Donderdag 12/12/2019

Opinie Magali De Reu

Sorry aan alle fietsers: dat ‘gemekker’ is toch niet zo onterecht

Beeld Hollandse Hoogte / Marcel van den Bergh

Magali De Reu is techblogger & -vloggerspreker en gastdocent storytelling.

“Magali De Reu, bekend van haar uitspraak dat ze het gemekker van fietsers beu is”, zo werd ik in een lokale krant omschreven. Met schaamrood op de wangen blik ik terug op mijn woorden een jaar geleden in De Morgen. Sorry aan iedereen die ik ermee heb beledigd. Maar nog belangrijker: vandaag kijk ik er helemaal anders naar.

Sta mij toe even uit te leggen waar die onbezonnen uitspraak oorspronkelijk vandaan kwam. Binnenkort is het twee jaar geleden sinds ik het Waasland inruilde voor een vaste stek in Brussel. Noem het gerust een cultuurshock: in de Belgische hoofdstad is alles anders. De taal, de manier van zakendoen en natuurlijk ook het verkeer. Hoewel het eigenlijk overal in dit land bedroevend slecht gaat met mobiliteit, steekt Brussel er met kop en schouders boven uit. De autocultuur is verschrikkelijk, en chauffeurs voelen er zich geprivilegieerd. 

Het ergste van allemaal? Ik was zélf zo’n chauffeur. Op een dag stond ik netjes aan te schuiven in de ochtendspits, toen een jonge vrouw op een elektrische fiets tegen mijn motorkap knalde. Ze had me niet gezien. Nog voor ik kon vragen of alles oké was, scheerde ze zich weg. Ik was niet in fout, en toch schold een andere fietser mij uit. Lekker veralgemenend foeterde ik op de fietsende mens van vandaag. Intussen toeterden verschillende chauffeurs op hun beurt naar believen omdat ik niet gewoon doorreed en dus het verkeer blokkeerde. Jammer genoeg werd deze ervaring gevolgd door talloze andere voorvallen van roekeloze weggebruikers en weinig respect voor de verkeersregels. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat het veelal om geërgerde en tegelijk ergerlijke automobilisten ging, en niet over fietsers. Maar het eindresultaat voor mij was hetzelfde: frustraties alom.

Tegelijk passeerden op mijn Facebook- en Twitter-tijdlijn artikels de revue over fietsers die klagen over onduidelijke heraanleggingen of gemopper over de infrastructuur. Mijn mening dat de fietser een godverdomse egoïst was, leek te worden bevestigd. Ik was ten prooi gevallen aan de confirmation bias, waarbij mijn eigen overtuigingen gesterkt werden door de berichten die ik kreeg voorgeschoteld op sociale media. Voor de technologiewitten onder ons: Facebook en consorten reiken je vooral content aan waarvan ze weten dat jij die waardeert. Als klap op de vuurpijl had ik mezelf inmiddels ontpopt tot een zelfzuchtige autochauffeur die geloofde dat de snelweg voor haar was aangelegd. Op het randje van verkeersagressie.

Zo’n persoon wilde ik niet zijn, besefte ik ruim een half jaar geleden. 

Zelf ging ik overigens nooit de verkeerssituatie in Brussel of eender welke stad in België kunnen veranderen. Het was mijn houding die moest veranderen. Ik begon duchtig gebruik te maken van het openbaar vervoer, kocht een plooifiets en maakte kennis met de deelfietsen die Uber een tijd geleden lanceerde in de hoofdstad. Fietsen deed me deugd: ik kon mijn hoofd leegmaken en de bescheiden work-outs kreeg ik er gratis bij. Om nog maar te zwijgen over het steentje dat ik bijdraag aan het milieu, en de brandstofkosten die ik uitspaar. Toch ontbrak er een ding, met name het gevoel van veiligheid. Het gebrek aan fietspaden, putten in het beton, een tekort aan verkeerslichten… Ik heb me nog nooit zo kwetsbaar gevoeld.

Magali De Reu. Beeld Photo News

Toen begon het me te dagen dat het ‘gemekker van die fietsers’ toch niet zo onterecht was. En de waarheid moet gezegd: ik ben liever een mekkerende fietser dan een mekkerende automobilist.

Auto’s kunnen volgens de huidige infrastructuur en regelingen rond openbaar vervoer niet volledig van de baan verdwijnen. Maar burgers actief stimuleren om te carpoolen en meer gebruik te maken van initiatieven zoals autodelen, dat kan wel. Ook is het voor een efficiënte reiziger onmogelijk om zich enkel per trein of bus te verplaatsen. Een stiptere en budgetvriendelijke regeling kan een begin zijn. Dat is wat ik echt heb geleerd: mobiliteit is geen binaire kwestie. Geen enkel thema behoeft zoveel nuance als mobiliteit.

Is het triest dat ik zelf de auto aan de kant moest laten staan voor de fiets vooraleer ik me deftig in de schoenen van een fietser kon verplaatsen? Misschien. Maar ik heb tenminste het status quo uitgedaagd. 

Ik daag bij deze dan ook iedereen uit om eens het compleet tegengestelde te proberen denken van je huidige overtuigingen. Het is verrassend wat daar uit voortvloeit.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234