Woensdag 21/08/2019

Opinie

Stan Lee is dood, en een hele generatie hiphop- en comicfans is in de rouw

Stan Lee was de bezieler van het Marvel-universum. Beeld Photo News

Selwyn Seyfu Hinds is de schrijver en mede-oprichter van de boekenreeks ‘Dominique Laveau: Voodoo Child’.

Wu-Tang Clans Inspectah Deck rapte over “swinging through your town like your neighborhood Spider-Man.” K-Solo donderde op een track van EPMD, “Back on the scene is the incredible one-man team, when I get mad I turn green” – net als de Incredible Hulk. En de rapper MF Doom liet zich voor zijn artiestennaam inspireren door Doctor Doom, de beruchte Marvel-badguy.

Comics zitten in het DNA van rap en daarom treuren velen van ons in de hiphopcommunity bij het overlijden van Stan Lee, de bedenker, hoofdredacteur en uitgever van Marvel Comics.

Marvel is een reus in de wereld van de comics, met alom bekende personages als Black Panther, Captain America en Iron Man. Het is een instituut dat Stan Lee steen voor steen heeft opgebouwd, samen met de legendarische Jack Kirby en briljante tekenaars, schrijvers en redacteuren zoals Steve Ditko, Chris Claremont, Walt en Louise Simonson en Jim Shooter.

The Incredible Hulk. Beeld Marvel

Ik ontdekte het werk van Stan Lee als jongen van 7 in Georgetown, Guyana. X-Men was toen net begonnen, met Chris Claremont als scenarist, en met die serie zette ik voorgoed de emotionele stap van DC Comics naar concurrent Marvel. Mijn vriendjes en ik verslonden die comics. We waren kinderen van de Caraïben en zelfs op die leeftijd voelden we ons ver verwijderd van de grote koloniale machines die de rest van de wereld bedreigden. En we vonden dat de strips, met hun verhalen over verschoppelingen, mensen die in de marge vochten, misschien wel voor ons waren gemaakt.

Ik wist het toen nog niet, maar Stan Lee en Marvel zouden mij helpen om in een nieuwe huid te kruipen toen ik op mijn 14de van Guyana naar Brooklyn verhuisde. Dankzij Marvel voelde ik mij thuis in de VS en werd ik in zekere zin een echte Amerikaan. Dankzij de comics van Stan Lee en zijn collega’s kon ik beter aarden in mijn nieuwe wereld.

Kinderen zijn veerkrachtig en passen zich snel aan, maar weinig is zo verwarrend en zo eenzaam als alles wat je kent achterlaten en in een radicaal andere samenleving wakker worden. Ik kan mijn tranen van opluchting nog voelen toen Ron, mijn nieuwe kameraadje in Brooklyn, vroeg of ik zijn comics wou zien.

Dat was in de zomer van 1985 en ik was nog volop nieuwe dingen aan het ontdekken. Kelders, bijvoorbeeld, die had je in Guyana niet. Geen donkere, ondergrondse ruimten vol schatten – zoals de krat met comics die ik op een avond in Rons kelder vond: Marvels Secret Wars, een beperkte serie van 12 nummers. Het was het verhaal van een kosmische entiteit, de Beyonder, en zowat alle helden en badguys van het Marvel-universum deden mee – goodguys als de X-Men, slechteriken als Doctor Doom, neutrale helden als Galactus. Ik keek mijn ogen uit terwijl pagina na pagina vuisten en kosmische razernij ontploften. Als het nirwana bestond, dan had ik het in die kelder gevonden.

En op de achtergrond pompte de radio boom-bap met DJ Red Alert op 98.7 KISS-FM. Een perfecte synthese van hiphop en comics. Ik ontdekte MC Shan, Rakim en Whodini, samen met de volgende stap in van mijn liefdesaffaire met comics.

Toen ik later de journalistiek liet varen om scenario’s voor het scherm en strips te schrijven, kwam ik verrassend genoeg bij DC Comics terecht. Ik had altijd gedacht dat het Marvel zou worden. Maar hoe dan ook was het nooit zo ver gekomen zonder Lee en Kirby en alle anderen in dat magische huis van Marvel.

Zilveren Tijdperk

Ik was 39 toen ik mijn nieuwe loopbaan koos. Oud genoeg om beter te weten, zeiden de cynici. Maar de mantra’s van de hiphop vertelden me dat ik mijn kans moest wagen en mijn droom najagen. En misschien nog belangrijker, mijn held Stan Lee was ook een jaar of 39 toen hij en Jack Kirby de Fantastic Four bedachten, het begin van het ‘Zilveren Tijdperk’ van Marvel dat de comics en de superhelden transformeerde. Kon ik mij een beter voorteken of een betere inspiratie wensen?

Toen ik hoorde dat Lee dood was, dacht ik terug aan die makkers in Brooklyn die zo lang geleden vriendschap sloten met een jongen uit Guyana. En ik herinnerde me dat wij om dezelfde redenen van Marvel en van hiphop hielden. Het was de taal van de verschoppeling die terugvecht. Stan Lee was daar het epicentrum van. Ik ben hem dankbaar. Een hele generatie is dat.

© The New York Times

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden