Zondag 17/01/2021
Beeld DM

ColumnJulie Cafmeyer

Stel dat wij aanvaarden dat een lichaam een kracht bezit die aangeeft wanneer het goed is geweest

Julie Cafmeyer is columnist.

Ik leerde haar kennen op de dag dat ze stierf. In een interview met Humo vertelt radiomaakster Lutgart Simoens dat ze al langer wilde sterven. Niet dat ze als een trieste vrouw op de dood wachtte. Ze was 92 en het was mooi geweest. Ze was simpelweg voldaan.

Misschien is klaar zijn voor de dood een spirituele beleving. Een instinct. Een openbaring? Een lichaam dat weet wanneer het moet ophouden. Het moment dat je alles doorziet. Of zoals Lutgart Simoens zegt: “Ik zie de eindigheid van de zottigheid, van de leute.”

Gisteren zei een vrouw me op de stoep aan een koffiebar: “Ik heb vandaag afscheid genomen van mijn moeder. Op haar sterfbed bleef ze herhalen: ‘laat mij gaan.’ Dat zei ze al jaren. ‘Ik wil slapen.’ Ze smeekte niet, ze was niet boos. Geen drama. Het was gewoon een vaststelling.” Ik zei: “Het stelt me gerust dat je moeder niet bang was. Ze was er klaar voor. Het is goed zo.”

In het Tibetaans dodenboek lees ik dat we stervenden kunnen begeleiden door te fluisteren. Ook als ze dood zijn, kunnen we tegen hen blijven spreken. Deze stervensbegeleiding helpt niet alleen de doden, maar ook de levenden. Het is goed om in de buurt te zijn van een lichaam dat sterft. Kijken naar iemand die bereid is om los te laten. Kijken naar iemand die weet hoe het moet.

Lutgart Simoens zegt dat je de dood niet kan tegenhouden. Ze vindt dat er een wet moet komen voor mensen die zeggen dat het genoeg is geweest. Ze zegt: “Wij hebben een eigen wil. Heb daar respect voor. Ik pleit er niet voor om iemand te doden, maar laat de mensen inslapen als ze vinden dat ze genoeg geleefd hebben.”

Stel dat wij niet alleen tegen de doden spreken, maar de doden ook met ons. Stel dat de doden met ons communiceren. Stel dat ze zich, via ons, laten horen. Of zoals Lutgart Simoens het verwoordde: “Een stem die nog in het heelal zweeft, die nog altijd ergens in het rond botst, kaatsend van de ene ster naar de andere.” Stel dat wij bereid zijn om te luisteren naar die stem. Zonder ze weg te lachen, te negeren, te overtuigen. En stel dat wij dan zouden aanvaarden dat een lichaam een kracht bezit, een intuïtie die ons aangeeft wanneer het goed is geweest.

Lutgart Simoens vraagt ons om te luisteren naar de ouderen. Zij weten waarom een leven niet nodeloos gerekt moet worden. Zij weten hoe het voelt om klaar te zijn voor de dood. Zij weten wat een leven uiteindelijk de moeite waard maakt. Gooi die cocktails van medicijnen weg. Geen verdoving meer. Geef aandacht aan hun kennis, hun wijsheid. Misschien zouden we dan een belangrijk moment kunnen vangen, nog een laatste sprankel in hun ogen. De aanvaarding van het niets. De opperste gelukzaligheid van iemand die weet dat een leven voorbij is.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234