Vrijdag 19/07/2019
Saskia de Coster. Beeld Bob Van Mol

Column

Spelen met je kind, weet ik nu als ouder, is leuk voor even

Saskia de Coster is schrijver van de roman Nachtouders. Haar column verschijnt tweewekelijks op woensdag.

Het antropocentrisme is zo passé. De mens is niet langer de maat van alle dingen. Nee, ook niet het klimaat. Een andere, kleinere primaat bepaalt welke richting we uitgaan, hoe we onze weekends besteden en welke snoepgroenten we eten: het kind.

Uit onderzoek blijkt dat ouders van nu veel meer uren samen met hun kinderen doorbrengen dan in de jaren 70, hoewel er toen nog meer huisvrouwen waren. Dat is interessant. Op een trampoline hupsen of een kleurplaat intekenen, een gemiddelde volwassene doet het met plezier. Daar is ook de commercie al achter.

Toen ik zelf nog geen kind had, keek ik met bewondering naar ouders die hun kind de voorrang gaven, die bij drie potloodlijntjes in katzwijm vielen en hun spruit verzekerden hoe dit de allermooiste tekening ter wereld was, die het aandurfden om op handen en knieën zichzelf in het zweet te werken om hun kind te doen lachen als gevaarlijke maar eigenlijk poeslieve leeuw. Dat heet spelen met je kind, weet ik nu als ouder. Dat is leuk voor even, weet ik nu ook. De overtreffende trap, uren spelen, is hard werken en vergt voorraden geduld die ik niet in huis schijn te hebben.

We zijn doordrongen van het besef dat een kind niet te veel liefde kan krijgen. In plaats van tough love is warme, begripvolle liefde gekomen. Een schrikbeeld van lang geleden is de archetypische boer Wortel uit De Witte van Zichem, die naar aloude Vlaamse traditie met zijn vuist op tafel sloeg en met diezelfde vuist even duidelijk communiceerde wie de baas was. Hij slaagde erin een nest kinders te doen zwijgen en gehoorzamen. Latere generaties hebben ontdekt dat met een kind weleens, wonder boven wonder, een gesprek te voeren valt waardoor het misschien nog beter en soepeler gehoorzaamt.

Vooral hoogopgeleiden brengen steeds meer tijd met hun kinderen door, volgens recente studies. Het is ook wel niet te onderschatten, het privilege en daarmee de verantwoordelijkheid om iets van die kleine mormeltjes te maken, om hun minihersencellen te stimuleren en genoeg prikkels te geven zodat ze zowel emotioneel als intellectueel openbloeien, om het onderste uit de kinderkan te halen en hun alle mogelijkheden en attributen te geven.

Keizer kleuter

Zelf word ik erg nerveus van een huis dat een ontplofte speelgoedwinkel lijkt, met slijm tot in het ouderlijke bed toe, en van een agenda van dolle activiteiten die de kinderen helemaal zelf uitgekozen hebben. Het doet me soms denken aan de bekendste scène uit de film The Last Emperor: een hele hofhouding spurt achter een 5-jarig jongetje aan en gehoorzaamt aan zijn absurde grillen want de kleuter is de keizer van China dus hij heeft het voor het zeggen.

Een kind is onaf, experimenteert aan de lopende band en heeft eigenlijk de helft van de tijd geen flauw benul van wat het nu echt wil, of kan niet verder denken dan de korte termijn en zo veel mogelijk genot (het lijkt soms wel een volwassene). Daar ingrijpen en een kind met teleurstellingen leren omgaan, het is een vorm van liefde, liefde voorzien van een scheut autoriteit. Ouderlijk gezag. Niet zomaar domme macht om de macht, maar om een knoop door te hakken in plaats van een kind, om het kind dus niet te belasten alsof het een volwassene is, en ook om een grens te stellen aan al die aandacht die een kind te vaak naar zijn eigen navel leert staren.

Afgelopen weekend schreef Rosanne Hertzberger in NRC Handelsblad dat zij als microbiologe eigenlijk veel liever met haar biologieonderzoek bezig is dan op de mat legotorens te bouwen met haar kinderen. Hehe. Geruststellend.

Ik kan je zeggen dat Bliksem McQueen niet de grootste openbaring uit mijn bestaan is, ook al is hij de coolste auto op de speelmat. Maar het is niet mijn speelmat, laat staan het centrum van het universum. Dus wil ik ook soms dat mijn zoontje zwijgt als volwassenen praten. Want nog een schrikbeeld voor mij, maar dan eentje uit de toekomst: een hyperassertieve volwassene die op alles aanspraak meent te mogen maken, met een ego zonder deukjes, niet in staat om stand te houden in een gemeenschap waar mensen proberen samenleven.

En ach ja, hij mag ook nog altijd een groot kind met een eigen speelmat blijven. Rolmodellen te over: ik denk aan actrice Olivia Colman, blij als een kind met haar Oscar, vol ongeloof, omdat ze eigenlijk toch nog niet helemaal bij die grotemensenwereld hoort. Of dichter bij huis: radioheld Luc Janssen, de oudste, meest dwarse puber van Vlaanderen. Die gaat na een grootse carrière met pensioen. Om groot te worden of zo.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden