat misplaatste superioriteitsgevoelens vele gedaanten hebben, is hiermee opnieuw bewezen. 

Hand in hand

Die grootheidswaanzin uit zich dus niet alleen tegenover mensen met een andere huidskleur. De strijd tegen racisme is bijgevolg een strijd die hand in hand gaat met die tegen homofobie. Door hun gemeenschappelijke voedingsbodem zijn beide niet van elkaar los te denken. Het gaat over gelijkheid als basisprincipe. Een principe dat al te dikwijls  met de voeten wordt getreden.

Uit de jaarlijkse bevraging van de studiedienst van de Vlaamse regering blijkt dat de maatschappelijke aanvaarding van holebi’s nog steeds problematisch is. Zo vindt ongeveer een derde van de Vlamingen dat er in onze samenleving te veel aandacht is voor holebiseksualiteit en dat holebi’s niet zo moeten overdrijven. Voorts ervaart 31 procent een al te expliciete zichtbaarheid van de geaardheid in het openbaar als aanstootgevend.

Met de geloofsgemeenschappen

Het moge duidelijk zijn dat de strijd verre van gestreden is. Daarin vergist men zich helaas nog te vaak van vijand. Daar waar specifieke bevolkingsgroepen (religieuze gemeenschappen in het bijzonder) vaak collectief met de vinger worden gewezen, tonen de cijfers aan dat de normalisering van homoseksualiteit geen strijd is tegen, maar met de geloofsgemeenschappen. Tot spijt van (extreem)rechtse partijen die op de rug van holebi’s en transgenders een misplaatste clash of civilizations prediken. Vluchtelingen zijn daarbij potentiële verkrachters en orthodoxe gelovigen rabiate gaybashers. 

Naast het gebrek aan gehoor voor de lgbtq-gemeenschap binnen het maatschappelijk debat en in het beleid is de vergiftiging van dit debat dus vooral te wijten aan smakeloze politieke recuperatie. Voor mij is het nochtans zeer simpel: mensenrechten zijn geen speelbal om mee te scoren, maar spelregels waaraan iedereen zich moet houden. Evenmin zijn multiculturaliteit en multireligiositeit de tegenpolen van de lgbtq-gemeenschap. Wie daarvan uitgaat, bezondigt zich aan een selffulfilling prophecy en is ziende blind. Ook het lgbtq-kamp is doordrenkt met multiculturaliteit en diversiteit. Misschien is het vooral die realiteit die rechtspopulisten graag binnenskamers houden…

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234