Dinsdag 28/03/2023
null Beeld DM
Beeld DM

ColumnMark Coenen

Steeds meer ben ik als een hond uit het nest van Pavlov

Mark Coenen gaat op wandel met de week.

Mark Coenen

“This is a damn fine cup of coffee”: een zin als een teletijdmachine. Iedereen die een televisie had en naar de VPRO keek in de jaren 1990 wordt bij het horen van die woorden terug in de tijd gekatapulteerd. De met glinsterende ogen uitgebrachte frase van special agent Dale Cooper, een geweldige rol van Kyle MacLachlan in de serie Twin Peaks, resoneert dertig jaar later nog altijd in mijn steeds trager werkende ­hersenpan.

Naar de berging gaan om een ajuin en onderweg vergeten waarom ik in hemelsnaam naar de berging moest: count me in. Een belachelijk zinnetje uit een oude tv-serie horen: ik reageer meteen met een beate glimlach. Die synapsen werken blijkbaar nog wel. Steeds meer ben ik als een hond uit het nest van Pavlov, die niets meer onthoudt, maar alles nog weet van zomers van lang geleden. Of over zondagavonden op tv in de jaren 90. Meer nog dan de reeks is de muziek van Angelo Badalamenti mij bijgebleven: dankzij zijn suggestieve soundtrack zaten bij het kijken zelfs blinden en slechtzienden de hele tijd op het puntje van hun stoel.

Cooper dronk zijn koffie gitzwart: “Black as midnight on a moonless night”, zei hij zelf altijd. Zo zwart was de serie ook. Bij het onderzoek naar de moord op de mysterieuze Laura Palmer blijkt al snel dat niets is wat het lijkt, en zeker niet in het liefelijke Twin Peaks, dat meer een fotogeniek rariteitenkabinet dan een dorp is. Magisch realisme in cinemascope.

Toen een eind in seizoen 2 de moord op Laura Palmer opgelost werd, ben ik afgehaakt: de serie had te veel zijsporen, ingewikkelde plotlines en getelefoneerde symboliek. Terwijl dat voor de harde kern van fans net een bonus was: zoeken naar imaginaire verbanden, instinkers en complotten die er niet zijn.

Zo is The White Lotus de Twin Peaks van deze tijd: er is ongeveer evenveel over de afloop gespeculeerd als ernaar gekeken. Speculeren is prikkelend voor de verbeelding en relatief onschuldig, behalve op de beurs en als je een wappie bent en het over corona of 5G gaat: dan is het bittere ernst.

Deze week, toen bleek dat componist Angelo Badalamenti zich op zijn 85ste bij Laura Palmer aan de andere kant had gevoegd, galmde het ijzingwekkende thema weer vaak door de kamer. Er bestaat een filmpje waarin hij uitlegt hoe hij de muziek maakte: naast hem aan de versleten Fender Rhodes zat regisseur David Lynch, die hem het hele verhaal vertelde. De componist improviseerde er ter plekke zijn onvergetelijke soundtrack bij. Een magische samenwerking, helemaal passend in de sfeer van de serie.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234