Maandag 20/05/2019

Opinie

Ik wil niet langer spullen nodig hebben om me goed te voelen

Beeld thinkstock

Volkskrant-columnist Asha ten Broeke heeft een stoornis. Althans: een van haar hersenkwabben. En die van u ook, zeggen we er maar meteen bij. Wel eens geprobeerd zes maanden niets te kopen?

De druppel was het Marokkaanse kleimasker voor in mijn haar. De webwinkel, waar ik half per ongeluk terecht was gekomen, op zoek naar een potje gezichtscrème, beloofde dat mijn haar er niet alleen dik, maar ook nog glanzend en zacht van zou worden en van pure blijdschap de polka zou dansen. Ik heb geen gebrek aan haarverzorgingsproducten - ik bezit er zeker twintig, ik gebruik er drie - en toch zat het masker ineens in mijn digitale winkelmandje. Maar toen er twee dagen later een doos arriveerde en ik het kleimasker aantrof, voelde ik geen blijdschap. Ik voelde niet eens niks, zoals zo vaak bij het arriveren van een impulsieve internetaankoop. Ik voelde weerzin.

Ik ben goed in dingen kopen. Uren kan ik me bezighouden met de zoektocht naar de perfecte rugzak of de comfortabelste schoenen. En waarom? Het is niet dat ik geniet van shoppen; als ik eerlijk ben, lees ik liever een spannend boek. Bovendien heb ik eigenlijk alles al: acht tassen, meer dan dertig truien, bijna tachtig planken vol romans en non-fictie. Maken die spullen me gelukkig? Ja, sommige. Mijn fijnste sneakers, mijn lievelingsboeken. Maken meer spullen me nóg gelukkiger? Niet echt. Of misschien wel: echt niet. Het maakt mijn huis te vol en mijn bankrekening te leeg - iets wat ik liever andersom zie.

Beeld kos

Waarom blijf ik dan toch spullen kopen? Volgens Margriet Sitskoorn, hoogleraar klinische neuropsychologie aan de Tilburg University, ligt het aan mijn prefrontale hersenschors. Die heeft namelijk een stoornis (en die van u ook, zeg ik er meteen maar even bij). In een interview met Psychologie Magazine vertelt ze hoe we voortdurend blootstaan aan verleidingen en overvloed. 'Als ik wil, kan ik de hele dag eten, gamen, shoppen, noem maar op. Al die prikkels werken in op de oude evolutionaire structuren in onze hersenen. Die zijn zo ontwikkeld dat we genot direct pakken. Die oude structuren in ons brein zijn zo krachtig, je moet die prefrontale hersenschors echt ontwikkelen om ze te kunnen overrulen. Je moet leren om niet direct het genot te pakken.'

Mooie leren tas

Oké, maar hoe doe ik dat dan? Volgens de hoogleraar door het roer om te gooien en dat vol te houden. 'Het is in de hersenen altijd stimulus-respons. Als jij op dezelfde manier blijft reageren, verandert er niets. Je zult dat moeten doorbreken.'

Anders reageren dus, want ik wil natuurlijk geen slaaf van mijn oerbrein zijn. Dus besluit ik tot een experiment: zes maanden lang mag ik niets voor mezelf kopen. De enige uitzonderingen zijn dagelijkse boodschappen en noodzakelijke werkspullen. Dus geen kleren, geen romans, geen schoenen, geen tassen, geen tripjes naar de Ikea - en wat er ook gebeurt: geen kleimaskers. Ik begin meteen. Als stok achter de deur zet ik een berichtje op Facebook; als je consumeer-technisch cold turkey gaat, werkt weinig zo motiverend als het risico op gezichtsverlies.

Vrienden en kennissen die hier al goed in zijn, komen me vertellen hoe veel ruimte je in je hoofd krijgt als je niet steeds bezig bent spullen aan te schaffen. Een vriendin verzekert me dat het niet moeilijk is en belooft dat ik veel tijd over zal houden, want wie niets koopt, hoeft ook niet te winkelen.

De eerste dagen zijn inderdaad gemakkelijk. Ik ben half high van mijn eigen daadkracht, voel me super-anti-materialistisch en dus een Zeer Goed Mens, en op Facebook vinden vrienden mijn voornemen massaal leuk. Ik plak een briefje op de koelkast met een citaat van de Amerikaanse dichter Charles Bukowski: 'The less I needed, the better I felt.'

Na een week komt het eerste moeilijke moment. Het nieuwtje is eraf, ik ben snotterig, en heb geen zin om aan het werk te gaan. Uit gewoonte kijk ik even bij een van mijn lievelingswebshops wat ze allemaal voor nieuws hebben. Mijn oog valt op een mooie leren tas. Ik ga snel iets anders doen. De dag daarna raadt een vriendin me een goed boek aan, en zit ik voor ik er erg in heb met mijn creditcard voor mijn computer. Het kost me elke keer moeite om mijn browser te sluiten voordat ik heb betaald - maar ik doe het wel.

De sleutelwoorden hier zijn 'voor ik er erg in heb' en 'uit gewoonte'. Toen ik een paar jaar geleden met collega-wetenschapsjournalist Ronald Veldhuizen het boek Eet mij schreef, kwam ik die woorden al tegen. Gewoonten zijn de tegenpool van gedragsverandering; de uitgesleten karrensporen waarin ons dagelijks leven zich voltrekt. Daar trek je jezelf niet zomaar uit. Misschien maak ik het te groot, door niet alleen te stoppen met kopen, maar meteen ook maar helemaal niet meer naar spullen te kijken. Als ik het experiment terugbreng tot de essentie, dan is er maar één handeling die ik hoef te vervangen door een nieuwe gewoonte. In plaats van klikken op 'ga naar betalen' besluit ik alle begeerde objecten op een lijst te zetten. De 'wil-heb-lijst', doop ik haar; dit wordt de verzamelplaats van alle spullen die ik wel wil hebben, maar niet ga kopen.

De methode van de wil-heb-lijst werkt beter dan de cold turkey die ik eerst probeerde. Ik vind het gemakkelijker om niets te kopen nu ik van mezelf een beetje mag rondneuzen en nu ik weet dat de spullen waar mijn oog op valt niet 'weg' zijn maar nog ergens staan. Maar poeh, wat is zo'n lijst confronterend. Als ik na een paar weken terugkijk, blijk ik namelijk heel veel te willen hebben. Zo veel, dat ik op een avond zelfs zit te googelen op 'koopverslaving' - wat ook weer raar is, want ik heb inmiddels al ruim een maand niets gekocht.

Ik heb het idee dat ik klem zit in mijn eigen experiment: ik ben dan opgehouden met dingen kopen, maar niet met dingen willen. Er ontstaat geen ruimte in mijn hoofd en ik voel me niet reuze bevrijd van materialisme. Het is dan ook bijna onvermijdelijk dat ik in een week met veel werkstress en tegenslagen, als mijn prefrontale cortex even andere dingen aan het doen is, de mist in ga en tóch een trui koop. En anderhalve week later een stapeltje romans. Ik baal van mijn brein, en dus van mezelf. Een Zeer Goed Mens voel ik me allang niet meer.

Misschien, overweeg ik, is gewoonteverandering niet mijn enige uitdaging. Misschien moet er ook iets aan (vies woord, sorry) persoonlijke groei gebeuren. Moet ik streven naar minder materialisme en meer zelfbeheersing.

Een van de dingen die niet zo goed zijn en ook niet gelukkig maken, is van alles willen hebben. 'Een consumptieve, dus passieve houding, een houding waarin we denken dat de wereld buiten onszelf verantwoordelijk is voor ons welbevinden, maakt dat we ontevreden zijn en blijven', schrijft Rymke Wiersma in Stoïsche notities. 'Het is nooit goed, nooit genoeg, het had (zo denken we) altijd beter gekund.'

De deur uit

Het enige echte geluk is dan ook innerlijke rijkdom, niet materiële rijkdom, schrijft Wiersma. Natuurlijk, je kunt even intens genieten van een nieuwe aanschaf. Maar zulk genot is riskant. 'Altijd [ligt] het gevaar op de loer dat je er naar gaat hunkeren en verlangen, waarmee je slaaf van je verlangens wordt; als dat gebeurt wordt het genieten overschaduwd door leed.' Of, zoals Zenoon van Kition, grondlegger van de Stoa, stelde: geluk is niet te vinden door het najagen van genot, want 'eerst is er de schrijnende pijn van het verlangen, dan de trieste inzinking na de verzadiging'.

Gevoel voor drama kun je Zenoon niet ontzeggen, maar toch herken ik iets in zijn woorden. Ik besluit dat mijn experiment een twist nodig heeft: niet alleen wil ik zes maanden niets kopen, ik wil in die periode ook leren minder om spullen te geven.

Ontspullen - oftewel: overbodige troep wegdoen - lijkt me een goede manier om te beginnen. Bovendien lees ik ergens dat rommel stress veroorzaakt en energie slurpt; weg ermee dus. Het is alsof er een knop bij me omgaat, want dat wegdoen valt me helemaal niet zwaar. Vuilniszakken vol kleren uit slankere tijden, dozen vol niet-zo-goede-boeken, ik werk ze zonder spijt de deur uit.

Maar helemaal perfect gaat het niet. Als mijn lievelingssneakers in een mooie nieuwe kleur verkrijgbaar zijn, bestel ik toch een paar. Ik wil weer wat gaan naaien, dus schaf ik stof en een tweedehands naaidoos aan. Maar in tegenstelling tot eerder koop ik nu weinig, minder impulsief, en ben ik ook echt blij met mijn nieuwe aanwinsten. Want ook niet-kopen, realiseer ik me nu het experiment tegen zijn einde loopt, moet je niet overdrijven. Als evangelie is het ongeschikt. Als je jezelf een minimalistisch bestaan met ijzeren hand gaat opleggen, ben je immers alsnog de hele dag met zelfbeheersing en spullen bezig, maar dan met het niet-hebben. En dat levert geen ruimte in je hoofd op (maar mogelijk wel een licht overspannen prefrontale hersenschors).

Ik wil niet langer spullen nodig hebben om me goed te voelen, maar evenmin wil ik mijn geluk ontlenen aan per se niets overbodigs bezitten, of aan nooit zomaar iets te kopen. Ik wil 'ontspullen' in meest geestelijke en minst materiële zin van het woord. Omdat ik wel wat leukers te doen heb dan shoppen. Omdat ik echt niet van zooi houd. Omdat ik bijna alles al heb. En omdat het me, misschien, vast, ooit, echt een beter mens gaat maken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.