Dinsdag 05/07/2022
null Beeld DM
Beeld DM

ColumnBregje Hofstede

Sterven is tot daar aan toe, maar daarna nooit meer iets laten horen, dat gaat wel vér

Auteur Lize Spit en haar Nederlandse collega Bregje Hofstede, allebei 1988, vertellen beurtelings over hun leven.

Bregje Hofstede

We staan aan zee, mijn vriend en ik. Drie weken zijn we al op stap, met kind en hond, een roadtrip om een vriendin te bezoeken, en nu zijn we voor een middag gestopt op dit Noorse schiereiland. We hebben de bordjes met Mølen gevolgd omdat de baas van het pension zei dat het hier zo mooi was.

Het strand bestaat uit keien, zover het oog reikt. Stenen die al 300 miljoen jaar in the making zijn, en die tientallen millennia onderweg zijn geweest om op dit moment hier te liggen, zoals de informatiebordjes ons vertellen. Ze zijn door de immense ijstongen van de laatste ijstijd van heinde en verre hierheen gedragen en, toen die smolten, hier gedeponeerd. Het zijn stenen van allerlei verschillende soorten, sommige gladgewreven door de tijd, de regen en de wind, sommige ruw en brokkelig en glinsterend van de kartelige kristallen. Van dichtbij krijgt het grijs allerlei kleuren: zwart, rood, wit, roze.

Hier en daar zijn ze door onbekende handen opgetast tot hoge bergen, soms tientallen meters in doorsnee. Het zijn grafmonumenten, waarschijnlijk, van voor het begin van de jaartelling. Op luchtfoto’s zie je de patronen die ze maken, de langgerekte rijen.

We lopen om een van de meest imposante cairns heen, komen voorzichtig dichterbij. Ze zijn zo groot, liggen breed en zwaar als aangespoelde bultruggen op het kiezelstrand, en toch van dichtbij zijn ze poreus. Niets let je om een steen op te pakken en weg te nemen. Elke kei is nog net klein genoeg om in je eentje te kunnen verplaatsen.

Honderd meter verderop speelt onze peuter. Haar jas is een rood stipje tussen de grijze stenen, stenen die ze selecteert en verplaatst volgens een mij onbekende logica.

Zou zij ooit kinderen krijgen? vraagt haar vader ineens. Hij heeft vochtige ogen. Het is de zeewind of anders is het deze plek, deze hoog opgetaste drang om iets achter te laten, en tegelijk de torenende jaren, de honderden miljoenen jaren gestold tot kiezels, en daartussen die peuter van anderhalf.

Vanochtend sms’te ik een vriend. Het was de sterfdag van zijn moeder en ik wist dat hij die dag zou zitten wachten, niet op mij natuurlijk maar op haar, dat het die dag, die het derde jaar markeerde, extra absurd zou zijn dat hij al zo lang niets meer van haar had gehoord. Zo voel ik dat tenminste, bij de doden. Waar blijven ze? Sterven is tot daar aan toe, maar daarna nooit meer iets laten horen, dat gaat wel vér. Als mijn moeder doodgaat verwacht ik toch wel tenminste een ansicht op de juiste datum.

Ik kan het toch niet laten om er een kiezel bij te leggen, hurk en begin tussen de stenen te rommelen op zoek naar eentje die ik mooi vind. Af en toe kijk ik naar onze dochter, die ook gehurkt en met gebogen hoofd haar handen over de stenen laat gaan. Ik kies een rode.

Misschien, zeg ik.

Misschien kan zij het ook niet laten.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234