Vrijdag 15/11/2019
Beeld rv

Column

Straks zijn er zoveel influencers dat er niemand meer overschiet om geïnfluenceerd te worden

Mijn vrouw had op YouTube naar Mijn dochter de vlogger gekeken.

De kerk was zo slecht nog niet, zei ze toen ze haar laptop dichtklapte. Eén keer in de week een uur stilzitten en nadenken over zin en eerbied en waarheid. Dat ukje, Jaydie, is drie jaar oud. Ze heeft een vlogkanaal, Jaydie’s Kid’s Life. Als ze haar hoofd te veel laat zakken terwijl ze met haar slijmpje bezig is, sist haar moeder: Jaydie, je kin! Er is er nog een andere, Jaylinn, haar kanaal is gespecialiseerd in unboxing. Je maakt een pakje en je maakt het theatraal weer open voor de camera. Je hebt zo weinig volgers, schat – wat gaan we daaraan doen? vraagt haar vader. Tegen de lagere school moet ze tienduizend volgers hebben, dan heeft ze toch al wat voorsprong op de rest van de klas, vindt die man. Je zou zó naar een noodnummer willen bellen.

Er zijn miljoenen ouders die hun kind fijnknijpen, zei ik. Die zeggen: Ace, je maakt te weinig doelpunten – wat gaan we daaraan doen? Of: Lente, die laatste balk moet je soepeler nemen, anders krijg je een achterstand. Mensen zien ze als een steen aan hun kroon: een nieuwe keuken met een heetwaterdispenser, een SUV en een kind dat van alles kan. Wij zijn nog maar zelden tevreden. 

Jaydie's Kid's Life. Beeld rv

Het is begonnen met wat comfort en nu en dan eens op vakantie, en intussen zijn wij gewoon geworden aan een leven met hotelkwaliteit. Een ontbijtbuffet, echte espresso, vers tropisch fruit, satijn op het bed, luchthavenvervoer en een kuisvrouw. Aan huis geleverd eten. Even bellen en Kenny komt brengen wat je maar wil. Iedereen z’n eigen bladblazer en zijn eigen tv-zender, waarop Avery en Cayden zich al van kindsbeen af kunnen bekwamen in het influencen. Straks zijn er zoveel influencers dat er niemand meer overschiet om geïnfluenceerd te worden. Stort de markt in elkaar.

Eén keer in de week één uur stilzitten, zei mijn vrouw.

‘Charles Manson zei: ‘We’re all our own prisons, we’re all our own wardens and we do our own time’’, zei ik. Je kiest je eigen cel, en vervolgens bewaak je die alsof je leven ervan afhangt. Je beseft niet eens dat je gevangenzit, omdat je nooit vrij bent geweest. Omdat je moeder zei: Jaydie, je kin! – en je dacht op je derde al dat het belangrijk was dat je kin goed in beeld kwam. Dat je een stap in de goede richting zette als je in het eerste leerjaar al tienduizend volgers had. Koud galmen hun stemmen op tegen de natte muren van hun kerkers. Met een rotvaart sjezen ze de teleurstelling tegemoet, het ongemak, de verwarring en de burn-out. Geen geluk voor Dakota, Jay, Ronja, Bink, Beer en Ziggy.

Correct, zei mijn vrouw, de tafel dekkend, waar ik enige tijd later op antwoordde met een heerlijk stuk kip met gestoofde en met pastis gebluste venkel, met gember en kurkuma, en gekookte aardappeltjes.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234