Woensdag 21/08/2019

John John & Missy

Stille kinderen? Dan wordt het past echt verdacht

Bart Eeckhout, John John & Missy Beeld Tim Coppens

Bart Eeckhout is hoofdredacteur bij ‘De Morgen’ en papa van John John (9) en Missy (5). 

Het is ook nooit goed. Met een voorlaatste slok wijn probeer je de gedachte te verdrijven dat het einde van het weekend alweer nabij is. De ­ingepakte tassen in de hall van het weekendhuis ­liegen niet. Nu zitten jullie hier nog gezellig onder vrienden, zoekend naar een pauzetoets om het moment vast te houden. Tevergeefs. Straks wacht de autorit met Spotify kindvriendelijk op Kraantje Pappie, Regi en Niels Destadsbader. ‘Overover­overoverover…’

Nu nog niet. Nu wordt de aandacht brutaal opgeëist door een kudde kinderen die door kamers en gangen rent. Met luide stem worden de kinderen tot kalmte aangemaand. Dat lukt maar matig.

Je zwijgt en nipt een laatste keer van de wijn. Door het kabaal heen hoor je het plezier. Alsof ook de kinderen beseffen dat het einde nakend is, en dat er tot aan het allerlaatste gaatje ­genoten dient te worden.

Je kan hen geen ongelijk geven. Van jou wordt ­verwacht dat je je nu kwaad maakt vanwege het aandeel van John John en Missy in de geluidsoverlast. Voor de vorm kijk je boos, eigenlijk ben je jaloers.

Het is ook nooit goed, bedenk je dus. Als kinderen luidruchtig zijn – en mijn god, wat kunnen ze soms ­luidruchtig zijn – moeten ze stil zijn. Maar als ze stil zijn, wordt het pas echt verdacht. Toen de kinderen ­eerder op de dag muisstil waren, ­bleken ze de snoeptrommel naar hun rovershol-slaapkamer meegesleept te hebben.

Gegiechel nu. Gefluister. Iets te meegaand wordt de aftocht geblazen. Stilte daarna. Ouders zuchten ­opgelucht, maar jij ruikt onraad. Als je even later op de kinderkamer staat, zie je hoe je zoon van een stapelbed afduikt op een stapel matrassen op de grond. ‘Skydiven’, verklaart hij, zo onschuldig als hij kan, wanneer hij weer uit de kussens opduikt.

De glimlach verraadt je bewondering voor zoveel inventiviteit. Tv nadoen is gevaarlijk, zeg je uit voorzorg.

Je herinnert je hoe jij, even oud als John John nu, ooit een touw tussen twee bomen spande, omdat je op tv gezien had hoe de ­zegevierende marathonloper op het eind door een lint mag lopen. Een lint dat losgelaten wordt, weliswaar.

Enfin, laten we ­zeggen dat je atletiek­ambities die middag voor altijd met felle buikpijn geëindigd zijn. Tuurlijk wensen ouders dat kinderen zo vaak mogelijk braaf met een boekje op de bank zitten. Maar is het ook beter voor de kinderen zelf? Moet je niet een keer in een al dan niet spreekwoordelijke Ardense beek gevallen zijn om echt kind geweest te zijn? Moet je niet een keer tot in de top van een boom geklommen zijn?

Het is de rol van ouders om telkens weer ‘Let op!’ te roepen. Maar het is de rol van kinderen om zonder omkijken en gierend van de pret dwars door alle modderplassen heen te lopen. Als iedereen zijn rol speelt, hoor je op de terugweg, vanaf de achterbank in de wagen, dan dit besluit: ‘Wanneer gaan we terug?’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden